Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ — ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ — ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Αδέλφια μου αγαπημένα ζει Κύριος. Ξεκινώ την ομιλία μου με έναν μικρό, γραφικό πρόλογο:
Ούτω λέγει ο Ύψιστος και ο Υπέρτατος, ο κατοικών την αιωνιότητα, του οποίου το όνομα είναι Ο Άγιος· Εγώ κατοικώ εν υψηλοίς και εν αγίω τόπω· και μετά του συντετριμμένου την καρδίαν και του ταπεινού το πνεύμα, διά να ζωοποιώ το πνεύμα των ταπεινών και να ζωοποιώ την καρδίαν των συντετριμμένων (Ησαΐας 57:15).
Ιδού έρχονται ημέραι, λέγει ο Κύριος, που θα συνάψω διά τον οίκον του Ισραήλ και τον οίκον του Ιούδα διαθήκην νέαν……. Θα θέσω τους νόμους μου μέσα εις την διάνοιάν των και θα τους εγχαράξω εις τις καρδιές των. Εγώ θα είμαι Θεός τους και αυτοί θα είναι λαός μου…. Και δεν θα θυμηθώ πλέον τας αμαρτίες των και τας ανομίας των (Εβραίους 8, Ιερεμίας 31, …).
Αδέλφια μου, όλα αυτά σήμερα λαμβάνουν χώρα διά Πνεύματος Αγίου στον λαό του Θεού ο οποίος λαός του Θεού ας σημειωθεί ότι βρίσκεται, είναι διασκορπισμένος σε όλον τον κόσμο και τρέφεται πνευματικά διά Πνεύματος Αγίου μέχρι την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να γνωρίσουμε τον Θεό καθώς είναι ώστε να γίνουμε οι πάντες διδακτοί Θεού. Αδέλφια μου ο Θεός σήμερα κατέβηκε πάλι στη Γη, είναι εδώ ανάμεσα μας. Πολλοί είναι αυτοί που τον βλέπουν πνευματικά σήμερα αλλά και πολλοί άλλοι όχι. Εύκολο είναι να ξεχωρίσεις ποιοι βλέπουν τον Θεό και ποιοι όχι. Όσοι βλέπουν τον Θεό τα πάντα στη ζωή τους γίνονται νέα αφού μια ολοκληρωτική, καθολική αλλαγή επισκιάζει καθημερινά τον νου τους, γενικότερα τη ζωή τους, τον οποίον νου τους ο Θεός Πατέρας μεταβάλλει σιγά-σιγά σε νου Χριστού. Με την παρουσία του Θεού στη ζωή μας η σκληρή καρδιά μας γίνεται καρδιά Χριστού, την οποία καρδιά στη συνέχεια μεταβάλλει ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου στο να την διέπουν «σπλάχνα» Χριστού. Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας μάς δημιουργεί θέληση και απόφαση ισχυρή, πύρινη. Η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας μάς δημιουργεί αμετάβλητη και ακατάβλητη πνευματική δραστηριότητα σε όλους τους τομείς. Με την παρουσία του Θεού στη ζωή μας η φθαρτή εικόνα μας γίνεται άφθαρτη, αιώνια. Με την παρουσία του Θεού στη ζωή μας η θλίψη φεύγει και η χαρά παίρνει τη δική της θέση στη ζωή μας κάτω από όλες τις συνθήκες. Με την παρουσία του Θεού στη ζωή μας η μωρία φεύγει και στη θέση της έρχεται η σοφία του Θεού η οποία είναι συναρπάζουσα. Με την παρουσία του Θεού στη ζωή μας η πίστη μας από σκιώδης γίνεται ζώσα, στη συνέχεια αυτή η ζώσα πίστη σπάει την όποια κρούστα απιστίας που δημιούργησε η αμαρτία, ο λάθος τρόπος ζωής μέχρι χτες σε εμάς, φυσική συνέπεια η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη η ανυπόκριτη, η χαρά, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, ο Χριστός να γίνονται σε εμάς και σε όσους εργάζονται το αγαθό ή βλέπουν τον Θεό κίνητρα αναγέννησης, κίνητρα ζωής. Όλα αλλάζουν σήμερα γι’ αυτόν που ήρθε κοντά στον Χριστό. Όσοι ακόμα δεν γνώρισαν τον Χριστό, τον Θεό δυστυχώς ζουν πυρίκαυστα αφού ο εγωισμός, ο διχασμός, η μωρία, το ανικανοποίητο, ο θυμός, η θλίψη, η κρίση, τα συμφέροντα ζουν μέσα τους. Ζουν όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό πυρίκαυστα χωρίς να ξέρουν τι τους φταίει, αφού τα πάντα τους φταίνε. Όταν λείπει ο Χριστός κανένα φάρμακο δεν μπορεί να θεραπεύσει ολοκληρωτικά τις πνευματικές και σωματικές μας ασθένειες που δημιουργεί η ημιμάθεια. Γι’ αυτό όλοι εμείς σήμερα που γνωρίσαμε Χριστό καλούμαστε να σηκώσουμε το ανάστημά μας ώστε να γίνουμε κίνητρο αναγέννησης για τους συνανθρώπους μας ώστε όλοι να γνωρίσουν τον Πατέρα, τον Υιό, το Πνεύμα το Άγιο, τον Παράκλητο, το Πνεύμα της αληθείας. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.
Υπεραγαπημένα μου και γλυκά μου, ολόγλυκά μου αδέλφια εν Κυρίω, τα απανταχού ευρισκόμενα ζει Κύριος και σήμερα πάλι μαζί στο πνευματικό μας ραντεβού με στόχο και σκοπό να επιδιώξουμε στη ζωή μας να αυξηθεί το θέλημα του Θεού ώστε με όλες μας τις δυνάμεις να φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας, την οποίαν ο Θεός ενέπνευσε μέσα μας διά Πνεύματος Αγίου και η οποία αποστολή μας είναι να γίνουμε απλά, ο άνθρωπος του Θεού. Αυτόν τον άνθρωπο του Θεού προείδε ο Κύριός μας ότι θα κοσμεί τον μέλλοντα αιώνα, γι’ αυτόν τον άνθρωπο του Θεού εξάλλου έδωσε ο Κύριός μας και τη ζωή του λύτρον αντί πολλών, ο οποίος μέλλοντας αιώνας ήρθε και είναι σήμερα εδώ. Η εξέλιξη του ανθρώπου πάνω σε όλους τους τομείς το μαρτυρά αφού για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία υφίσταται, υπάρχει μια τόσο μεγάλη εξέλιξη πάνω σε όλους τους τομείς, υλικούς και πνευματικούς. Ο άνθρωπος του Θεού αδέλφια μου γλυκά είναι το μέλλον του κόσμου, είναι το απαύγασμα της δόξης του Πατέρα Θεού, είναι ο μόνος λόγος που ο Πατέρας Θεός δημιούργησε αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο και αυτός, ο άνθρωπος του Θεού θα καθορίσει το μέλλον του ανθρωπίνου γένους. Ο λόγος; Διότι ο άνθρωπος του Θεού αντλεί σοφία απ’ αυτό το μέλλον το οποίο ολοκληρώνεται στο πρόσωπο του Κυρίου μας, σοφία την οποία κατέχει ο Πατέρας μας Θεός και την οποία σοφία ολοκληρωμένα παρουσίασε ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος, ο Κύριός μας αλλά και ο Θεός μας. Πολλές φορές έχω τονίσει να γίνουμε φίλοι Θεού και φίλοι μεταξύ μας και πολλές φορές έχω παρεξηγηθεί που λέω να εγκαταλείψουν οι Χριστιανοί τους τίτλους στις μεταξύ τους σχέσεις και να γίνουν φίλοι. Ο λόγος που το λέω συνέχεια είναι διότι ο άνθρωπος μόνο μέσω της ταπείνωσης θα περάσει στο στάδιο της θέωσης ώστε να γίνει κληρονόμος της άφθαρτης ζωής. Είναι γραφικό, επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου (Ησαΐας 66:2).
Αδέλφια μου, το θέμα της σημερινής ομιλίας μου είναι: Να γίνουμε συνειδητά φίλοι του Θεού αλλά και φίλοι μεταξύ μας. Κανένας άλλος τίτλος δεν θα μπορέσει να ταξιδέψει το παρόν αλλά και να πορευθεί ώστε να διασχίσει το μέλλον. Μόνο με αυτό το πνεύμα θα μπορέσουμε να έχουμε μέλλον. Εξάλλου, το να γίνουμε φίλοι είναι ευαγγελική απαίτηση του ίδιου του Θεού. Είναι γραφικό, υμείς φίλοι μου εστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. Καθώς, μη ονομασθήτε καθηγηταί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί, φίλοι, αγάπη, είσθε. Μάλιστα διά αυτών των φίλων αλλά και ανθρώπων του Θεού έδωσε ο Πατέρας τον Υιόν του λύτρον αντί πολλών ώστε μέσω αυτού να καθοριστεί αλλά και να εξασφαλιστεί το αιώνιο μέλλον μας και δεν μπορεί μια τέτοια θυσία, όπως έχω ξαναπεί, του Χριστού η θυσία να μην έχει ένα αναγεννησιακό, θεόπνευστο, ουρανόδρομο, αίσιο τέλος για τον Θεό, τον Δημιουργό και τον άνθρωπο. Όμως, για να γίνει κατανοητό έπρεπε ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος να φτάσει μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού ώστε να καταλάβουμε την αξία του φίλου Χριστού. Είναι γραφικό, εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέση εις την γην και αποθάνη, αυτός μόνος μένει· εάν όμως αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει. Πολλούς φίλους γέννησε η θυσία του Χριστού και σήμερα αυτό εμείς το βλέπουμε διότι ένας άνθρωπος, ο Χριστός άλλαξε σχεδόν όλον τον κόσμο αφού σήμερα η θυσία του, η ανυπόκριτη αγάπη του γίνονται σανίδα σωτηρίας για όλο το ανθρώπινο γένος. Η σοφία του Θεού αδέλφια μου σήμερα γίνεται κατανοητή από το ανθρώπινο γένος και γίνεται κατανοητή μόνο διά Πνεύματος Αγίου. Μόνο διά Πνεύματος Αγίου μπορεί να γίνει κατανοητός ο Θεός και ο λόγος διότι ο Θεός δεν ανακαλύπτεται, ο Θεός αποκαλύπτεται. Χρειάζεται να εμμένουμε στον καλόν αγώνα —εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών— και να ενθυμούμεθα όλοι έναν λόγο ισχυρό δικό του, του Χριστού μας λόγο, τον οποίον φανέρωσε στους πρώτους μαθητές του και αυτός έχει ως εξής: όταν υπάγετε εις μιαν κώμην μην είπητε ούτε το χαίρειν, δηλαδή πήρες κάλεσμα Θεού, κοίτα την δουλειά σου αδελφέ, την αποστολή σου και πάψε να κοιτάς τι συμβαίνει γύρω σου —όπως ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων δεν έβλεπε τα λιοντάρια αλλά τον Θεό. Άλλο το πνεύμα του Χριστού το οποίο ζωοποιεί και άλλο το πνεύμα των ανθρώπων. Ο Χριστός αδέλφια μου σήμερα αυξάνεται μέσα μας διά Πνεύματος Αγίου. Ο μόνος τρόπος για να ζήσουμε τον Θεό, να γνωρίσουμε τον Θεό τον ζώντα είναι η απόφασή μας να ζήσουμε εργαζόμενοι την αναγέννησή μας στο προσωπικό μας αγιαστήριο σπουδάζοντας τη δική του σοφία η οποία στεγάζεται μέσα στον Λόγο του Θεού, αλλά σπουδάζοντας και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού. Τούτο το αγιαστήριο θα πρέπει να υφίσταται ενεργό στη ζωή μας σε καθημερινή βάση μέχρι την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή διότι είναι αυτό που φρουρεί τη ζωή μας και πρέπει να μένει ενεργό για να επιτευχθεί ο στόχος ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε ο άνθρωπος του Θεού. Το αγιαστήριο συντομεύει τον δρόμο και έχει αποτελέσματα μεγάλα. Έχει το αγιαστήριο στη ζωή μας έναν σκοπό, να συνειδητοποιήσουμε την μεγάλη αποστολή μας αλλά και να σπουδάσουμε την αγάπη εκείνη που μάς ζωοποιεί. Μόνο η αγάπη μάς καθιστά εικόνα του Θεού του αοράτου. Ακόμα και στους πνευματικούς κύκλους που δημιουργεί η Φωνή Θεού με το πνεύμα αυτό που έχουμε, της Φιλαδέλφειας, η ενότητα μπορεί εύκολα να αυξάνεται μεταξύ μας και η αγάπη να γίνεται σιγά-σιγά ανυπόκριτη αλλά και μέσω της σοφίας του Θεού, ενυπόστατη. Ο βασικός λόγος της ευκολίας στις μεταξύ μας πνευματικές εκδηλώσεις καθίσταται συνειδητός, αληθινός μόνο όταν ο ένας νόμος του Θεού στεγάζεται στη συνείδηση όλων μας και περαιτέρω στεγάζεται και στους πνευματικούς κύκλους της Φωνής Θεού. Αυτός ο νόμος είναι αυτός που μάς επιτρέπει την ελευθερία του λόγου μέσω της αγάπης η οποία τα πάντα στέγει – δέχεται. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί η εκκλησία της Φιλαδέλφειας η οποία είναι προφητική εκκλησία και θα κάνει την παρουσία της τα έσχατα χρόνια τα οποία σήμερα διανύουμε. Μόνο με τον υγιή, καλό, θετικό διάλογο και τα στοιχεία της ευγενής πνευματικής άμιλλας θα ολοκληρώσουμε την αποστολή μας.
Σήμερα το θέμα μας αδέλφια μου είπαμε ότι είναι να γίνουμε φίλοι Θεού αλλά και φίλοι μεταξύ μας. Αναρωτήθηκα πολλές φορές για ποιο λόγο ο Κύριος ζήτησε να μην ονομαστούμε καθηγητές αλλά φίλοι μεταξύ μας. Μάλιστα ο ίδιος σε ένα άλλο σημείο της Γραφής αναφέρει, δεν σας λέω πλέον δούλους αλλά φίλους, καθώς, υμείς φίλοι μου εστε εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. Αναρωτήθηκα, τι σημαίνει φίλος με την βαθύτερη έννοια και γιατί ο Θεός το τονίζει τόσο πολύ, τι κρύβει η λέξη φίλος; Με μια έρευνα που έκανα διά Πνεύματος Αγίου κατέληξα στο ότι φίλος σημαίνει μια υπερβατική, ξεχωριστή, ιδιαίτερη σχέση, ολοκληρωμένη σχέση αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων ή περισσοτέρων. Μάλιστα, στην Αποκάλυψη γίνεται λόγος για μια εκκλησία η οποία ονομάζεται Φιλαδέλφεια και που ο ίδιος ο Θεός εξυψώνει και βραβεύει για το Φιλάδελφο πνεύμα της λέγοντας σε αυτή, κράτει ο έχεις ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου. Αδέλφια μου, φίλος σημαίνει, φίλος είναι αυτός που δεν κρύβεται αλλά έχει τα πάντα κοινά με τον όποιο φίλο επέλεξε, μέσα από την ελεύθερη βούλησή του, να έχει στη ζωή του. Μέχρι σήμερα σίγουρα δεν είχαμε τέτοιους φίλους και ο λόγος διότι δεν είχαμε παράδειγμα, δεν είχαμε γνωρίσει τον φίλο μας τον Χριστό ώστε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας και να δούμε πώς εμείς συμπεριφερόμαστε στους φίλους μας, συμπεριφερόμαστε χριστοκεντρικά ή εωσφορικά; Απεδείχθη ότι συμπεριφερόμαστε στους φίλους εωσφορικά, εγωιστικά. Σήμερα όμως πιστεύω ότι με την δύναμη του Θεού αφού κατανοούμε τη μεγάλη θυσία του Χριστού μας, θα μπορέσουμε όλοι να γίνουμε συνειδητά αληθινοί φίλοι με τον Θεό, με τον Χριστό αλλά και μεταξύ μας. Μέχρι σήμερα δεν μπορούσαμε να είμαστε καθαροί φίλοι και ο λόγος πιστεύω διότι δεν είχαμε αληθινό παράδειγμα φιλίας, ξέραμε μόνο τους φίλους που γεννά ο κόσμος, το σύστημα. Όλοι μας γνωρίζαμε τον φίλο του κόσμου. Αυτός ο φίλος του κόσμου απεδείχθη ότι παρουσιάζει πολλά αρνητικά στοιχεία, πολλές μικρότητες και πολλά παρατράγουδα αφού συνέχεια ακούμε «είχα αυτόν τον φίλο και έγινε αυτό», «με είχε φίλο και του έκανα αυτό». Ο λόγος όλων αυτών των προβλημάτων στη φιλία είναι ότι όλοι μας δεν είχαμε φίλο τον Χριστό, δεν είχαμε αληθινό φίλο ώστε να παραδειγματιστούμε και να γνωρίσουμε τι σημαίνει φίλος. Δυστυχώς η φιλία που έρχεται από το σύστημα του κόσμου έχει μικρότητες, αντιπαλότητες, έχθρες, ζήλιες, ψέματα, κρίσεις, πονηρίες, κακίες και πολλά άλλα, γι’ αυτό οι φιλίες των ανθρώπων του κόσμου πεθαίνουν γρήγορα, ειδικότερα όταν δοθεί ερέθισμα. Δυστυχώς, λείπει ο Χριστός και δεν ξέρουμε να συγχωρούμε, φυσική συνέπεια τα κατηγορώ μας να ακούγονται μετέπειτα παντού σε όλον τον κόσμο. Σήμερα όμως ήρθε η ώρα να σπουδάσουμε την καινούργια σχέση φιλίας που μάς έφερε ο Χριστός προερχόμενη από τον Πατέρα μας Θεό, αυτή η φιλία είναι η πνευματική φιλία. Να την σπουδάσουμε με τρόπο ιδιαίτερο, ξεχωριστό που μάς φανέρωσε ο φίλος μας ο Χριστός, τον οποίον Χριστό όλοι λέμε ότι τον έχουμε φίλο —έτσι λέμε εμείς, αυτός όμως πώς κρίνει εμάς δεν το ξέρω αλλά νομίζω εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας μας στην πορεία, στην εξέλιξη της ζωής του. Όλοι οι Χριστιανοί, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουμε φίλο τον Χριστό αλλά τον έχουμε και Θεό και ο λόγος διότι αναγνωρίσαμε ότι αυτός ήρθε στον κόσμο και με το έργο του αναγέννησε και ελευθέρωσε όλους όσους τον δέχτηκαν, τον πίστεψαν δίνοντάς τους ζωή. Ο Χριστός ευλόγησε διαχρονικά όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν, τον πίστεψαν και συνεχίζει να ευλογεί τη ζωή όλων όσων τον δέχονται και θα τον δεχτούν στο μέλλον. Ο Χριστός ευλογεί ακόμη και τους εχθρούς. Να, τώρα, ένα ωραίο —το πρώτο— παράδειγμα φιλίας ή συμπεριφοράς στην όποια σχέση φιλίας έχουμε εμείς σήμερα. Να αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς. Είναι γραφικό, αγαπάτε τους εχθρούς υμών. Εξάλλου, αυτό είναι το μεγαλείο του φίλου μας και του Θεού μας, η δικαιοσύνη του, η αγάπη του, το μέγα έλεός του αγκαλιάζει δίκαιους αλλά και άδικους, αγκαλιάζει φίλους και εχθρούς. Γνωρίζουμε ότι ο Χριστός τη ζωή του έδωσε για να γίνουμε όλοι φίλοι του Θεού αλλά και φίλοι μεταξύ μας. Μακάρι και εμείς να ανταποκριθούμε στη δική του φιλία, αλλά και μεταξύ μας να γίνουμε φίλοι αληθινοί με κοινό στόχο και σκοπό. Αδέλφια μου, η φιλία που έρχεται από τον Πατέρα μας, τον Θεό δημιουργείται με στοιχεία Θεού διότι όταν είναι πραγματικός ο φίλος τότε αυτός ο φίλος, αυτή η φιλία είναι παρά πολύ ισχυρή, αφού η φιλία που δημιουργεί ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου ξεπερνά την όποια θρησκεία, ξεπερνά το όποιο έθνος, ξεπερνά την όποια οργάνωση, ξεπερνά το όποιο δόγμα. Η φιλία που δημιουργεί ο Πατέρας —και η αγάπη που βάζει μέσα στα σπλάχνα των ανθρώπων— είναι ικανή να ξεπεράσει τα πάντα, όποιο εμπόδιο και αν συναντήσει. Μάλιστα η φιλία του ανθρώπου με τον Θεό αλλά και μεταξύ των ανθρώπων όταν ενωθούν διά Πνεύματος Αγίου ξεπερνά ακόμη και τα οικεία πρόσωπα, τους συγγενείς, την ίδια την οικογένεια, ξεπερνά υφιστάμενα στερεότυπα, ξεπερνά συμφέροντα. Τα πάντα ξεπερνά η πραγματική φιλία. Να γιατί ο Χριστός είπε υμείς φίλοι μου εστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. Πράγματι είναι να απορείς διότι ο ίδιος ο Θεός θέλει η σχέση μας να είναι πάνω από όλους και από όλα. Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμε ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμε ουκ έστι μου άξιος. Αυτό σημαίνει φίλος Θεού. Μάλιστα στην Γραφή αναφέρεται, αν βρεις φίλο βρήκες τον Θεό. Σε ένα άλλο σημείο αναφέρεται υπό του Κυρίου, και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και του ευαγγελίου εκατονταπλασίονα λείψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει. Τώρα κάποιος μπορεί να πει, να αφήσεις τους γονείς, τα πάντα; Κι όμως, ο φίλος του Χριστού όλα μπορεί να τα θέσει σε δεύτερη μοίρα όταν καλεστεί να υπηρετήσει τη δόξα του Θεού και εργάζεται συνειδητά και για το καλό των υπολοίπων, που είναι γύρω του (οι οποίοι στην αρχή μπορεί να τον παρεξηγήσουν), αφού το αγαθό αυξάνεται στη ζωή του και πάνω στον πλανήτη γενικότερα. Εδώ χρειάζεται προσοχή! Σε τέτοιου είδους ενέργεια να προβεί κάποιος όταν καλεστεί από τον Θεό (έχει σημασία αυτό) και όχι επειδή το λέμε εμείς, ο ένας στον άλλον, ότι το γράφει το Ευαγγέλιο. Αν ο Θεός θέλει να κάνει ένα έργο κάποιος, θα βρει ο Θεός τον τρόπο να του το πει του ίδιου και δεν χρειάζεται π.χ. εγώ να επιμένω μέρα-νύχτα και να του λέω συνέχεια τι λέει το Ευαγγέλιο για να πάει να το κάνει επειδή το θέλω εγώ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί, θέλει ο Θεός να εγκαταλείψει ο άνθρωπος τα πάντα; Απαντώ. Όχι, δεν το θέλει, απλώς ο Θεός κάνει ένα κόλπο όπως κάνουμε όλοι μας καμιά φορά για να δοκιμάσουμε μια σχέση φιλίας. Το ίδιο έκανε ο Πατέρας, ο Θεός και με τον Αβραάμ που του ζήτησε να θυσιάσει το παιδί του —όλοι ξέρουμε την ιστορία. Ήθελε ο Θεός να δει την απόφαση του Αβραάμ, δεν την ήξερε; Την ήξερε, απλώς ήθελε εμείς να δούμε τι σημαίνει φίλος, ήθελε να μάς διδάξει. Γι’ αυτό και ο Αβραάμ μ’ αυτή την απόφασή του (να θυσιάσει το παιδί του) έγινε πατέρας όλων σχεδόν των εθνών. Όλες σχεδόν οι θρησκείες τον έχουν πατέρα (Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Χριστιανοί). Περισσότεροι είναι αυτοί που ενώνονται στο πρόσωπο του Αβραάμ παρά στο πρόσωπο του Χριστού. Οι Μουσουλμάνοι π.χ. δεν δέχονται τον Χριστό σαν Υιό Θεού αλλά σαν Προφήτη ενώ τον Αβραάμ τον δέχονται σαν πνευματικό τους πατέρα, μια μέρα όμως οι πάντες θα αναγνωρίσουν το μεγαλείο του Χριστού, του Θεού. Σχετικά με το αν ο Θεός θέλει να εγκαταλείψουμε τα πάντα θα αναφέρω και ένα παράδειγμα προσωπικό. Εγώ όταν διάβασα το και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και του ευαγγελίου εκατονταπλασίονα λείψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει ήθελα πολύ να το κάνω και θυμάμαι όταν κανόνιζα να φύγω ο πατέρας μου ο σαρκικός είχε μεγάλη λύπη, στενοχώρια (όλη η οικογένεια) εμένα όμως η αγάπη μου για τον Χριστό ήταν πάνω από όλους και από όλα. Όλα τα άφησα. Μάλιστα θυμάμαι όταν πήγα σε μια άλλη πόλη για να κάνω το πορευθέντες —διότι αυτό νόμιζα τότε ότι έπρεπε να κάνω, έτσι ενήργησε τότε ο Θεός στη ζωή μου και καλό μου έκανε γιατί σπούδασα από αυτό— και αφού οι γονείς μου το είχαν πλέον δεχτεί, μετά από 4-5 μήνες έμαθα από έναν φίλο μου γιατρό, στον οποίο είχε πάει ο πατέρας μου να κάνει κάποιες εξετάσεις, ότι ο πατέρας μου ήταν βαριά άρρωστος και έπρεπε επειγόντως να μεταφερθεί σε νοσοκομείο στην Αθήνα. Με πήρε τηλέφωνο λοιπόν και μου είπε ότι ο πατέρας μου είχε καρκίνο. Εγώ εκείνη την ώρα που το άκουσα ένιωσα τύψεις, ενοχές και είπα ότι από εμένα θα αρρώστησε που έφυγα —με αγαπούσε και τον αγαπούσα τόσο πολύ που έλεγα, πριν γνωρίσω τον Χριστό, πως αν πεθάνει ο πατέρας μου αμέσως θα πεθάνω και εγώ. Δεν μπορούσα να το ξεπεράσω, στενοχωρήθηκα πολύ, δεν ήξερα τι να κάνω. Έτσι πήγα σε ένα βουνό και άρχισα να προσεύχομαι. Προσευχόμουν πολύ και ζητούσα από τον Θεό να τον θεραπεύσει. Τι συνέβη όμως εκεί στο βουνό που πήγα; Καθώς προσευχόμουν και έκλαιγα —με συντριβή καρδίας ζητούσα από τον Θεό να τον θεραπεύσει— βάζει έναν αέρα παράξενο, δυνατό αλλά και ωραίο αέρα, «χόρευαν» όλα τα δέντρα γύρω μου. Καθώς παρατηρούσα αυτό το φαινόμενο, είδα τον Χριστό να κατεβαίνει από την κορυφή του βουνού και να έρχεται σε μένα. Καθώς έρχονταν προς εμένα —το βουνό ήταν γεμάτο με πεύκα— τα πεύκα λύγιζαν, έσκυβαν και τον προσκυνούσαν. Βλέποντας το θέαμα αυτό έπεσα και εγώ κάτω τρομοκρατημένος, δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό! Έφτασε στο ένα μέτρο, με πλησίασε σιγά-σιγά, έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και μου είπε, «άκουσα την προσευχή σου, ο πατέρας σου θα ζήσει 10 και πλέον χρόνια», ήταν τότε 73 χρονών. Εγώ τότε πήρα μεγάλη χαρά, καθώς κατέβαινα το βουνό «πέταγα» από χαρά! Οι γιατροί με ασθενοφόρο μετέφεραν τον πατέρα μου από το νοσοκομείο Αγρινίου σε νοσοκομείο της Αθήνας για να κάνει εγχείρηση. Όταν έφτασαν στο νοσοκομείο της Αθήνας του έγιναν πάλι όλες οι εξετάσεις και δεν βρέθηκε τίποτα —δεν χρειάστηκε να πιει ούτε DEPON— ενώ στο νοσοκομείο Αγρινίου οι εξετάσεις έδειχναν ότι είχε πρόβλημα. Ο πατέρας μου πράγματι έφτασε κοντά στα 88 χρόνια ζωής. Συμπέρασμα: Με το να φύγω από το σπίτι και από τους γονείς μου και να εμπιστευθώ τον Θεό έδειξα την αγάπη μου στον Χριστό, με την ασθένεια του πατέρα μου γνώρισα τον Χριστό και έπειτα ο Θεός μου είπε «αφού δοκιμάστηκες η σχέση σου με τους γονείς σου να είναι γεμάτη αγάπη» και έτσι ήταν στη συνέχεια. Οι γονείς μου έρχονταν στην πόλη που είχα πάει με την οικογένειά μου και εμείς πάντα ήμασταν στη ζωή τους και τους βοηθούσαμε σε ό,τι χρειαζόταν. Κάποιοι άλλοι όμως χρησιμοποιούν το Ευαγγέλιο και εγκαταλείπουν τους γονείς τους παρόλο που μένουν π.χ. 5 χιλιόμετρα απ’ το σπίτι τους, χωρίς φυσικά να έχουν αφιερωθεί ενώ ο Χριστός λέει και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και του ευαγγελίου ……… Δηλαδή, άλλο είναι να πας να κηρύξεις το Ευαγγέλιο με θυσία, να κάνεις ένα έργο και άλλο να διαβάζεις απλά το Ευαγγέλιο, να μένεις στο σπίτι σου και να μην πηγαίνεις να δεις τους γονείς σου που μένουν π.χ. σε απόσταση 200 μέτρα από σένα. Αυτό είναι άλλο, αυτό είναι ψέμα, είναι πονηρία και χρειάζεται προσοχή!
Συνεχίζουμε στο θέμα μας. Η αληθινή φιλία μοιάζει με έναν αληθινό έρωτα δυο ανθρώπων ο οποίος ξεπερνά τα πάντα και τους πάντες. Άμα η αγάπη, ο έρωτας, δεν ξεπερνούν τα πάντα δεν είναι αληθινή αγάπη, αληθινός έρωτας. Πάμε τώρα να δούμε μέσα στο σύστημα των ανθρώπων τι σημαίνει καλός φίλος —το κακός φίλος το αναφέραμε, έχει πολλά παρατράγουδα, όχι πάντα όμως. Ας πούμε ότι έχουμε έναν Κυβερνήτη, έναν Πρωθυπουργό μιας χώρας ο οποίος για να κυβερνήσει την χώρα αυτή χρειάζεται κάποιους ανθρώπους οι οποίοι ονομάζονται Υπουργοί. Αυτοί οι άνθρωποι φέρουν τίτλο όπως Υπουργός Άμυνας ο κύριος Τάδε, Υπουργός Παιδείας ο κύριος Τάδε, Υπουργός Υγείας ο κύριος Τάδε κ.λπ.. Εκτός από τα πρόσωπα που αποτελούν την Κυβέρνηση πρόσεξα ότι ο Πρωθυπουργός έχει και κάποιους φίλους με τους οποίους ζει, κάνει παρέα, πάει για φαγητό, τους παίρνει τηλέφωνο, συζητά μαζί τους πιο οικεία, είναι οι σύμβουλοί του, οι φίλοι του. Μάλιστα αυτοί, οι φίλοι, πρόσεξα ότι διαχρονικά μένουν κοντά του, κάτω από όλες τις συνθήκες ενώ οι Υπουργοί αλλάζουν και παρόλο που και αυτοί (Υπουργοί) είναι πολύ κοντά στον Πρωθυπουργό μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούν σε αντιπαράθεση μαζί του, ενώ οι φίλοι του ποτέ. Πάμε τώρα στον πνευματικό κόσμο όπου υπάρχουν οι ποιμένες, οι προφήτες, οι δάσκαλοι, κ.λπ.. Ο Θεός ζητά να φύγουμε απ’ αυτά και να γίνουμε φίλοι του Θεού και φίλοι μεταξύ μας, μάλιστα να έχει εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον πάνω στον κοινό στόχο ο οποίος είναι να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Μερικοί νομίζουν ότι αν γίνουν ποιμένες, προφήτες, δάσκαλοι θα έχουν μεγαλύτερη αξία και έτσι, όλοι σχεδόν, επιδιώκουν έναν τίτλο όμως ο μεγαλύτερος τίτλος είναι ο φίλος του Θεού. Ο ποιμένας αλλάζει, ο προφήτης αλλάζει, ο φίλος του Θεού ποτέ δεν αλλάζει. Άλλο έργο κάνει ο προφήτης, άλλο ο ποιμένας, άλλο ο φίλος του Θεού όπως ήταν ο Αβραάμ που προανέφερα. Ο Αβραάμ ονομάστηκε φίλος Θεού αφού όμως πρώτα δοκιμάστηκε και όλοι τον μνημονεύουν μέχρι σήμερα. Ας δούμε τώρα, γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να αποκτήσουν τίτλο. Είναι απλό. Απεδείχθη ότι οι άνθρωποι πριν ολοκληρωθούν πνευματικά έχουν την νοοτροπία και την λογική του κόσμου αφού έρχονται από τον κόσμο και μέχρι να καθαριστούν, για πολλά χρόνια, ζει μέσα τους ο κόσμος. Υπάρχει εγωισμός χωρίς να το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές, όπως υπάρχει και η περιέργεια η οποία κρύβεται πίσω από το ενδιαφέρον. Πολλοί «παίρνουν» έναν τίτλο για λόγους συμφέροντος (μισθωτοί), φυσικά ούτε και αυτοί καταλαβαίνουν και λένε «με έχρισε ο Θεός», μάλιστα πιστεύουν ότι αυτό είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να τους συμβεί. Όμως, αν προσέξουμε θα δούμε ότι ο κάθε τίτλος, σου καθορίζει μία δουλειά. Όταν έχεις έναν τίτλο κάνεις μία δουλειά, είσαι ποιμένας, είσαι προφήτης, είσαι απεσταλμένος, είσαι μοναχός, είσαι ιερέας κ.λπ.. Είσαι με λίγα λόγια ένας Υπουργός σε ένα Υπουργείο. Ενώ, όταν είσαι φίλος απλά είσαι τα πάντα και κάνεις τα πάντα, όπως ο Χριστός ο οποίος έκανε τα πάντα στους μαθητές του μέχρι και τα πόδια τούς έπλυνε, ψαράκια τούς έφτιαχνε, τούς συγχωρούσε, ό,τι λάθη και να έκαναν. Θυσία στα πάντα έγινε ο φίλος, ο Χριστό μας. Αδέλφια μου, ο φίλος του Θεού το έργο της αναγέννησης του ανθρωπίνου γένους το θεωρεί και δική του υπόθεση, και δικό του έργο. Ο φίλος του Θεού και του ανθρώπου δεν είναι υπάλληλος ώστε να βλέπει την ώρα. Ο φίλος βρίσκεται παντού. Ο φίλος σηκώνει τα ίδια φορτία αλλά και μοιράζεται τα ίδια φορτία. Ξέρετε γιατί κάνουμε ανώτερους και γιατί κάποιοι ανώτεροι αρέσκονται σε αυτό; Πρώτον, κάνουμε ανώτερους γιατί ερχόμαστε από τον κόσμο και καταλαβαίνουμε την ευθύνη που έχει αυτός που μπαίνει μπροστά και την αποφεύγουμε, δεν θέλουμε να γίνουμε φίλοι μαζί του ώστε να μοιραστούμε το φορτίο που σηκώνει, έτσι λέμε «αυτός είναι ανώτερος, να του πούμε να κάνει για μας την πνευματική δουλειά που θα έπρεπε να κάνουμε εμείς, γιατί εμείς δεν έχουμε χρόνο». Ξέρετε γιατί κάνουμε τον Χριστό απρόσιτο Θεό; Γιατί δεν θέλουμε να γίνουμε θεοί, γιατί δεν θέλουμε να σηκώσουμε και εμείς το ίδιο φορτίο ώστε να συμμετέχουμε στην δική του δόξα, δεν καταλάβαμε ότι αυτό είναι το συμφέρον μας και νομίζουμε ότι έτσι θα ξεγελάσουμε τον Θεό. Άλλος λόγος είναι γιατί μας έπεισε ο Διάβολος ότι θα πρέπει να κρατάμε απόσταση από τον Θεό και από τον Υιό αλλά και μεταξύ μας και ουδείς θέλει να καταλάβει ότι αυτός, ο Πατέρας, ο Θεός μάς κάλεσε να γίνουμε φίλοι ώστε να μοιραστούμε την δόξα που καθόρισε εξ αρχής σε όλα τα λογικά όντα — ανθρώπους αφού μάς έκανε όλους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Αν ήθελε να είμαστε κατώτεροι θα μάς έκανε απλά κατ’ εικόνα ή καθ’ ομοίωση. Γι’ αυτό, ας εγκαταλείψουμε τους τίτλους οι οποίοι μάς υποβαθμίζουν και ας γίνουμε όλοι φίλοι ώστε ο ένας να βοηθά τον άλλον στον κοινό στόχο που είναι να καταργηθεί η αμαρτία και ο θάνατος ώστε κατόπιν να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού. Αδέλφια μου, η θυσία του Χριστού έγινε πριν 2000 περίπου χρόνια όμως αυτή η θυσία ας ξέρουμε όλοι ότι ανήκει στο μέλλον —αν και βοήθησε πολλούς ανθρώπους έως σήμερα οι οποίοι εννόησαν τον Χριστό και κράτησαν την δάδα της αγάπη ψηλά— το οποίο μέλλον ζούμε σήμερα, αφού αυτοί που θα την αντιληφθούν θα γίνουν φίλοι και θα ιδρύσουν την βασιλεία του μέσα τους και γύρω τους. Ο τρόπος είναι να αγωνιστούμε όλοι με όλες μας τις δυνάμεις ώστε να δημιουργήσουμε στη Γη την εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Έργο που εργάζεται σήμερα η Φωνή Θεού κατ’ εντολήν Θεού, η οποία έχει κοινά τα πάντα και στους κόλπους της δεν υπάρχουν ποιμένες, προφήτες, απόστολοι, διάκονοι αλλά μόνο φίλοι. Τώρα, ας δούμε γιατί κάποιοι δέχονται τους τίτλους. Είναι απλό, γιατί μάς αρέσουν οι τίτλοι αφού όπως είπα παραπάνω ερχόμαστε από τον κόσμο και θέλουμε να διακριθούμε μέσα από τον τίτλο ότι είμαστε ανώτεροι, ότι είμαστε του Θεού. Φυσικά, με τα χρόνια έρχεται ταπείνωση, είτε αυτή είναι οικειοθελής είτε έρχεται βιαίως. Το καταλαβαίνει ο άνθρωπος μέσα από την ευθύνη που έχει και το βάρος που σηκώνει στην όποια εκκλησία, η οποία ευθύνη με τον χρόνο γίνεται ασήκωτη και αναγκαστικά, θέλει δεν θέλει, αλλάζει στάση. Αν όμως δεν καταλάβει ότι πήρε τη θέση του Θεού και ότι σηκώνει φορτία που ποτέ δεν του έβαλε ο Θεός αλλά ο εγωισμός του, τότε αυτή η ταπείνωση έρχεται βιαίως με ένα πρόβλημα υγείας, ακόμα και με τον θάνατο μη γένοιτο! Μπορούμε όμως από σήμερα, αν το θέλουμε, να εργαστούμε συνειδητά πάνω στο να γίνουμε φίλοι και να αποφύγουμε πολλά λάθη. Αδέλφια μου, όλα αυτά τα έχουμε κατανοήσει στη Φωνή Θεού γι’ αυτό έχουμε την βεβαιότητα ότι η Φωνή Θεού είναι ένα και το αυτό με την εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Αυτό που λέω δεν είναι ένα συμπέρασμα δικό μου αλλά και όλων όσων μάς γνώρισαν. Όλοι οι άνθρωποι που μάς γνώρισαν μάς φανέρωσαν ότι το πνεύμα μας είναι του Θεού. Πολλοί το ονομάζουν προχωρημένο, άλλοι αληθινό, άλλοι Φιλάδελφο. Αυτό λοιπόν το Φιλάδελφο θα συζητήσουμε σήμερα. Γιατί το Φιλάδελφο πνεύμα είναι υγιές; Πάμε στην Αποκάλυψη (3:7-13). Ας δούμε εν συντομία τα λόγια του Χριστού. Ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος μιλά γι’ αυτή την εκκλησία της Φιλαδέλφειας και αποκαλύπτει στον Ιωάννη τον Θεολόγο λέγοντας τα εξής:
7 Και τω αγγέλω της εν Φιλαδελφεία εκκλησίας γράψον· τάδε λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων την κλείν του Δαυείδ, ο ανοίγων και ουδείς κλείσει, και κλείων και ουδείς ανοίξει· Δηλαδή, πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει ένα έργο αν δεν του το ανοίξει ο Θεός.
8 οίδα σου τα έργα· ιδού δέδωκα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, ήν ουδείς δύναται κλείσαι αυτήν· ότι μικράν έχεις δύναμιν, και ετήρησάς μου τον λόγον και ουκ ηρνήσω το όνομά μου. Έχει μικράν δύναμιν γιατί δεν είναι πολλοί άνθρωποι Φιλάδελφοι σήμερα στον κόσμο. Όλοι ανήκουν κάπου και όλοι έχουν κάποιους νόμους και συγκεκριμένα στερεότυπα και για να μπορέσεις να μπεις στον δικό τους χώρο πρέπει να «υποταχτείς» στη δική τους διδασκαλία. Αυτό δεν φανερώνει Φιλαδέλφεια, αυτό φανερώνει υπέρμετρο εγωισμό.  
9 ιδού δίδωμι εκ της συναγωγής του Σατανά των λεγόντων εαυτούς Ιουδαίους είναι, και ουκ εισίν, αλλά ψεύδονται· ιδού ποιήσω αυτούς ίνα ήξουσι και προσκυνήσουσιν  ενώπιον των ποδών σου, και γνώσιν ότι εγώ ηγάπησά σε.
10 ότι ετήρησας τον λόγον της υπομονής μου, καγώ σε τηρήσω εκ της ώρας του πειρασμού της μελλούσης έρχεσθαι επί της οικουμένης όλης, πειράσαι τους κατοικούντας επί της γης. Ο πειρασμός που θα πειράξει τους κατοικούντας επί της γης, όπως έχω ξαναπεί παλιότερα, θα έρθει μέσα από το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Το χρήμα σιγά-σιγά συλλέγεται από αυτούς που το έχουν δώσει στον κόσμο ώστε ο κόσμος να στερηθεί, να έρθει σε δυσκολία και να υπάρχει μια συνεχής εξάρτηση.
11 έρχομαι ταχύ· κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου.
12 Ο νικών, ποιήσω αυτόν στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και έξω ου μη εξέλθη έτι, και γράψω επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της καινής Ιερουσαλήμ, η καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου, και το όνομά μου το καινόν. Το καινόν όνομα είναι η θυσία. Δεν θα υπάρχει μέλος στη βασιλεία του Θεού που να μην έχει θυσία. Η θυσία είναι απαραίτητη. Όλοι θα χρειαστεί να θυσιάσουμε κάτι στη ζωή μας για να δείξουμε την αγάπη μας στο Θεό την οποία θυσία δεν την θέλει ο Θεός, δεν την ζητά αλλά μέσα απ’ αυτή δείχνουμε την αγάπη μας και γνωρίζουμε και εμείς ότι πράγματι αγαπάμε τον Θεό, γιατί άλλο είναι να αγαπάμε και να δοξάζουμε τον Θεό με τα λόγια και άλλο με τα έργα και πώς δοξάζεται ο Θεός; Πρώτον, με το να σπουδάσουμε, με το να αναγεννηθούμε, με το να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι του Θεού ώστε με την παρουσία μας να γινόμαστε αιτία να γνωρίζουν οι άνθρωποι τον Θεό και δεύτερον, με το να συμμετέχουμε, να βοηθούμε τους αδελφούς εκείνους που πραγματικά εργάζονται το αγαθό και έχουν ανάγκη.  
13 Ο έχων ούς ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις.
Πολλοί λένε ότι είναι Φιλάδελφοι όμως για να σε δεχτούν έχουν όρο, έχουν νόμο. Στην Φωνή Θεού δεν υπάρχουν νόμοι, όροι και όλα είναι δωρεάν, τα προσφέρουμε δωρεάν στον κόσμο για να αναγεννηθεί γιατί πραγματικά μάς ενδιαφέρει να αυξηθεί το αγαθό στον κόσμο και όχι ο εγωισμός ο δικός μας.
Ας διευκρινιστεί ότι η εκκλησία αυτή, η Φιλαδέλφεια, δεν έχει ταμπέλα και δεν μπορεί να έχει. Όποιος βάλει στην εκκλησία του ταμπέλα «Φιλαδέλφεια», ας το σκεφτεί καλά. Ο λόγος, απλός. Η εκκλησία αυτή δημιουργείται υπό του Θεού στο νου, στην καρδιά και γνωρίζεται υπό του Θεού αλλά και υπό των ανθρώπων που κατανοούν την μεγάλη αξία της Φιλαδέλφειας. Αυτοί που κατανοούν είναι αυτοί που διέπονται από το πνεύμα του Θεού το οποίο πάντα στέγει. Οι άνθρωποι της Φιλαδέλφειας σήμερα υπάρχουν σε όλα τα έθνη και την αποτελούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έφτασαν στο σημείο να δέχονται τον άλλον πνευματικό αδελφό με τον όποιο τρόπο εργάζεται το αγαθό, χωρίς φανατισμούς, χωρίς μικρότητες, χωρίς όρους, χωρίς δογματικές ιδιαιτερότητες, με λίγα λόγια χωρίς πνευματικά κόμματα, χωρίς αρχηγούς. Μάλιστα οι Φιλάδελφοι γνωρίζονται αμέσως. Πολλοί έχουν ενεργοποιήσει την Φιλαδέλφεια διά Πνεύματος Αγίου μέσα τους και έχουν το θάρρος να την παρουσιάζουν με τη ζωή τους. Άλλοι κάνουν πνευματικό αγώνα και σιγά-σιγά την ενεργοποιούν. Άλλοι άνθρωποι ενώ ζουν σε οργανώσεις, σε δόγματα, σε έθνη, μέσα τους δεν συμφωνούν με τον όποιο εγωιστικό δογματισμό ή την όποια εγωιστική αποδοχή που τους επιβάλλεται από τους πνευματικούς ανθρώπους οι οποίοι «τυποποιούν ή κονσερβοποιούν» τον Θεό αλλά και τον άνθρωπο, όμως δεν μπορούν να βρουν τη δύναμη να κάνουν υπέρβαση ώστε να εγκαταλείψουν όλους όσους κάνουν τους αρχηγούς, όλους όσους τους επιβάλλονται, όλους όσους τους λένε ότι μόνο με έναν συγκεκριμένο τρόπο θα σωθούν. Πιστεύω όμως ότι είναι θέμα χρόνου να ελευθερώσουν τον εαυτό τους από όλους εκείνους που τους καθορίζουν τη ζωή. Όλα αυτά τα παιδιά από σήμερα και για τα επόμενα χρόνια θα συλλέγονται υπό του Θεού και διά Πνεύματος Αγίου θα ενώνονται με την Φωνή Θεού αλλά και η Φωνή Θεού θα ενώνεται μαζί τους, ώστε όλοι μαζί να αποτελέσουν την εκκλησία της Φιλαδέλφειας, η οποία ας σημειωθεί δεν έχει αρχηγούς, ποιμένες προφήτες, ανώτερους, κατώτερους. Η Φιλαδέλφεια έχει έναν αρχηγό, τον Χριστό —αν και ο ίδιος ο Χριστός δεν θέλει να είναι αρχηγός αφού λέει, να συμβασιλέψουμε, στην Αποκάλυψη. Οι άνθρωποι της Φιλαδέλφειας, συνειδητά, ζουν μέσα στο αγιαστήριο για να ολοκληρώσουν την πνευματική τους υπόσταση. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι που ζουν μέσα στο αγιαστήριο σπουδάζοντας την υγιαίνουσα διδασκαλία η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στο να γίνει Φιλάδελφος, γίνονται φορείς και δοχεία του Πνεύματος, γίνονται φίλοι του Θεού και φίλοι μεταξύ τους, γίνονται κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της απείρου κάλλους δόξης του. Γι’ αυτό ο Κύριος τονίζει σε αυτή την εκκλησία, κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου. Τι έχουν οι Φιλάδελφοι αλλά και γενικότερα όσοι συλλάβανε το πνεύμα της Φιλαδέλφειας; Πρώτον, δεν έχουν αρχηγό άνθρωπο αλλά έχουν αρχηγό τους την αγάπη. Δεύτερον, οι Φιλάδελφοι πιστεύουν στο ολοκληρωμένο Ευαγγέλιο το οποίο δεν απορρίπτει την μεταστοιχείωση που προκαλεί η αφιέρωση στο βιολογικό μας σώμα μέσω του Λόγου του Θεού και της υγιαίνουσας διδασκαλίας της Φωνής Θεού. Όλοι σήμερα γνωρίζουμε ότι η όποια αφιέρωση αυξάνει την ζώσα πίστη, ενεργοποιεί τον καθαρισμό, τον αγιασμό αλλά και το δέντρο της ζωής. Όλα αυτά αυξάνουν στο προσωπικό αγιαστήριο στοιχεία πνευματικά τα οποία καθιστούν το σώμα ημών ναό Θεού άφθαρτο και αιώνιο. Στη Φωνή Θεού πιστεύουμε ότι διά του Χριστού τα επόμενα χρόνια θα καταργηθεί ο φυσικός θάνατος. Αυτό είναι γραφικό και είναι το θέλημα του Θεού, η επιστροφή του ανθρώπου στη ζωή, στον Κήπο της Εδέμ, στον Θεό, στον Πατέρα. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και ουχί νεκρών, και αυτό είναι γραφικό και φανερώνεται μέσα στον Λόγο του Θεού, ας ρίξουμε μια ματιά. Πάμε να δούμε τι λέει ο Λόγος του Θεού για το θέμα της ζωής. Ξεκινάμε από τον σοφό Σολομώντα ο οποίος συνέλαβε το εξής:
12 μη ζηλούτε θάνατον εν πλάνη ζωής υμών, μηδέ επισπάσθε όλεθρον έργοις χειρών υμών·
13 ότι ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ’ απωλεία ζώντων.
14 έκτισε γαρ εις το είναι τα πάντα, και σωτήριοι αι γενέσεις του κόσμου, και ουκ έστιν εν αυταίς φάρμακον ολέθρου ούτε άδου βασίλειον επί γης.
15 δικαιοσύνη γαρ αθάνατός εστιν.
16 Ασεβείς δε ταις χερσί και τοις λόγοις προσεκαλέσαντο αυτόν, φίλον ηγησάμενοι αυτόν ετάκησαν και συνθήκην έθεντο προς αυτόν, ότι άξιοι είσι της εκείνου μερίδος είναι. (Σοφία Σολομώντος 1: 12-16).
Ο Κύριος στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρει, ο πιστευών εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. πιστεύεις τούτο; ( Ιωάννης 11:25-26).
Ο Απ. Παύλος στην προς Κορινθίους Επιστολή Α΄ κεφ. 15 αναφέρει,
51 ιδού μυστήριον υμίν λέγω· πάντες μεν ου κοιμηθησόμεθα, πάντες δε αλλαγησόμεθα,
52 εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι, και ημείς αλλαγησόμεθα,
53 δει γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν.
54 όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσηται αθανασίαν, τότε γενήσεται ο λόγος ο γεγραμμένος· κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος.
55 που σου, θάνατε, το κέντρον; που σου, άδη, το νίκος; 56 το δε κέντρον του θανάτου η αμαρτία, η δε δύναμις της αμαρτίας ο νόμος. Ποιος τον έφτιαξε τον νόμο; Ο Θεός τον έφερε στον άνθρωπο για να γνωρίσει καλό και κακό. Εμείς όμως κάναμε τον νόμο αυτόν πέλεκυ στο ίδιο μας το κεφάλι. Ενώ η χάρη ήρθε, το έλεος ήρθε αντί να κάνουμε τον αγώνα να μπουν μέσα μας τα στοιχεία του Θεού εμείς όλη την ώρα ασχολούμαστε με τον νόμο και αυτός μάς «τρώει». Γι’ αυτό μάς χάρισε ο Θεός το έλεος για να μη μάς «τρώει». Πόσες φορές αν αμαρτήσει σε μένα ο αδελφός μου να τον συγχωρήσω, έως επτάκις; Έως εβδομηκοντάκις επτά.    
57 τω δε Θεώ χάρις τω διδόντι ημίν το νίκος διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Είσαι αμαρτωλός; Ζήτα ειλικρινά το έλεος του Θεού και σε ένα λεπτό είσαι άγιος. Αυτό σημαίνει χάρη, αυτό σημαίνει έλεος Θεού το οποίο μάς καταδιώκει πάσας τας ημέρας της ζωή μας.
58 Ώστε, αδελφοί μου αγαπητοί, εδραίοι γίνεσθε, αμετακίνητοι, περισσεύοντες εν τω έργω του Κυρίου πάντοτε, ειδότες ότι ο κόπος υμών ουκ έστι κενός εν Κυρίω. Ποιος μετάνιωσε που ακολούθησε τον Θεό; Ουδείς! Πάντοτε ο Θεός συντροφεύει τη ζωή του ανθρώπου που τον ακολουθεί και την κάνει ευχάριστη, δραστήρια, με πολυποίκιλη σοφία.
Πάμε στην προς Κορινθίους Β΄ Επιστολή κεφ. 5 στιχ. 1-4 όπου ο Απ. Παύλος αναφέρει,
1 οίδαμεν γαρ ότι εάν η επίγειος ημών οικία του σκήνους καταλυθή, οικοδομήν εκ Θεού έχομεν, οικίαν αχειροποίητον αιώνιον εν τοις ουρανοίς. Αν χάσεις λέει το σώμα σου θα φροντίσει ο Θεός να σου δώσει αχειροποίητο σώμα, έτοιμο, που δεν θα χρειάζεται χέρια για να μεγαλώσει, να αναπτυχθεί. Αν δηλαδή για τον Α ή Β λόγο χαθεί η ζωή, δεν μπορέσει ο άνθρωπος εργαζόμενος το αγαθό να ολοκληρώσει τον καθαρισμό, τον αγιασμό και πεθάνει ή βρεθεί σε δύσκολες συνθήκες όπως οι Άγιοι οι οποίοι καλέστηκαν να αρνηθούν τον Χριστό και δεν τον αρνήθηκαν, δεν αρνήθηκαν την αγάπη και έδωσαν τη ζωή τους, έχει ο Θεός για αυτούς τους εν Κυρίω κοιμηθέντες αχειροποίητο σώμα.  
2 και γαρ εν τούτω στενάζομεν, το οικητήριον ημών το εξ ουρανού επενδύσασθαι επιποθούντες,
3 εί γε και ενδυσάμενοι ου γυμνοί ευρεθησόμεθα.
4 και γαρ οι όντες εν τω σκήνει στενάζομεν, βαρούμενοι εφ’ ώ ου θέλομεν εκδύσασθαι, αλλ’ επενδύσασθαι, ίνα καταποθή το θνητόν υπό της ζωής.
Πολλοί έτσι επιπόλαια αποκλείουν την κατάργηση του θανάτου και λένε ότι αυτό δεν γίνεται ενώ π.χ. τον υπολογιστή που έχουν στα χέρια τους το είχαν σκεφτεί ότι θα μπορούσε να υπάρχει στο μέλλον. Δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος μας ζει μια επανάσταση από εκπλήξεις τις οποίες άλλες γενιές, παλιότερα, δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν. Όμως όλοι αυτοί που απιστούν σε ό,τι δεν βλέπουν δεν προχώρησαν και δεν προχωρούν τον κόσμο σε κανέναν τομέα παρά μόνο μιλούν φιλοσοφικά. Απεδείχθη ότι θέλουν να έχουν γνώμη και να κρίνουν μέσα από την άγνοιά τους. Ας γνωρίζουν όμως πως αυτοί που προχώρησαν τον κόσμο αφιέρωσαν τη ζωή τους ολόκληρη για τον σκοπό αυτό. Σήμερα οι ερευνητές του κόσμου δαπανούν τρισεκατομμύρια για την αποκωδικοποίηση του DNA και για να βρουν τα μέσα και τον τρόπο να αναπαράγει το κύτταρό μας πάντα καλύτερα κύτταρα ώστε να είναι υγιές, να είναι αιώνιο, και αυτό θα γίνει. Μάλιστα δαπανούν τρισεκατομμύρια ακόμη για να ανακαλύψουν ταχύτητες ή τρόπους που θα τους επιτρέπουν στη συνέχεια να ανακαλύψουν καινούργιους πλανήτες στο σύμπαν και καθημερινά εργάζονται για να βρουν τον τρόπο να γνωρίσουν το σύμπαν αυτό. Ο λόγος; Για να εξασφαλίσουν πολλές πηγές ενέργειας. Εν αντιθέσει με τους Χριστιανούς οι οποίοι έχουν μείνει σε στερεότυπα πνευματικά τα οποία δεν τους προσφέρουν τίποτα απολύτως και πολλές φορές κάνουν και τους ξερόλες. Καλό είναι να συνέλθουμε και να αρχίσουμε έρευνες μέσα στον Λόγο του Θεού ώστε να βρούμε τον επενδύτη, να βρούμε αυτό το πνεύμα που ζωοποιεί διότι είναι πολλά τα πνεύματα που επαγγέλλονται σωτηρία όμως ένα είναι το πνεύμα που μπορεί να ζωοποιήσει. Το έχω πει πολλές φορές ότι η Φωνή Θεού έχει μια υγιαίνουσα διδασκαλία αλλά και το Ευαγγέλιο έχει την πιο ισχυρή υγιαίνουσα διδασκαλία. Υπάρχουν πολλές διδασκαλίες οι οποίες φαίνονται υγιείς όμως δεν ζωοποιούν. Υπάρχουν πολλά πνεύματα στον κόσμο τα οποία δεν ζωοποιούν ένα όμως ζωοποιεί και αυτό θα πρέπει να βρούμε.
Αδέλφια μου αποδεικνύεται ότι όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και μιλά για την αφθαρσία, για την θέωση του ανθρώπου, για τη ζωή την άφθαρτη η οποία ζωή ας σημειωθεί στηρίζεται στην μετάνοια, στην αναγέννηση, στην αποκεκρυμμένη σοφία η οποία μάς καθιστά Φιλάδελφους. Σίγουρα όλα αυτά δεν μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά τους προηγούμενους αιώνες, τα προηγούμενα χρόνια που ταξίδεψαν τους ανθρώπους και ο λόγος διότι τα χρόνια αυτά ήταν χρόνια σπουδής, διαπαιδαγώγησης για τον άνθρωπο. Ακόμα και από τους πνευματικούς δεν μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά διότι έπρεπε η επιστήμη και η σοφία να φέρει τους καρπούς της. Είναι γραφικό, σοφία και επιστήμη θα είναι η στερέωση των καιρών. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, η σοφία και η επιστήμη θα στερεώσουν τον άνθρωπο, την Δημιουργία, το θέλημα του Θεού σε όλον τον πλανήτη. Εξάλλου είναι και γραφικό, αφού ο Θεός προείδε - προέβλεψε κάτι καλύτερο το οποίο θα το φέρει στον κόσμο διά μέσω του Παρακλήτου. Το Πνεύμα της αληθείας, ο Παράκλητος αποκαθιστά σήμερα πάντα αφήνοντας να εννοηθεί ότι το σχέδιο του Θεού στη Γη τελειώνει στην αποστολή του Παρακλήτου, ο οποίος αποκαθιστά δικαιοσύνη, ελέγχει την αμαρτία, σταματά την κρίση, δημιουργεί λαό Θεού με ιδιότητες Θεού και στοιχεία Θεού ώστε να μπορεί να συμβασιλέψει ο λαός αυτός με τον Πατέρα, τον Υιό, το Πνεύμα το Άγιο, ο οποίος Παράκλητος με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και σάλπιγγα Θεού αφού ετοιμάσει το έδαφος θα καλέσει τον Κύριο να έρθει πάλι στη Γη. Είναι γραφικό, στις Πράξεις κεφ. 1 αναφέρεται:
9 και ταύτα ειπων βλεπόντων αυτών επήρθη, και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από των οφθαλμών αυτών.
10 και ως ατενίζοντες ήσαν εις τον ουρανόν πορευομένου αυτού, και ιδού άνδρες δύο παρειστήκεισαν αυτοίς εν εσθήτι λευκή,
11 οι και είπον· άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται όν τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν.
Ας δούμε τώρα τι αναφέρει ο Κύριος για τον Παράκλητο τον οποίο ονομάζει και Πνεύμα της αληθείας (Ιωάννης 14:15-18):
15 Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε
16 και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα,
17 το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’ υμίν μένει και εν υμίν έσται.
18 ουκ αφήσω υμάς ορφανούς· έρχομαι προς υμάς.
Παρένθεση. Τι μάς λέει εδώ; Μάς λέει ότι ο Θεός θα μάς στείλει το Πνεύμα της αληθείας το οποίο θα μιλά μέσα μας και θα μένει μέσα μας. Άρα, αυτοί που δεν έχουν τον Παράκλητο μέσα τους δεν τον ξέρουν, είναι ορφανοί και το βλέπουμε, αφού αυτοί οι άνθρωποι του Θεού υποτίθεται, οι Χριστιανοί γενικότερα δεν έχουν ακόμη κατασταλάξει. Ο άνθρωπος που ψάχνει τον Θεό, τον ψάχνει διότι δεν τον έχει βρει ακόμη γι’ αυτό κινείται σπασμωδικά αφού δεν έχει βρει ακόμη ειρήνη, δεν έχει βρει ακόμη ισορροπία πνευματική, δεν ξέρει τι θέλει, δεν ξέρει τι να πιστέψει, συνέχεια αλλάζει. Έτσι, έρχεται ένας και του λέει, «εγώ έχω το Πνεύμα του Θεού» και αυτός τον ακούει, τρέχει κοντά του, παίρνει μια ανάσα όμως πάλι σε αδιέξοδο βρίσκεται και ο λόγος διότι το Πνεύμα το έχει ο άλλος —έτσι λέει ο ίδιος τουλάχιστον, ότι το έχει— και όχι αυτός. Ο Χριστός όμως τι λέει; Λέει ότι θα είναι μέσα μας. Αντί να το βρει μέσα του αυτός το ψάχνει στους άλλους και έτσι ο Παράκλητος, το Πνεύμα του Θεού πάντα λείπει απ’ αυτόν που ψάχνει γύρω του και όχι μέσα του. Για να το βρει κάποιος αυτό το Πνεύμα της αληθείας η Φωνή Θεού του χορηγεί υγιαίνουσα διδασκαλία και τον οδηγεί στο αγιαστήριο. Αν το κάνει αυτό, μέσα στη σιωπή, θα ετοιμάσει χώρο άγιο μέσα του και εκεί που θα κάνει τον αγώνα του, θα γνωρίσει τον Παράκλητο. Ο Θεός εδώ σ’ αυτούς τους στίχους δεν λέει π.χ. «θα στείλω τον Θωμά, τον Γιάννη, τον Μήτσο», αυτοί στέλνονται ως απεσταλμένοι όπου δεν υπάρχει Χριστός για να γνωρίσουν τον Χριστό, όπου υπάρχει Χριστός θα πρέπει να έρθει ο Παράκλητος. Όσοι τώρα γνωρίζουν τον Χριστό και δεν έχουν τον Παράκλητο, αυτό κάτι σημαίνει. Ο Χριστός είπε: Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε 16 και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα, 17 το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ’ υμίν μένει και εν υμίν έσται. 18 ουκ αφήσω υμάς ορφανούς· έρχομαι προς υμάς. Τι λέει εδώ; Εάν με αγαπάτε. Άρα, το ότι δεν έχουμε τον Παράκλητο σημαίνει ότι ακόμα δεν τον αγαπάμε —κάτι κάνουμε λάθος— αφού δεν είναι μέσα μας. Καλό είναι να μάς βοηθήσει όποιος λέει ότι τον έχει ώστε να τον βρούμε και όχι να μάς κάνει τον ξεχωριστό, όμως έχουμε ευθύνη και εμείς. Ο Θεός δεν λέει ψέματα. Εδώ αποδεικνύεται ότι εμείς λέμε ψέματα, ότι τον αγαπάμε. Γι’ αυτό, ακόμα, πολλοί άνθρωποι ενώ χρόνια αγωνίζονται δεν ξέρουν τι να κάνουν, φυσική συνέπεια να τρέχουν δεξιά ή αριστερά και στο τέλος να χάνουν και την ελευθερία τους διότι μπλέκουν με άλλα πνεύματα τα οποία φαίνονται ότι είναι του Θεού αλλά δεν είναι, κατόπιν η σύγχυση μεγαλώνει. Η Φωνή Θεού όμως τι λέει; Να μπούμε στο αγιαστήριο ώστε να βρούμε τον Θεό —σε προσωπικό επίπεδο, ο καθένας, αφού συμβεί αυτό και ο Θεός μιλά σε όλους τότε να δούμε πως θα είμαστε, μια γροθιά θα είμαστε, μια καρδιά, μια ψυχή, ένα φρόνημα, Φιλαδέλφεια— να μπούμε στη σιωπή, στο αγιαστήριο για να βρούμε τον Παράκλητο, και τι άλλο λέει; Να γίνουμε φίλοι και να έχουμε έργα αγάπης, όχι μόνο φιλοσοφία. Η Φωνή Θεού γι’ αυτό ήρθε στον κόσμο ώστε να φανερώσει τον τρόπο και σήμερα είναι αρκετά τα παιδιά στη Φωνή Θεού που μπήκαν στο αγιαστήριο και άρχισαν να γνωρίζουν τον Παράκλητο, ξεκίνησαν να ζουν την Φιλαδέλφεια, σταμάτησαν την κρίση, διορθώνουν τον εαυτό τους, ξεκίνησαν να έχουν και αγάπη μεταξύ τους. Όσοι δεν κάνουν αγώνα δεν πειράζει, η αγάπη όλα τα δέχεται. Γι’ αυτό, ο κάθε αδελφός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εμείς όμως οφείλουμε να πούμε αυτό που μάς δίνει ο Θεός και να τον αγαπάμε, όπως κι αν είναι. Δεν ξέρουμε ο Θεός παρακάτω τι μπορεί να κάνει με αυτόν τον αδελφό. Εμείς να είμαστε εκεί, άγρυπνοι φρουροί της αγάπης ως προς τον αδελφό (και ως προς τον εχθρό ακόμη) ώστε αν χρειαστεί να του απλώσουμε το χέρι. Ο Θεός ενεργεί ποικιλοτρόπως. Το θέμα όμως είναι να έρθει ο Παράκλητος μέσα μας. Όταν έρθει, όλα θα αλλάξουν, θα γίνουμε όλοι φίλοι με κοινό στόχο να πολεμήσουμε τους κοινούς εχθρούς μας που είναι η αμαρτία, η φθορά, ο θάνατος και όχι ο ένας τον άλλον. Είναι γραφικό, η πάλη ημών δεν είναι εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου· εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις (Εφεσίους 6:12). Συνεχίζουμε:
19 έτι μικρόν και ο κόσμος με ουκέτι θεωρεί, υμείς δε θεωρείτε με, ότι εγώ ζω και υμείς ζήσεσθε.
20 εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε υμείς ότι εγώ εν τω πατρί μου και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν.
21 ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με· ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου, και εγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανίσω αυτώ εμαυτόν.
22 Λέγει αυτώ Ιούδας, ουχ ο Ισκαριώτης· Κύριε, και τι γέγονεν ότι ημίν μέλλεις εμφανίζειν σεαυτόν και ουχί τω κόσμω;
23 απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτώ· εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν.
Εδώ συναντάμε νέο στοιχείο. Άμα δεν έγινε ακόμα το μοναστήρι μέσα μας —θα ψάχνουμε μοναστήρια έξω μας— αυτό πάει να πει ότι ακόμα τον Χριστό δεν τον αγαπάμε, διότι δεν γίνεται να λέει ψέματα ο Χριστός. Εδώ αποδεικνύεται πάλι, για άλλη μια φορά ότι εμείς λέμε ψέματα, ότι τον αγαπάμε.
24 ο μη αγαπών με τους λόγους μου ου τηρεί· και ο λόγος όν ακούετε ουκ έστιν εμός, αλλά του πέμψαντός με πατρός.
Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν στον Θεό και αρχίζουν να ζητάνε «Κύριε, δώσ’ μου εκείνο, δώσ’ μου τ’ άλλο κ.λπ.». Ας το αλλάξουμε και αυτό και ας ξεκινήσουμε να λέμε «Κύριε, τι θες να κάνω;». Ο Χριστός είπε, ζητείτε την βασιλείαν του Θεού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή. Μη κρίνετε, διά να μη κριθήτε. Συ τις είσαι όστις κρίνεις ξένον δούλον; κ.λπ.. Εμείς πηγαίνουμε στον Θεό και λέμε π.χ. «Κύριε, να κάνεις το παιδί μου υπουργό, εμένα να με κάνεις αρχιστράτηγο, να μην βρέξει σήμερα γιατί έχω μια δουλειά να βρέξει αύριο κ.λπ.» αρχίζουμε δηλαδή τις διαταγές και στον Θεό, δεν πάμε κοντά του με ταπείνωση να πούμε «Κύριε, τι θες εσύ να κάνω;». Αν τον πλησιάσουμε με αυτό το πνεύμα θα αρχίσει σιγά-σιγά ο Θεός να μάς σπουδάζει, θα ετοιμάσει τόπο μέσα μας και θα έρθει να κάνει μοναστήρι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο (μέσα μας). Θέλουμε να το ζήσουμε αυτό; Αν θέλουμε να το ζήσουμε «ας το πάρουμε στα σοβαρά» και ας μπούμε στο αγιαστήριο. Αν δεν θέλουμε «ας φέρνουμε γύρες» όπως οι δορυφόροι που τελειωμό δεν έχουν. Μα, θα μου πει τώρα κάποιος, «Εγώ δεν αγαπώ τον Θεό; Εγώ πάω στην Εκκλησία, εγώ κάνω αυτό, εγώ κάνω το άλλο για τον Θεό, κ.λπ.» και του απαντώ, «συμφωνώ, πας στην Εκκλησία όμως και στον φούρνο πας για να πάρεις ψωμί αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είσαι και ο φούρναρης ή το ψωμί». Άρα, τι λείπει; Είναι απλό. Δεν ήρθε ο Παράκλητος. Ο λόγος; Διότι τα έμαθες άνθρωπε στραβά, δηλαδή έμαθες να πηγαίνεις κάθε Κυριακή στην Εκκλησία αλλά δεν έμαθες να γίνεις ο ίδιος εκκλησία. Αδέλφια μου η υγιαίνουσα διδασκαλία είναι μέσα στα τέσσερα Ευαγγελία και στη Φωνή Θεού. Πολλές φορές μπαίνουν ξένα στοιχεία και ξεχνάμε το Ευαγγέλιο —και την Φωνή Θεού. Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος και πιο σύντομος δρόμος από τον Λόγο του Θεού; Συνεχίζουμε:
25 ταύτα λελάληκα υμίν παρ’ υμίν μένων·
26 ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν.
Εδώ ο Χριστός, μέσω του Ιωάννη του Θεολόγου, μάς φανερώνει με το Εκείνος ότι εννοεί πρόσωπο —η λέξη εκείνος είναι Αντωνυμία, Δεικτική αλλά και Προσωπική-τρίτο Πρόσωπο, τρίτο πρόσωπο είναι εκείνο για το οποίο γίνεται λόγος: αυτός, εκείνος κτλ.— όταν το λέω και αυτό, με παρεξηγούν, με κατηγορούν. Όμως, ας θυμηθούμε ότι και οι Εβραίοι ενώ μιλούσαν για τον Μεσσία όταν ήρθε δεν τον γνώρισαν. Εμείς όμως σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας. Το Πνεύμα του Υιού πάντα υπήρχε, ο Λόγος πάντα υπήρχε όμως ο Λόγος έγεινε σαρξ και ήρθε στον κόσμο, το ίδιο και το Πνεύμα το Άγιο —το οποίο υπάρχει προ πάντων των αιώνων αφού είναι μαζί με τον Θεό— θα πάρει και αυτό μορφή κάποια στιγμή ώστε να γίνει αυτό που προφήτευσε ο Χριστός, να γίνει Εκείνος. Πρώτα λοιπόν το Πνεύμα το Άγιο πρέπει να μπει μέσα μας, πρώτα πρέπει να γνωρίσουμε τον Παράκλητο, το Πνεύμα της αληθείας μέσα στο αγιαστήριο και μετά να γνωρίσουμε και Εκείνον.  Εξάλλου ουδείς άλλος έγραψε την λέξη Εκείνος παρά μόνο ο Ιωάννης ο Θεολόγος και ο λόγος διότι ο Ιωάννης ήταν ο φίλος του Χριστού, σε αυτόν απεκάλυψε το θέλημα του Θεού Πατέρα ολοκληρωμένο. Όλοι οι άλλοι Απόστολοι συνέλαβαν τα δρώμενα του Ευαγγελίου διαφορετικά απ’ ότι ο Ιωάννης. Ο Ιωάννης συμπλήρωσε ελλείποντα τα όποια —όταν γίνουν αντιληπτά— καθορίζουν την θέωση και την εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους.
Συνεχίζουμε την έρευνα. Στο κεφάλαιο 15 αναφέρεται:
26 όταν δε έλθη ο παράκλητος όν εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ο παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού·
27 και υμείς δε μαρτυρείτε, ότι απ’ αρχής μετ’ εμού εστε.
Πάμε στο κεφάλαιο 16:
6 αλλ’ ότι ταύτα λελάληκα υμίν, η λύπη πεπλήρωκεν υμών την καρδίαν.
7 αλλ’ εγώ την αλήθειαν λέγω υμίν· συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς. εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς·
8 και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως.
9 περί αμαρτίας μεν, ότι ου πιστεύουσιν εις εμέ·
10 περί δικαιοσύνης δε, ότι προς τον πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε με·
11 περί δε κρίσεως, ότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται.
12 Έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ’ ου δύνασθε βαστάζειν άρτι. Πράγματι, από τότε που έλειψε ο Χριστός από τον κόσμο όλο πόλεμοι, όλο φασαρίες, όλο διχασμοί, όλο έριδες, που να βρεθεί χρόνος για να μπορέσει ο άνθρωπος να καταλάβει το σχέδιο του Θεού, έπρεπε να έρθει ειρήνη, έπρεπε ο άνθρωπος να αποκτήσει τις εμπειρίες του, να δοκιμαστεί, να γνωρίσει καλό – κακό. Γι’ αυτό λέμε ότι τα χρόνια που πέρασαν ήταν χρόνια διαπαιδαγώγησης, τώρα πιστεύουμε ότι από το 2000 και μετά είναι χρόνια αναγέννησης.  
13 όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν· ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν.
14 εκείνος εμέ δοξάσει, ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν.
15 πάντα όσα έχει ο πατήρ εμά εστι· διά τούτο είπον ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν.
16 μικρόν και ου θεωρείτε με, και πάλιν μικρόν και όψεσθέ με, ότι εγώ υπάγω προς τον πατέρα.
Οι άνθρωποι της εποχής του όμως δεν τον γνώρισαν και όλοι ξέρουμε τι συνέβη, ενώ ο Χριστός αυτό που έκανε ήταν ότι διαφήμισε τον Ισραήλ, τον Θεό των Εβραίων σε όλον τον κόσμο. Σήμερα όλοι εμείς αγαπάμε τον Θεό των Εβραίων, τον Πατέρα. Όμως, η σοφία του το έκανε και αυτό διότι τύφλωσις κατά μέρος έγεινεν εις τον Ισραήλ, εωσού εισέλθη το πλήρωμα των εθνών, όταν εισέλθη το πλήρωμα των εθνών θα γνωρίσουν και αυτοί τον Υιό και το Πνεύμα το Άγιο. Παρ’ όλα αυτά οι Εβραίοι θεώρησαν τον Χριστό εχθρό —παραχώρηση Θεού, όπως είπαμε, εωσού εισέλθη το πλήρωμα των εθνών. Το ίδιο και οι Χριστιανοί ενώ λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό τα στερεότυπα, οι αρχηγοί, οι ποιμένες, τα ποίμνια, οι προφήτες, όλοι αυτοί, δεν θα επιτρέψουν να τον γνωρίσουν τον Παράκλητο όμως θα έρθει ο χρόνος και θα τον γνωρίσουν διότι ο Θεός μυσταγωγικά, κρυφά απ’ αυτόν που κάνει τον αρχηγό αναγεννά τον άλλον. Όλοι θα τον γνωρίσουν όταν έρθει η ώρα. Μέχρι τότε εμείς ας ετοιμάσουμε εαυτούς μήπως και άθελά μας τον αποστραφούμε. Πιστεύω όμως ότι όσοι ετοιμάσουν εαυτούς θα γνωρίσουν τον Παράκλητο πρώτα μέσα τους, αλλά θα τον γνωρίσουν και από το έργο του όταν έρθει να φανερώσει δικαιοσύνη.
Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη του Θεολόγου είναι αποκαλυπτικό, είναι προφητικό, είναι ιδιαίτερο και ξέρετε γιατί; Γιατί, όπως είπαμε παραπάνω, ο Ιωάννης ήταν φίλος του Χριστού. Σ’ αυτόν ο Θεός απεκάλυψε την αποκεκρυμμένη σοφία του Θεού αλλά και το ολοκληρωμένο Ευαγγέλιο το οποίο φανερώνει την παρουσία του Τρίτου Προσώπου της Θεότητας (πέρα από πνεύμα). Μάλιστα σ’ αυτόν, τον Ιωάννη, εμπιστεύτηκε την μητέρα του. Πάνω από τον σταυρό απευθύνθηκε στον Ιωάννη και του είπε, ιδού η μήτηρ σου και στην μητέρα του είπε, ιδού ο υιός σου. Για κανέναν άλλον και σε κανέναν άλλον δεν το είπε αυτό. Πολύ σημαντικό, το παιδί να επιλέγει τον φίλο του, τον πραγματικό ώστε να αποκαταστήσει την απουσία του στον οίκο της μητέρας του μέχρι να μεταβή προς Κύριον και ξέρουμε ότι και η Παναγία και ο Ιωάννης ζουν μέχρι σήμερα, νίκησαν την φθορά και τον θάνατο, δεν εγεύθησαν θάνατο.
Αδέλφια μου, σήμερα η Φωνή Θεού αποκαθιστά την αλήθεια διά Πνεύματος Αγίου και αποκαθιστά και το τι σημαίνει φίλος, αδελφός, Πνεύμα, Παράκλητος, Εκείνος αλλά και το τι σημαίνει ο οποιοσδήποτε άλλος τίτλος. Πιστεύω να διαλέξουμε να γίνουμε φίλοι Θεού και φίλοι μεταξύ μας. Εξάλλου, η εποχή μας δεν σηκώνει ούτε προφήτες, ούτε ποιμένες, ούτε απεσταλμένους. Η εποχή μας σήμερα από μόνη της δέχεται μόνο φίλους. Τα παιδιά που είναι το μέλλον δεν τα δέχονται αυτά, γελάνε. Δεν είναι άπιστα τα παιδιά. Τα παιδιά κατανοούν τον Θεό καλύτερα από εμάς τους μεγάλους, γι’ αυτό ας γίνουμε παιδιά. Είναι γραφικό, εάν δεν γίνετε σαν τα παιδιά δεν θα μπείτε στη βασιλεία των ουρανών και ο λόγος διότι τα παιδιά ή ο φίλος μοιράζονται, μετέχουν, συμμετέχουν στα πάντα. Απεδείχθη ότι ο υποκριτής φτιάχνει Θεό, απεσταλμένους, προφήτες, δόγματα, οργανώσεις κ.λπ. ενώ ο άνθρωπος του Θεού φτιάχνει τον εαυτό του, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, και μόνο φίλους. Ο υποκριτής φτιάχνει θεούς για να αποφύγει το φορτίο του φίλου του το οποίο τον καλεί σε συμμετοχή και ο μωρός γίνεται σε αυτόν αρχηγός, δάσκαλος, προφήτης, ποιμένας και στο τέλος όλοι μπλέκουν και οδηγούνται σε αδιέξοδο. Ο Θεός έκανε φίλους και ζήτησε να γίνουμε φίλοι του. Μάλιστα είπε στους μαθητές του, όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, ακόμη τους είπε ότι θα έχουν δυσκολίες πολλές αν αποφασίσουν να τον ακολουθήσουν. Αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη. Θέλουσι σας παραδώσει εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών θέλουσι σας μαστιγώσει·…… Θέλουσι σας παραδώσει εις θλίψιν και θέλουσι σας θανατώσει, και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων των εθνών διά το όνομά μου κτλ.. Ο Χριστός δεν τους έταζε ούτε πανωπροίκια ούτε τίποτα αλλά τους καλούσε σε θυσία, στα πάντα. Σε άλλο σημείο αναφέρεται, φίλοι μου εστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. Δεν σας λέγω πλέον δούλους ……. αλλά φίλους. Όσοι φτιάχνουν θεούς, ακόμα και τον Θεό όταν τον θέλουν Θεό στη ζωή τους, φανερώνουν εν μέρει υποκρισία και ότι δεν γνώρισαν τον Θεό. Γι’ αυτό όλοι σήμερα ζουν σκλαβωμένοι και όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, την φθορά, την ασθένεια, τον θάνατο. Σήμερα πολλοί είναι στον κόσμο μας ασθενείς και για να ζήσουν χρειάζονται οξυγόνο. Έτσι είναι και οι άνθρωποι που λείπει ο Θεός από τη ζωή τους, χρειάζονται μπουκάλες πνευματικές με οξυγόνο ώστε να συνεχίσουν να ζουν. Για να γλιτώσουμε απ’ όλα αυτά εκείνο που χρειάζεται είναι να μπούμε στο αγιαστήριο να γνωρίσουμε τον Θεό, τον Παράκλητο και να γίνουμε μεταξύ μας φίλοι ώστε ο ένας να οικοδομεί τον άλλον γιατί ο Θεός μιλά διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο, όλοι είμαστε το παζλ του Θεού και ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Να συμμετέχουμε στο αναγεννησιακό έργο του Πατέρα Θεού, στην αναγέννηση του ανθρωπίνου γένους και στην ίδρυση της βασιλείας του Θεού.
Συνεχίζουμε την ομιλία μας. Ένα βασικό στοιχείο το οποίο εργαζόμαστε στη Φωνή Θεού και αυξάνει την Φιλαδέλφεια μεταξύ μας είναι ότι όλοι είμαστε μαθητές και σε καθημερινή βάση μπαίνουμε στο αγιαστήριο και σε αυτό σπουδάζουμε την αποκεκρυμμένη σοφία του Θεού, σε αυτό δημιουργούμε νου Χριστού. Αν τώρα κάποιος δεν έχει βρει τον Χριστό ας σκεφτεί πόσο καιρό έχει να διαβάσει το Ευαγγέλιό του Χριστού. Μήπως μπήκαν άλλα πνεύματα στη ζωή του, μήπως έφυγε από τις αρχές του Θεού; Είναι το Ευαγγέλιο του Θεού νυχθημερόν δίπλα του; Το Ευαγγέλιο μέρα-νύχτα να το μελετάμε γιατί έχει άπειρη σοφία. Μόνο στο αγιαστήριο και με την συνδιαλλαγή μας με τον Λόγο του Θεού —ας αγαπήσουμε τον Λόγο του Θεού— έρχεται και δημιουργείται αγιασμός, αναγέννηση, μετάνοια. Άλλο βασικό στοιχείο που καθορίζει την Φιλαδέλφεια και την Φωνή Θεού είναι ότι δεν πιστεύουμε ως θέλημα Θεού την μεταθανάτια ζωή. Είμαστε σίγουροι ότι ο θάνατος δεν είναι θέλημα Θεού, σεβόμαστε όμως όποιον το πιστεύει. Ο θάνατος είναι γέννημα της αμαρτίας. Είναι και αυτό γραφικό, η επιθυμία γεννά την αμαρτίαν, η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατον. Αν πάψει η αμαρτία, θα πάψει και ο θάνατος να έχει ισχύ πάνω μας. Για να πάψει η αμαρτία απ’ όλον τον πλανήτη θα πρέπει να υπάρξουν άνθρωποι οι οποίοι δεν θα υπηρετούν την αμαρτία. Το ότι δεν θα υπηρετούν την αμαρτία αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει διά Πνεύματος Αγίου να γνωρίσουν σε λεπτομέρεια που στεγάζεται η αμαρτία και τι σημαίνει αμαρτία, αλλά και τον τρόπο που ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αφού είναι η μόνη αιτία που καταφέρνει να αποδιοργανώνει τις βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου και ενεργεί πιο έντονα με την αρνητική πίστη αλλά και τα πολυποίκιλα συναισθήματα, αυξάνοντας έτσι στον άνθρωπο τον θάνατο και όχι τη ζωή. Έχουμε ακούσει και για τις μικρές αλώπεκες οι οποίες κατατρώγουν τον αμπελώνα εν αγνοία του αμπελουργού. Αυτές είναι η ζήλια, το ψέμα, ο εγωισμός (παράπονο, ευθιξία, δικαιολογία, προπέτεια, έπαινος του περιβάλλοντος, περιαυτολογία, επιδεικτικότητα) η κρίση, η πονηρία, τα συμφέροντα, οι αδυναμίες, τα συναισθήματα, μικρότητες διάφορες, ο φόβος, ο θυμός, η στενοχώρια, η διαφωνία ή αντιλογία, η υλοφροσύνη, η άγνοια του Λόγου του Θεού. Μέσα από τα συναισθήματα που δημιουργούν τα ανωτέρω ή τα ερεθίσματα που δέχεται ο κάθε άνθρωπος καταστρέφουμε βασικές βιοχημικές λειτουργίες αναπαραγωγής υγιών κυττάρων, φυσική συνέπεια να έρχεται η φθορά και στη συνέχεια ο θάνατος. Εν αντιθέσει με την υγιαίνουσα διδασκαλία η οποία ενεργοποιεί τον υγιή μηχανισμό ο οποίος ζωοποιείται μέσα από τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού είναι πολύ σημαντικό που υπάρχει στη ζωή μας, η σκέψη, η φιλοσοφία κτλ.. Όλα αυτά μάς τα έδωσε ο Θεός για να μπορέσουμε να «καλλιεργηθούμε» και πράγματι βλέπουμε ότι αλλάζουμε, δημιουργούμε νευρώνες Θεού καθώς εξελισσόμαστε, καθώς μελετούμε, καθώς σπουδάζουμε. Καλό είναι να τα διαβάζουμε όλα όμως να μη φεύγουμε από τις αρχές του Θεού, να μη αφήνουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο τρόπος που ζωοποιείται το σώμα είναι όταν σε καθημερινή βάση αναπτύσσουμε τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος όχι μόνο φιλοσοφικά αλλά έμπρακτα. Οι καρποί είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Πολλοί όλο φιλοσοφούν. Γι’ αυτούς που όλη την ώρα φιλοσοφούν χωρίς να ενεργούν, χωρίς να αλλάζουν ο Εκκλησιαστής αναφέρει, η γνώση χωρίς αγάπη είναι ματαιότητα. Καλό είναι να μάθουμε τα πάντα, αλλά το παν είναι να μάθουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού και να το βάλουμε στη ζωή μας γιατί έτσι γινόμαστε αυτάγαθοι, ενεργεί ο ίδιος ο Θεός μέσα μας, μοναστήρι φτιάχνει ο Θεός μέσα μας και συμπληρώνει ελλείποντα. Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε να διαβάζουμε διότι δεν εφαρμόζουμε τίποτα, απλώς μάς αρέσει να φιλοσοφούμε. Αν εφαρμόσουμε όμως ο Παράκλητος θα έρθει μέσα μας και σε κάθε ερέθισμα, σε κάθε αντιξοότητα, σε κάθε δυσκολία στη ζωή μας θα μπορούμε να ανταποκριθούμε με επιτυχία.   
Συνεχίζουμε. Στη Φωνή Θεού ακόμα δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε έναν καινούργιο τρόπο τυπικό ώστε να ζήσουμε τον Χριστό. Στην Φωνή Θεού είμαστε ερευνητές του Λόγου του Θεού —όχι θρησκόληπτοι— ώστε να αναγεννήσουμε εαυτούς αλλά και να διορθώσουμε εαυτούς και να τους εντάξουμε στη σοφία του Θεού. Είναι γραφικό, ερευνάτε τας γραφάς, φανερώνοντας όμως έμπρακτη αγάπη. Ακούω καμιά φορά τους ανθρώπους να λένε «αυτός έχει μεγάλη σοφία, τα λέει καλά», συμφωνώ, όμως όλοι βλέπουν ότι έχει και μεγάλη τσιγκουνιά, έχει και μεγάλο εγωισμό, έχει και μεγάλο θυμό, αν κάποιος τον πειράξει «γίνεται πυρ», λέει και ψέματα, κρίνει. Ο Χριστός θέλει έργα και λόγια. Είναι γραφικό, ο ποιήσας και διδάξας, ούτος ζήσεται, διότι έτσι δημιουργούμε νευρώνες Θεού. Άλλο είναι η φιλοσοφία από μόνη της και άλλο η πρακτική. Μπορεί κάποιος για 15 χρόνια να μαθαίνει, να φιλοσοφεί και όταν έρθει η ώρα να εφαρμόσει αυτά που έμαθε να μην μπορεί. Χρειάζεται να υπάρχει φιλοσοφία και πρακτική μαζί. Όταν λέμε να έχουμε αγάπη πρέπει να δίνουμε αγάπη. Όταν λέμε ότι χρειάζεται να έχουμε ειρήνη σε κάθε τι που ακούμε και δεν μάς συμφέρει πρέπει να έχουμε ειρήνη, αυτό είναι η πρακτική, αν βλέπουμε ότι έχουμε ταραχή «θέλουμε δουλειά» ακόμη. Έτσι θα μπορέσουμε, αφού γνωρίσουμε τον Θεό, τον εαυτό μας μέσα στο αγιαστήριο με την υγιαίνουσα διδασκαλία, να γίνουμε φίλοι με τον Θεό και φίλοι μεταξύ μας.
Όλα αυτά αδέλφια μου ο Θεός μάς τα ενέπνευσε μέσα μας ώστε να τα πιστέψουμε και να τα εργαζόμεθα συστηματικά, κάθε μέρα, ώστε η πίστη μας από σκιώδης να γίνει ζώσα. Ο Ενώχ αναφέρεται μέσα στον Λόγο του Θεού ότι 300 χρόνια προσεύχονταν για να μη γευθεί θάνατο! Ποιος προσεύχεται τόσο πολύ και με τέτοια πίστη; Εμείς οι άνθρωποι απλά ζητάμε από τον Θεό χωρίς να επιμένουμε, με πίστη χλιαρή, «Κύριε, βοήθησε με να μην αρρωστήσω, Κύριε, βοήθησε να μην πεθάνω κτλ.». Ο Ενώχ όμως, μέρα–νύχτα το ζητούσε και του το έδωσε ο Θεός. Η πίστη του δημιούργησε νευρώνα ζωής μέσα του. Πώς να πεθάνει άμα προσεύχονταν 300 χρόνια; Χρειάζεται λοιπόν, εμείς πρώτα να πιστέψουμε για να φέρουμε την αποστολή μας εις πέρας και να γίνουμε παράδειγμα.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα ο Πατέρας μας Θεός έθεσε ενώπιον μας θύρα ανεωγμένην και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν, διότι έχουμε ένα άλλο πνεύμα με το οποίο βλέπουμε και προσεγγίσουμε τα πράγματα. Εξάλλου στη Φωνή Θεού δεν πιστεύουμε στην ποσότητα των Χριστιανών ή αδελφών αλλά στην ποιότητα των πνευματικών ανθρώπων, των φίλων. Είμαστε σίγουροι ότι δεν χρειάζονται εκατομμύρια άνθρωποι για να φέρουν την αλλαγή αλλά άνθρωποι οι οποίοι έχουν τον Θεό μέσα τους και ζουν αυτόν, τον οποίον με την αφιέρωση αυξάνουν. Ας ενθυμηθούμε τι σημαίνει άνθρωπος του Θεού. Όλοι γνωρίζουμε τον Μωϋσή, τι έκανε αυτός ο άνθρωπος, ομοιοπαθής με εμάς, ελευθέρωσε έναν λαό με τον λόγο του. Αβρόχοις ποσί πέρασε τους Ισραηλίτες από την Ερυθρά Θάλασσα. Να τι σημαίνει ποιότητα πνευματική Χριστιανών και όχι ποσότητα, που όλοι μαζί οι Χριστιανοί ούτε μια γρίπη δεν μπορούν να σηκώσουν αφού η πίστη τους είναι σκιώδης και όχι ζώσα. Όταν όμως ο Θεός μεγαλώσει μέσα μας, όταν η πίστη αυξηθεί, όταν αυξάνουμε τον Θεό μέσα μας σε καθημερινή βάση από κάποια στιγμή και μετά δεν χωράει πλέον μέσα μας και γίνεται ο Χριστός οίκος, γίνεται χωριό, γίνεται πόλη, γίνεται χώρα, γίνεται έθνος, γίνεται πλανήτης γεμάτος ζωή, γίνεται επίγειος παράδεισος, γίνεται κήπος της Εδέμ! Άνθρωπος ζήλω Θεού πεπυρωμένος δήμο, πόλη, χώρα, έθνος, έθνη δύναται να αναγεννήσει.
Εξάλλου το αν σήμερα η εκκλησία αυτή, η Φιλαδέλφεια είναι ένα μικρό ποίμνιο, αυτό δεν μάς ενοχλεί. Είναι γραφικό, μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ηυδόκησε να σας δώση την βασιλείαν. Όλα από μικρά ξεκινούν και σιγά-σιγά με τη δύναμη του Χριστού γίνονται μεγάλα. Με ρωτάνε καμιά φορά οι άνθρωποι «πόσοι είστε σήμερα στη Φωνή Θεού;» και απαντώ «δεν ξέρω, όταν ο Θεός θελήσει να βρεθούμε όλοι μαζί θα σου πω». Μέχρι τότε, όλοι όσοι είμαστε σήμερα στη Φωνή Θεού να εξελισσόμεθα πνευματικά. Η οικογένειά μας είναι μεγάλη, την έχει δημιουργήσει ο Θεός, είναι παντού, απλώς δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλον, θα έρθει όμως ο καιρός που θα γίνει σύγκληση πνευματική, θα γίνει παγκόσμιο πνευματικό συνέδριο, γιατί όλα αυτά που κρατούν σήμερα τους ανθρώπους χωρισμένους θα πέσουν, θα γκρεμιστούν. Αδέλφια μου, βλέποντας ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η χαρά μου δεν περιγράφεται αφού και εμείς βρεθήκαμε στους χρόνους του Θεού. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, να παρέλθουν δισεκατομμύρια αιώνες από την αρχή που ο Θεός αποφάσισε να φτιάξει οικογένεια και να βρεθούμε σήμερα όλοι εμείς στους χρόνους να ζούμε με τον Θεό! Όλα το μαρτυρούν, πνευματικά, υλικά, επιστημονικά, ερευνητικά, τα πάντα μαρτυρούν ότι το έδαφος ετοιμάζεται. Μάλιστα και τα λογικά όντα σήμερα διαφέρουν. Βλέπω σήμερα γύρω μου η εξέλιξη να δημιουργεί νέους ανθρώπους οι οποίοι είναι πιο ελεύθεροι, πιο φιλοσοφημένοι, πιο σπουδαγμένοι. Βλέπω και σίγουρα και εσείς βλέπετε πως από μικρά σήμερα τα παιδιά, οι καινούργιες γενιές, είναι πιο ώριμα πνευματικά, αφήνουν άφωνους τους γονείς. Μάλιστα τα παιδιά είναι Φιλάδελφα, οι καινούργιες γενιές είναι Φιλάδελφες. Αυτό μάς κάνει να αναρωτηθούμε, τι είναι αυτό που τις κάνει διαφορετικές, γιατί αυτές δεν «βάζουν στο κεφάλι τους» προφήτες, ποιμένες, δασκάλους, τι είναι αυτό που έχει αλλάξει τον κόσμο μας πνευματικά και υλικά; Υλικά είναι ασύλληπτα όλα αυτά που έχουμε σήμερα στην εξουσία μας αλλά και πνευματικά είναι ασύλληπτα. Είναι ο Πατέρας Θεός, αυτός βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Αυτά που βλέπουμε και αυτά που ζούμε εμείς σήμερα, πνευματικά, υλικά, εξέλιξη, αναγέννηση δεν μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά ποτέ πριν στο παρελθόν, καμία άλλη εποχή δεν τα είδε και δεν τα έζησε. Σήμερα έχουμε προχωρημένα μυαλά στον κόσμο, έχουμε αξιόλογους ερευνητές σε όλους τους τομείς, επιστημονικούς, τεχνολογικούς, αναρίθμητες οι επιστήμες. Έχουμε πρόοδο και στους ερευνητικούς πνευματικούς τομείς, διαφορετικά μιλάνε σήμερα οι άνθρωποι, πνευματικά. Ακόμη και οι φανατικοί αλλάζουν. Όλοι και όλα φτάνουν πιο κοντά στην αγάπη, στην ανεξιθρησκία, στην ελευθέρια του λόγου, στις αρχές της δημοκρατίας. Λυπάμαι όμως εκείνους που κρατούν το Ευαγγέλιο στα χέρια τους και για να σε δεχτούν σε θέλουν να είσαι πολύ συγκεκριμένος. Πόσο θλιβερό είναι αυτό! Ας ελπίζουμε όμως και γι’ αυτούς, διότι και εμείς έτσι ήμασταν. Αναρωτιόμαστε, για ποιο λόγο τόση εξέλιξη; Ο λόγος είναι απλός. Ο Πατέρας Θεός κατέβηκε στη Γη και ετοιμάζει το έδαφος. Ο Θεός αδέλφια μου αρχίζει να κάνει την παρουσία του. Όλοι, λίγο ή πολύ, φιλοσοφούν. Ο Παλαιός των ημερών ήρθε, είναι εδώ και αποκαθιστά τα πάντα, γίνεται ανατροπή. Αυτός, ο Πατέρας Θεός φώτισε και χάρισε στους σημερινούς ανθρώπους αυτά που ούτε και ο νους μπορεί να φανταστεί, μέσω της εξέλιξης, της επιστήμης, της φιλοσοφίας και τελευταία, μέσω της Φωνής Θεού. Η Φωνή Θεού φανερώνει την πολυποίκιλη πνευματική σοφία του Θεού, η οποία εμφανίζει στον κόσμο το Ευαγγέλιο της βασιλείας το οποίο θα γίνει Σύνταγμα του κόσμου αλλά και Πολίτευμα αδιασάλευτο για όλους τους λαούς της Γης. Όλοι ξεκίνησαν σήμερα, λίγο ή πολύ, να πολιτεύονται τη ζωή, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την αγάπη. Μάλιστα και το Ευαγγέλιο της βασιλείας ξεκίνησε σήμερα να κηρύττεται. Για πρώτη φορά στον κόσμο κηρύττεται το Ευαγγέλιο της βασιλείας δημόσια υπό της Φωνής Θεού και αποκαθιστά την αλήθεια αφού συμπληρώνει ελλείποντα στον πνευματικό κόσμο. Είναι γραφικό, και κηρυχθήσεται τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι και τότε ήξει το τέλος (Ματθαίος 24:14). Ο Πατέρας Θεός «βομβαρδίζει» σήμερα τον κόσμο με σοφία, με πνεύμα που ζωοποιεί. Όσοι έχουν «κεραίες» Θεού το αντιλαμβάνονται, όσοι δεν έχουν ας πάρουν το Ευαγγέλιο του Χριστού στα χέρια τους και ας γνωρίσουν ότι ο Θεός κατεβαίνει στη Γη. Τα πάντα σήμερα συνεργούν στο αγαθό, τα πάντα μιλούν για την παρουσία του και ο λόγος γιατί ήρθε ο χρόνος.
Αδέλφια μου, χαίρομαι που ο Θεός πάντα μάς βοηθά στο να μπορούμε να ζούμε εν Κυρίω. Καθημερινά, ας ενωνόμαστε μεταξύ μας όλο και πιο πολύ. Μέσα στο έργο αυτό μάς έμαθε ο Θεός να έχουμε μια αγκαλιά μεγάλη για όλους και ο καθένας να εργάζεται στα μέτρα που μπορεί, όσο μπορεί. Ο Θεός άνοιξε το πνεύμα μας, τα σπλάχνα μας, την καρδιά μας και δεχόμαστε τους πάντες στο να γίνουμε φίλοι και όλοι μαζί να πολεμήσουμε τους εχθρούς μας ώστε να γίνει ανατροπή διότι το έχει ανάγκη ο κόσμος. Όπως ο κόσμος χρειάζεται την εξέλιξη στην τεχνολογία, την υλική, έτσι χρειάζεται και την πνευματική εξέλιξη. Όταν οι άνθρωποι δουν κάτι καλό πνευματικό να ενεργεί με τα λόγια και με τα έργα θα το αγκαλιάσουν. Ας γίνουμε εμείς σήμερα αυτό το φως που χρειάζεται ο κόσμος, ας γίνουμε εμείς σήμερα πόλις κειμένη επάνω όρους ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να δουν το φως του Χριστού στη δική μας ζωή. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.  

Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου