Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

ΝΑ ΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΑΞΙΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


ΝΑ ΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΑΞΙΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ — Ο ΘΕΟΣ ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)

 

Αδέλφια μου, ζει Κύριος και σήμερα όλοι μαζί ενωμένοι στο πνευματικό μας ραντεβού με το πνεύμα του Θεού το οποίο μάς διασφαλίζει και εξασφαλίζει την ενότητα μεταξύ μας αλλά και την σοφία του Θεού στο να μπορούμε μέσω αυτών να γίνουμε μέτοχοι της δόξης Του. Αδέλφια μου, συνεχίζουμε και σήμερα τις πνευματικές μας έρευνες μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού ώστε να γνωρίσουμε τον Θεό Πατέρα καθώς είναι.

Η συνειδητοποίηση μας πάνω στα δρώμενα του Ευαγγελίου μάς καθιστούν μέσω του αγιασμού άξιους της άφθαρτης ζωής και όχι ανάξιους.

Αδέλφια μου ο Χριστός είναι η αρχή, η μέση και το τέλος όλης της έμψυχης, λογικής, άλογης και υλικής Δημιουργίας, πάντα διά αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν. Και είναι απολύτως βέβαιο ότι τα πάντα μόνο διά του Χριστού καθαγιάζονται και ζωοποιούνται αφού η λογική του, η σοφία του, η στάση ζωής του αλλά και η επίδραση του διά του λόγου του πάνω σε όσους τον γνώρισαν προσωπικά αλλά και μετέπειτα σε όσους τον γνώρισαν διά Πνεύματος Αγίου, τους επηρέασε ριζικά αφού τους μετάλλαξε πνευματικά από ανόργανα άβουλα όντα με περιορισμένες δυνατότητες σε οργανικά και ενόργανα πνευματικά όντα, θεούς με λογική Θεού, αφού με την συνεχόμενη αναγέννησή τους πάνω στις αρχές του Πατέρα προσδιορίζονται και καθορίζονται στους ανθρώπους του Θεού απεριόριστες δυνατότητες οι οποίες εξασφαλίζονται στη ζωή τους διά του ενυπόστατου λόγου του, ο οποίος ζωοποιεί και υλοποιεί το αγαθό μέσα μας το οποίο διά του Χριστού καθαγιάζει το σώμα μας αφού διά του λόγου γίνονται οι άνθρωποι του Θεού συνδημιουργοί αυτού. Αδέλφια μου τα έργα των ανθρώπων του Θεού διέπονται από σοφία Θεού με δυνάμεις. Η παρουσία του Χριστού στον κόσμο υφίσταται όχι μόνο μέσα στον άνθρωπο που συνταξιδεύει μαζί του πνευματικά αλλά και σε όλη την κινούμενη μάζα της φύσης και όχι μόνο, αλλά και της ολικής μάζας του σύμπαντος η οποία βρίσκεται εντός του χώρου γαλαξίας αλλά και εκτός. Όλα φωνάζουν, ζει Κύριος! Ο Χριστός είναι με λίγα λόγια το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. Το Α και το Ω ανήκουν στην ελληνική αλφάβητο. Το Α και το Ω είναι τα γράμματα που γίνονται παρένθεση στην λέξη ΑΓΑΠΩ και αποτελούν το πρώτο και το τελευταίο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου, όλα τα άλλα γράμματα της αλφαβήτου βρίσκονται ανάμεσά τους. Η σύνθεση αυτών δημιουργούν την λογική του Θεού η οποία εν συντομία διατυπώνεται στην Καινή Διαθήκη. Ο Θεός είναι αγάπη και αυτό καλεί και όλους εμάς να γίνουμε, αγάπη. Δυστυχώς όμως για το ανθρώπινο γένος παρήλθαν 2000 χρόνια και ακόμα οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν, ειδικότερα οι χριστιανοί, να καταλάβουν την παρουσία του Χριστού ώστε διά αυτού να λύσουν τα προβλήματα του κόσμου και είναι απολύτως βέβαιο ότι ποτέ δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν θετικά τον κόσμο οι άνθρωποι που τον εξουσιάζουν, πνευματικοί και μη, διότι οι πάντες δυστυχώς δεν γνωρίζουν την λέξη αγαπώ η οποία παραπέμπει στο Θεό, δεν γνωρίζουν τον Θεό καθώς είναι ώστε να συστήσουν αυτόν όπως είναι. Έχει αποδειχθεί ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι τιμούν τον Θεό με τα λόγια ενώ με τα έργα τους απέχουν απ’ αυτόν, απ’ την αγάπη. Αδέλφια μου γράφοντας σήμερα την δική μας πνευματική ιστορία μέσα στην Φωνή Θεού και κατόπιν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι καταλαβαίνουμε ότι μόνο διά του Χριστού μπορεί να αλλάξει ο κόσμος και ο πλανήτης ολόκληρος ώστε να μεταβληθεί σε έναν επίγειο παράδεισο και δεν εννοώ τον φυσικό χώρο του πλανήτη διότι αυτός είναι, αλλά τον λογικό άνθρωπο. Είναι γραφικό, γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Αυτή η επαγγελία δεν θα λάβει χώρα στον πλανήτη με το να μάς διέπει αποστασία από την υγιαίνουσα διδασκαλία αλλά θα βοηθήσει στο να εκπληρωθεί η πνευματική μας στάση και τα έργα αγάπης που μάς καλεί σήμερα ο Θεός να μετέχουμε ως λογικά όντα. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα φτάσουμε στο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Όταν ο Χριστός ζήσει μέσα μας όχι σαν σκιά αλλά διά του Λόγου του το είναι μας, ο νους μας θα μεταβληθεί σε ζώσα ύπαρξη η οποία θα εξουσιάζει και θα καθαγιάζει το νου μας, το σώμα μας τότε η στάση ζωής μας πάνω στα δρώμενα του κόσμου θα αλλάξει ριζικά αφού θα μάς μεταβάλει σε σκευή εκλογής με απεριόριστες δυνατότητες. Αδέλφια μου ο Χριστός έχει σταθερές αξίες, αιώνιες, ο Χριστός έχει σύντομες ολοκληρωμένες αλήθειες. Όσο ο άνθρωπος θα αποφεύγει τον Θεό η αβεβαιότητα, η πονηρία, τα συμφέροντα, οι διαμάχες, οι πόλεμοι θα είναι πάντα αδιαπέραστα εμπόδια τα οποία θα κάνουν την εμφάνισή τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις κοινωνίες των ανθρώπων αποδιοργανώνοντας το σύνολο του κόσμου. Η παγκόσμια ιστορία απαριθμεί απάνθρωπους πολέμους αλλά και αμέτρητες σφαγές ακόμα και στο όνομα του Θεού! Ο Χριστός είναι η μόνη πηγή ζωής, είναι η θετική, ουράνια, πνευματική εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους. Ο Χριστός δεν είναι η αποσύνθεση, δεν είναι η σήψη, δεν είναι ο θάνατος αλλά είναι αυτός που μπορεί να δημιουργήσει μετάνοια, αναγέννηση παρέχοντας (σε προσωπικό ή γενικό επίπεδο) στο σύνολο του ανθρωπίνου γένους που συντάσσει εαυτό με την σοφία αυτού, ακόμη και την άφθαρτη ζωή, την χαρά, την αγάπη, την σοφία του, η οποία σοφία κατόπιν θα λειτουργήσει στο να εξασφαλίσει την ενότητα όλων των εθνών σε μία ποίμνη με ένα ποιμένα τον Χριστό. Απεδείχθη αδέλφια μου ότι η Δημιουργία ολόκληρη ενσωματώνεται στο ένδοξο, άφθαρτο, αθάνατο σώμα του Χριστού το οποίο ένδοξο, άφθαρτο σώμα του διά Πνεύματος Αγίου μπορούμε και όλοι εμείς να το αποκτήσουμε. Ο τρόπος σήμερα δίδεται μέσω της Φωνής Θεού, αφού αυτή υπηρετεί και εργάζεται μέσα στις κοινωνίες τη ζωή και την επανένταξη του ανθρώπου στην αρχική του κοιτίδα και ο λόγος διότι ξεκίνησε σήμερα να γίνεται η μετάγγιση όλων των ιδιοτήτων του Πατέρα μας σε όλους εμάς μέσω της υγιαίνουσας διδασκαλίας, αφού αυτή η υγιαίνουσα διδασκαλία μάς γνωρίζει τον Θεό καθώς είναι και κατόπιν μάς ελευθερώνει. Ξέρουμε και το έχουμε πει πολλές φορές ότι η διεργασία αυτή συντονίζεται μέσα στο προσωπικό αγιαστήριο που μάς καλεί να εισέλθουμε. Τούτο αφήνει να εννοηθεί ότι ο Παράκλητος ενεργεί σήμερα στη ζωή μας διά Πνεύματος Αγίου και είναι αυτό το πρόσωπο του Θεού που θα καθορίσει τα επόμενα χρόνια αφού ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, τον Χριστό πηγή ζωής, έμπνευσης και πνευματικής ισορροπίας για όλο το ανθρώπινο γένος, πάνω στην αναγέννηση του χριστιανικού κόσμου και μη, πάνω στην ενότητα και στην άφθαρτη ζωή. Ο Κύριος τόνισε, συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς.

ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως.

ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν.

Η Φωνή Θεού εργάζεται πάνω σε αυτές τις αρχές και γίνεται σήμερα αλλά και για τα επόμενα χρόνια πόλος έλξης για χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους. Η σύγκλιση αυτή στις μεταξύ μας σχέσεις και μετά του Θεού που μάς καλεί σήμερα ο Πατέρας Θεός διά Πνεύματος Αγίου να υπηρετήσουμε είναι το θέλημα του Θεού αφού δημιουργεί κοινούς στόχους πνευματικούς όπως την ενότητα, την αγάπη, την άφθαρτη ζωή, την αναγέννηση. Το θέλημα του Θεού αδέλφια μου λαμβάνει χώρα σήμερα παγκόσμια, εξελίσσεται ώστε ο Θεός στο πρόσωπο όλων να εκπληρώσει επαγγελίες. Και παρακαλώ όλα τα παιδιά να στηρίζουν το έργο αυτό και να μετέχουν με όλες τους τις δυνάμεις στην αναγέννηση του ανθρώπου, με πρωταρχική επιδίωξή τους την προσωπική τους πνευματική εξέλιξη και αναγέννηση.

Η επικράτηση του Θεού σήμερα γίνεται διά του Ευαγγελίου της βασιλείας το οποίο κηρύττουμε δημόσια. Αυτό εξασφαλίζει στο ανθρώπινο γένος την άφθαρτη ζωή και την αγάπη μεταξύ μας. Αυτό το Ευαγγέλιο της βασιλείας ενώνει τον κόσμο σε μία ποίμνη με έναν ποιμένα τον Χριστό. Ο Χριστός φανέρωσε και κηρυχθήσεται τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι, και τότε ήξει το τέλος. Η καθολική πνευματική αλλαγή γίνεται σήμερα παγκόσμια χωρίς την βοήθεια καμιάς εκκλησίας ή οργάνωσης ή θρησκείας και ο λόγος διότι ο Θεός φρόντισε ώστε ο κόσμος μας να είναι εσωτερικά μυσταγωγικός αλλά και θεϊκός. Όλοι βλέπουμε ότι ο άνθρωπος εσωτερικά είναι μυσταγωγικός αλλά και θεϊκός. Μυσταγωγικός είναι διότι όλοι μέσα μας κρυφά, μυστικά διεπόμαστε από μια παράξενη μυστική αγωγή πνευματική αφού όλοι λίγο ή πολύ επιζητούμε τα άνω, όλοι λίγο ή πολύ φιλοσοφούμε καθημερινά με την σοφία του Θεού αφού αυτός ζει μέσα μας —αλλά και την σοφία των ανθρώπων επιζητούμε καθημερινά αφού και αυτή είναι του Θεού. Τούτο δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στο ότι οι θείες πνευματικές ενέργειες όπως αγάπη, χαρά, ειρήνη, δικαιοσύνη, υγεία, ζωή, κυλούν μυστικά μέσα στις φλέβες όλων μας και τούτο πάλι αποδεικνύεται από το ότι όλοι λίγο ή πολύ ψάχνουμε για να ανακαλύψουμε την Δημιουργία, τον εαυτό μας, τον Θεό, την ζώσα πίστη, την άφθαρτη ζωή. Όλοι ψάχνουμε και όλοι αλλάζουμε. Έχουμε δηλαδή μέσα μας έναν δάσκαλο κρυφό που όταν δοθεί το κίνητρο, το ερέθισμα αυτό ζωοποιεί μέσα μας όλα τα αγαθά στοιχεία που έχουμε στο βάθος της καρδιάς μας, της ψυχής μας αλλά πολλά εμπόδια που έχουν δημιουργηθεί από το κοινωνικό σύστημα δεν τα αφήνουν να βγουν στην επιφάνεια. Μέσα μας υπάρχει μυστική θεϊκή αγωγή την οποία ο Θεός με κίνητρο την Φωνή Θεού θα φέρει σε όλους στην επιφάνεια, θα φέρει στην επιφάνεια τον Θεό που έχουμε μέσα μας. Όταν αργούμε να γνωρίσουμε την άπειρη σοφία του Θεού αυτό συμβαίνει διότι απλά μπλέκουμε με οργανώσεις, με εκκλησίες, με συμφέροντα, με εξουσίες, υποτίθεται με τον Θεό και χάνουμε τον Θεό τον οποίον έχουμε μέσα μας, επιβάλλοντας σε εμάς αφού δίνουμε το δικαίωμα σε υποτιθέμενους οργανωτές που υπηρετούν το αγαθό, στην ουσία έναν ξένο κατά Θεόν τρόπο ζωής ο οποίος μάς απομακρύνει από τον ζώντα Θεό. Αδέλφια μου σήμερα το Πνεύμα το Άγιο μετασχηματίζει τα λόγια του Χριστού μέσα μας και μάς δίνει αξιόλογα κίνητρα στο να λαμβάνουν τα ρήματα του Θεού, τα λόγια του Θεού, η σοφία του Θεού υλική υπόσταση στη ζωή μας ώστε να ζει μέσα μας ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να ακούμε συνέχεια τα λόγια του Θεού και όχι των ανθρώπων οι οποίοι θέτουν όρους, νόμους, ταμπέλες, κ.λπ. και τα οποία λόγια των ανθρώπων το μόνο που καταφέρνουν είναι να μάς διχάζουν. Όταν αυτά τα ρήματα του Θεού τα ακούσουν ένας ή πολλοί άνθρωποι θα αλλάξουν και θα μεταβληθεί ο κόσμος μας σε ένα κόσμημα Θεού, σε έναν κόσμο θεϊκό ο οποίος κατόπιν από μόνος του θα πάλλεται στους ρυθμούς του Θεού στον αιώνα τον άπαντα. Δεν είναι δυνατόν με την σοφία που διαθέτουμε σήμερα (ή και στο μέλλον) να ζητάμε να υπερβούμε την απόλυτη, ολοκληρωμένη, αιώνια, άφθαρτη σοφία του Υιού και Λόγου του Θεού του ζώντος, ο οποίος διά του Λόγου του αναδιπλώνει σύμπαντα και ολοκληρώνει την Δημιουργία την οποία δύναται να αναγεννά και να εξελίσσει. Μέσω αυτής της σοφίας του Θεού που τον διέπει γίνεται η καθημερινή συνδιαλλαγή μας με το Θεό, όταν θελήσουμε να τον βάλουμε στη ζωή μας. Η σχέση αυτή δημιουργεί ανθρώπους με άπειρες ιδιότητες, με χαρίσματα, με σημεία, με δυνάμεις (μέσω της δικής του σοφίας). Χωρίς τον Χριστό ο άνθρωπος θα παραμείνει μια απλή μάζα ύλης. Με τον Χριστό ο άνθρωπος θα γίνει άνθρωπος με Α κεφαλαίο ο οποίος θα ταξιδεύει μέσα στο άπειρο μαζί με τον Πατέρα. Αδέλφια μου όποια και αν είναι η εξέλιξη του κόσμου χωρίς τον Χριστό θα συνεχίζεται η πνευματική διάβρωση γύρω μας και μέσα μας. Μπορεί τα πάντα γύρω μας, υλικά ή φιλοσοφικά, να γίνονται καλύτερα, μπορεί ο κόσμος μας να έχει ομορφύνει αλλά αν προσέξουμε θα δούμε ότι μέσα μας πνευματικά όλα χειροτερεύουν και τούτο αποδεικνύεται διότι η απλότητα στις μεταξύ μας σχέσεις χάθηκε, η αγάπη παρέμεινε ανενεργή, η ταπείνωση έγινε εωσφορικός εγωισμός, η χαρά είναι σκηνοθετημένη, η ζωή απρόβλεπτη, η φθορά χαραγμένη πάνω μας αφού αυξάνεται καθημερινά διαβρώνοντας το σώμα το οποίο σιγά-σιγά το οδηγεί στη σήψη και στην αποσύνθεση. Γι’ αυτό, αφού ο Θεός τα ενέπνευσε μέσα μας και τα συλλάβαμε όλα αυτά καλούμαστε άνωθεν να θέσουμε ως πρωταρχική ενέργεια στη ζωή μας την επανένταξή μας στην λογική του Θεού ώστε το μέλλον μας να είναι η απόλυτη πνευματική ευτυχία. Μη συνεχίζουμε τον ανελέητο ακρωτηριασμό της ψυχής μας με τις μικρότητες του εωσφορικού εγωισμού ο οποίος μάς καλεί συνέχεια στο να υπηρετούμε το εγώ μας απορρίπτοντας συνειδητά το λογικό ίνα ώσιν εν καθώς ημείς, το οποίο είναι ευαγγελική απαίτηση του Θεού. Η κρίση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά με τον εαυτό μας, με τον συνάνθρωπο, με τον Θεό, με την ίδια τη ζωή φανερώνει την πνευματική μας εξαθλίωση την οποία το κοινωνικό σύστημα μάς υποχρεώνει να υπηρετήσουμε. Το ψεύτικο εγώ μας που υπηρετούμε γεννά έναν ψεύτικο κόσμο, φυσική συνέπεια το βασίλειο του σκότους που στηρίζεται στο ψέμα διά της τεκνογονίας να γίνεται αδιασάλευτο πολίτευμα. Μόνο αν ανακτήσουμε και συλλάβουμε την αίσθηση και την ενέργεια των λόγων του Θεού θα καταλάβουμε τις άπειρες δυνατότητες που μάς προίκισε αυτός ο Θεός αφού μάς κατέστησε λογικά όντα μέσα στην Δημιουργία. Μάλιστα κατά την δική του βούληση δημιουργηθήκαμε και οι προδιαγραφές μας είναι να γίνουμε εικόνα Θεού, κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της απείρου κάλλους δόξης του. Εμείς σήμερα απλώς καλούμαστε να υπηρετήσουμε τον Θεό, τη ζωή και όχι τον θάνατο ο οποίος πηγάζει, δημιουργείται μέσα από την άγνοιά μας. Αδέλφια μου, τι διαφορετικό είχε ο Χριστός από όλους εμάς; Βιολογικά είχε το ίδιο σώμα με εμάς. Πνευματικά είχε ασύγκριτη διαφορά η οποία πήγαζε από την λογική του Πατέρα του, αυτή τον κατέστησε Θεό. Ας αποκτήσουμε και εμείς την λογική του Θεού Πατέρα μας, εύκολο είναι. Το αν οι άνθρωποι δυσκολεύονται αιώνες τώρα να μιμηθούν τον Χριστό κατά πάντα είναι διότι πρώτον έχουν δογματίσει τη ζωή τους με φυσική συνέπεια όλοι να κρίνουν και να πολεμούν ο ένας τον άλλον, εγκαταλείποντας οι πάντες την αγάπη την ανυπόκριτη η οποία στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο και εχθρό. Εμείς στη Φωνή Θεού δεχόμαστε τον κάθε άνθρωπο γι’ αυτό που είναι πιστεύοντας ότι μόνο ο Θεός δύναται να παρεμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων. Δεύτερον, (βασικό) διότι δεν είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για πολλούς που είχαν καλή προαίρεση και τρίτον το Πνεύμα δεν είχε αποκαλύψει όλες τις πηγές του Σωτηρίου αφού το Ευαγγέλιο της βασιλείας δεν είχε γίνει γνωστό. Σήμερα όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τα γεγραμμένα λαμβάνουν χώρα, το μαρτυρούν η εξέλιξη, η σοφία του Θεού, η επιστήμη του κόσμου, η παρουσία της Φωνής Θεού. Αφού αυτά σήμερα υπάρχουν ας αποκτήσουμε καλή προαίρεση και ας γίνουμε οι νέοι μαθητές του Χριστού ώστε να εκπληρωθούν τα γεγραμμένα. Αν αδιαφορήσουμε στο κάλεσμα τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι η πνευματική μας αδιαφορία θα προκαλέσει την καθολική μας γενοκτονία. Γι’ αυτό δεν καλούμαστε απλώς να αντιμετωπίσουμε την αρνητική κατάσταση που ζούμε πολλές φορές μέσα μας ή τα συμπτώματα αυτής με την σοφία του κόσμου αλλά να επιδοθούμε σε μια διττή πνευματική προσπάθεια, υπερβατική ώστε να φτάσουμε σύντομα στους πνευματικούς μας στόχους οι οποίοι μάς καθιστούν υιούς και θυγατέρες Θεού. Η Φωνή Θεού καλεί σήμερα τον λογικό άνθρωπο στο να εισέλθει στο αγιαστήριο σπουδάζοντας την σοφία του Θεού ώστε να μετέχει της απείρου κάλλους δόξης του. Αδέλφια μου, έχει αποδειχθεί ότι ο θείος σπερματικός λόγος μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στον κάθε άνθρωπο αφού πρώτα εισέλθει στο προσωπικό του αγιαστήριο, διεργαζόμενος το θέλημα του Θεού, μεταβάλλοντας τον νου του σε δέντρο ζωής. Αυτή η συνδιαλλαγή με τον Θεό παρέχει στον άνθρωπο την σοφία του Θεού η οποία υλοποιείται στο σώμα του το οποίο μέσω του Λόγου του Θεού επανακτεί τις δυνάμεις εκείνες που το κρατούν αιώνιο, άφθαρτο και ο λόγος διότι η σοφία του Θεού επαναφέρει όλες τις βιοχημικές διεργασίες, λειτουργίες του εγκεφάλου που μπορούν να παράγουν τη ζωή αφού το ψυχοσυναισθηματικό κομμάτι διά του Λόγου του Θεού είναι απολύτως βέβαιο ότι δημιουργεί το άφθαρτο σώμα. Αυτή η εξουσία καθιστά αυτόματα τον άνθρωπο συμμέτοχο του Δημιουργού και κληρονόμο της απείρου κάλλους δόξης του, αρκεί να γίνει κατανοητό το πάνσοφο σχέδιο του Θεού Πατέρα και ο τρόπος που δημιούργησε. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να εγκαταλείψει τον αισθητό ανθρώπινο κόσμο και να μετέχει κατόπιν του πνευματικού κόσμου. Όσο τα πάθη, οι αδυναμίες, οι μικρότητες συνυπάρχουν στη ζωή η φθαρτή εικόνα του ανθρώπου θα γίνεται ολοένα και πιο ψεύτικη, όταν όμως ο άνθρωπος φύγει διά του Χριστού από την αμαρτία, το ψέμα, την άγνοια τότε ένας νέος κόσμος, ο πνευματικός με νέους ουρανούς και νέα γη θα αναλάβει την διαχείριση της υλικής υπόστασης του ανθρώπου. Μόνο η σωστή διαχείριση αυτού του πνεύματος του Θεού θα λαμπρύνει τη ζωή και θα μεταστοιχειώσει το υλικό σώμα σε σώμα άφθαρτο, αιώνιο. Γι’ αυτό σήμερα στην Φωνή Θεού καλούμαστε να θέσουμε σε πρώτη θέση το πνευματικό στοιχείο από το υλικό. Όταν τα πάθη υπάρχουν στον νου μας και εκδηλώνονται στο σώμα μας απέχουμε από τον Θεό διότι το σώμα που ζει το λάθος ζει την αποσύνθεση, ζει τον θάνατο κάθε στιγμή. Μόνο το σώμα που υπηρετεί τον αγιασμό μπορεί να γίνει σύμμορφο της δόξης του Θεού, αφού μεταβάλλει τον άνθρωπο η λογική του Θεού σε δέντρο ζωής αλλά και το σώμα το συνταξιδεύει στο να ζει την άφθαρτη ζωή. Ο Απ. Παύλος όταν γνώρισε τον Χριστό και την εξουσία του πνεύματος του Θεού θεώρησε και ονόμασε σκύβαλα όλα όσα ήξερε ή υπηρετούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή του ως σημαντικά. Εμείς το νιώθουμε αυτό; Αν όχι, ας συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα ώστε όλα όσα μέχρι χτες είχαν πολιορκήσει τον νου μας και τα θεωρούσαμε σημαντικά να εκλείψουν, να υποσιτιστούν. Ο Χριστός δεν θέλει απλώς μια αγαθή, καλή προαίρεση. Ο Χριστός θέλει να γκρεμίσουμε από τον νου μας το κράτος του θανάτου, τη λογική του κόσμου. Για να γίνει αυτό χρειάζεται εμείς αφού τον αγαπούμε και κατανοούμε το ανθρωποσωτήριο έργο του να μπορέσουμε να αλλάξουμε ώστε να δημιουργήσουμε τον νου του Χριστού. Αδέλφια μου, ο σκοπός που μάς κάλεσε ο Θεός δεν είναι απλώς να γίνουμε καλοί άνθρωποι αλλά να αλλάξουμε φύση, να γίνουμε παιδιά Θεού, να γίνουμε εικόνα του Θεού. Τώρα είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν είμαστε, αλλά μπορούμε να γίνουμε. Εξάλλου το θέλημα του Θεού απεδείχθη διά του Χριστού —αφού ενήργησε μέσω του Υιού και Λόγου του Θεού του ζώντος, τον Κύριό μας— ότι είχε και έχει σκοπό να τον μιμηθούμε. Γι’ αυτό τον έστειλε ο Πατέρας του, για να τον μιμηθούμε ώστε να γίνουμε και εμείς εικόνα δική του, κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της δόξης του. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να μάς μεταβάλει σε θεούς. Με λίγα λόγια ο Πατέρας παίρνει διά του Υιού ανθρώπινη φύση ώστε όλοι εμείς να γίνουμε μέτοχοι της θείας φύσης.

Συμπέρασμα: Ο άνθρωπος γίνεται θεός διά της ενανθρωπήσεως του Θεού, αφού πρώτα ο Θεός έγινε άνθρωπος. Ο τρόπος; Μέσα στην αγνή κοιλία της Παρθένου Μαρίας γεννήθηκε άνθρωπος και Θεός.

Δεν θα μπορούσε ο άνθρωπος να υπερβεί τον εαυτό του εάν δεν υπήρχε παράδειγμα. Το παράδειγμα υπάρχει και είναι η λογική του Θεού, είναι ο Χριστός την οποία εικόνα του Χριστού δυστυχώς οι κοινωνίες την έχουν αμαυρώσει με πολλά εντάλματα ανθρώπων. Ευτυχώς όμως σήμερα μέσα στην Φωνή Θεού έχουμε στα χέρια μας την υγιαίνουσα διδασκαλία, αρκεί να βρούμε χρόνο να την σπουδάσουμε. Πολλοί σήμερα δίνουν βάση στα αρνητικά στοιχεία που λειτουργούν μέσα μας όπως φόβος, θυμός, άγχος, θλίψη, ημιμάθεια, κ.λπ.. Σίγουρα είναι καλό να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όμως πολλοί αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή πάνω σε αυτά γράφοντας μάλιστα και πολλά βιβλία και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφεραν την εξάλειψη όλων αυτών των αρνητικών στοιχείων που υποσκάπτουν, διχάζουν και αποδιοργανώνουν τη ζωή μας. Δυστυχώς πρόοδος δεν υπάρχει. Όταν μιλάμε για τον Διάβολο γινόμαστε διάβολοι. Όταν μιλάμε για τον Θεό γινόμαστε θεοί. Όταν μιλάμε για το άγχος δυστυχώς αποκτάμε περισσότερο. Με το αρνητικό οι ασθένειες συνεχίζουν να υπάρχουν, η στενοχώρια για διαφορετικούς λόγους συντροφεύει τη ζωή όλων, ο θυμός κάνει την εμφάνισή του σε κάθε ερέθισμα, η φθορά τρέχει, ο θάνατος επικρατεί. Γι’ αυτό η Φωνή Θεού καταλαβαίνοντας την αξία του Λόγου του Θεού, ο οποίος φανερώνει νίκα άνθρωπε το κακό με το καλό, δημιούργησε και συνεχίζει να δημιουργεί πνευματική περιουσία. Ο σκοπός αυτής είναι να υπάρχουν πολλά θετικά ερεθίσματα – κίνητρα τα οποία έχουν την δύναμη να αλλάξουν τις κακές συνήθειες και να μεταβάλουν αυτές σε σοφία Θεού ώστε να ζούμε τον Θεό μέσα μας ευχάριστα. Ο Λόγος του Θεού φανερώνει, πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατά πάντα ευχαριστείτε. Θα αναρωτηθεί κάποιος, γίνεται αυτό; Ναι, γίνεται διότι ο άνθρωπος ζει, κινείται, εργάζεται εξαρτώμενος από εντολές τις οποίες δυστυχώς μέχρι σήμερα καθορίζει η αμαρτία. Αφού το κατανοούμε αυτό ας αλλάξουμε τις εντολές που δίνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας ώστε να υπηρετήσουμε τη ζωή και όχι τον θάνατο. Ο Θεός αδέλφια μου δημιούργησε αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο διά του λόγου. Ο λόγος είναι η πρώτη ιδιότητα που τον καθιστά Θεό αφού τα λόγια του λαμβάνουν υλική υπόσταση, εξουσιάζουν την ύλη. Εξάλλου ο Θεός είναι αισθητός μέσω αυτής της υλικής Δημιουργίας, μέσω αυτής κάνει αισθητή την παρουσία του. Η μεγαλύτερη ιδιότητα που καθιστά τον Θεό υπαρκτό είναι η λογική του λόγου ο οποίος μάς μεταμορφώνει. Και να, το θαύμα έγινε! Δημιούργησε άνθρωπο με λόγο, λογική η οποία τον εξελίσσει, έτσι φανέρωσε και την δεύτερη ιδιότητά του, την πνευματική. Εξάλλου αυτός είναι ο Θεός, ο λόγος. Είναι γραφικό, εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος. Διά του λόγου ο Πατέρας κάνει τον άνθρωπο μέτοχο της θείας φύσης του. Διά του λόγου κάνει τον άνθρωπο μέτοχο όλων των ιδιοτήτων του σε σημείο ώστε να τον κάνει μέτοχο της θεϊκής του υπόστασης. Αυτό είναι το σχέδιο του Θεού. Μάλιστα, ο Θεός γνωρίζει ότι ο άνθρωπος επηρεαζόμενος και δελεαζόμενος από την Δημιουργία (υλικό στοιχείο) αργεί να καταλάβει, να υιοθετήσει το πνεύμα του Θεού, να συλλάβει την υγιαίνουσα διδασκαλία, τον σωστό τρόπο σκέψης ώστε να μετέχει της δικής του φύσης και αυτό για δυο λόγους. Ο πρώτος διότι γεννιέται εν αμαρτία, μεγαλώνει σε αυτή και υπηρετεί στη συνέχεια αυτεπάγγελτα το ψέμα, αφού όλος ο κόσμος ζει στο ψέμα με το εγώ που υπηρετεί ως πολίτευμα αδιασάλευτο. Ο δεύτερος λόγος είναι η παχυλότητα του υλιστικού στοιχείου το οποίο είναι πρωταρχικό και εύκολα κατανοητό, με φυσική συνέπεια να κλέβει την παράσταση στη ζωή του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν όμως τα προβλήματα έρθουν, οι ρυτίδες πολλαπλασιαστούν, η κόπωση αυξηθεί τότε και μόνο τότε ο άνθρωπος θα ψάξει το πνεύμα, τον Θεό κι αν είναι σκεύος εκλογής, κι αν έχει καλή προαίρεση καθώς θα ψάχνει θα ανακαλύψει και θα βρει τον Θεό Πατέρα και θα βρει την πραγματική αξία της ζωής. Αν δεν έχει αποστολή ή καλή προαίρεση, αν δηλαδή ακόμα και σε πιο μεγάλη ηλικία χρησιμοποιεί το Ευαγγέλιο για το θεαθήναι, τα πάντα θα χαθούν, τα πάθη θα τον συντροφεύουν αιώνια και το λάθος αναπόφευκτα θα υπάρχει στη ζωή του νομίζοντας ότι αυτό είναι η αλήθεια. Το ψέμα θα δημιουργήσει μέσα στον άνθρωπο με την πάροδο του χρόνου ιδιότητες, στοιχεία τα οποία οι άλλοι γύρω του θα τα βλέπουν ότι είναι κακά, ότι είναι λάθος, όμως ο ίδιος ποτέ δεν θα αντιληφθεί αυτά ως λάθος διότι το ψέμα θα εγκλωβίσει τόσο πολύ τη ζωή του ώστε να το θεωρεί ως την μόνη αλήθεια. Ο Θεός αδέλφια μου για την αναγέννηση και εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους χρησιμοποιεί δυο ισχυρούς παράγοντες. Ο ένας είναι ο Λόγος του Θεού ο οποίος βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη. Ο Λόγος του Θεού διατυπώνει την απλότητα και την σοφία που διαθέτει ο Πατέρας την οποία θα πρέπει να δεχτεί ο άνθρωπος απλά όπως δέχεται το λογικό άδολο γάλα της μητέρας όταν είναι μικρός το οποίο τον καθιστά υγιή, τον καθιστά άνδρα. Έτσι θα πρέπει κάποιος να δεχτεί και να υπηρετήσει την λογική του Θεού όταν έρθει στη ζωή του (να μην είναι δύστροπος δηλαδή) ώστε να μετέχει μέσα από την αναγέννηση, ένας ή πολλοί άνθρωποι, της θεϊκής του φύσης. Ο δεύτερος παράγοντας είναι το αριστούργημα του Θεού ο Διάβολος ο οποίος προϋπήρχε μαζί με τον Θεό αφού ο ίδιος ο Θεός μετέχει των δύο φύσεων καλό και κακό. Έτσι δημιούργησε και τον Διάβολο τον οποίον δημιούργησε άγγελο, ο οποίος Διάβολος έχει ως σκοπό να μάς στριμώξει πνευματικά, να μάς οδηγήσει σε αδιέξοδο. Μέσω αυτού σπουδάζουμε ώστε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, μέσω των συναισθημάτων δηλαδή που μάς δημιουργεί αφού τον υπηρετούμε μέσα από την άγνοιά μας και όταν οδηγηθούμε σε αδιέξοδο κατόπιν να βρούμε τη δύναμη να υπερβούμε την οκνηρία μας ώστε να μπορέσουμε να δούμε τις μέγιστες αξίες που μάς δωρήθηκαν άνωθεν υπό του Θεού. Η στενοχώρια, το λάθος, η κρίση, η ασθένεια, η φθορά, ο θάνατος, έχουν ένα σκοπό, να μάς φέρουν εις εαυτόν, να μάς προβληματίσουν ώστε να αλλάξουμε τον τρόπο που προσεγγίζουμε τα πράγματα και υπάρχει τρόπος να μπορέσουμε να εξουσιάσουμε το λάθος, τα συναισθήματα, τις ασθένειες αλλά και τον θάνατο τον οποίον δημιουργούν τα συναισθήματα, η άγνοια και ο λάθος τρόπος σκέψης που μάς προκαθορίζουν ή επιβάλλουν από παιδικής ηλικίας αφού αυτός ο τρόπος σκέψης, ο δικός μας, φεύγει από την λογική του Θεού η οποία ζωοποιεί. Απεδείχθη ότι ο τρόπος που προσεγγίζουμε τα πράγματα μάς κάνει ευάλωτους, αδύναμους στα πάντα και ο λόγος διότι το σύστημα του κόσμου είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να γεννά ερεθίσματα αρνητικά και σκάνδαλα. Ξέρουμε ότι πρώτα ασθενεί το πνεύμα και μετά το σώμα. Παρ’ όλα αυτά παραμένουμε απαθείς στο λάθος το οποίο ασυνείδητα ή συνειδητά υπηρετούμε, όταν όμως κινδυνεύσει η ζωή μας μόνο σε αυτή την περίπτωση συντελείται, δημιουργείται προβληματισμός και υπέρβαση. Το ώριμο από όλους μας είναι να μην απιστούμε στον Θεό διότι όταν απιστούμε συνέχεια κάποια στιγμή θα απιστήσει και αυτός σε εμάς. Ας μην γινόμαστε Κάιν ο οποίος εντέχνως, καθημερινά έδινε χαριστικές βολές με την απιστία του και την ανυπακοή του στην σχέση του με τον Πατέρα Θεό σε σημείο ώστε να κόψει μαζί του κάθε επαφή, φυσική συνέπεια κατόπιν να γίνει το σκληρό, αρνητικό στοιχείο το οποίο βγήκε από την τροχιά του αγαθού ομοιάζων με τους δορυφόρους που έχασαν την τροχιά τους και σήμερα ταξιδεύουν στο άπειρο χωρίς προορισμό, χωρίς επιστροφή, χωρίς την έλξη του Θεού, χωρίς ένα χέρι βοήθειας. Πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν χαθεί πνευματικά και «έχουν κολλήσει» όπως το πικάπ, αφού έχουν φανατιστεί με συγκεκριμένα πάθη. Ο τρόπος; Άλλος π.χ. επαναλαμβάνει κάθε μέρα όπου βρεθεί και σε όποιον συναντήσει τις ειδήσεις από την τηλεόραση λες και μόνο αυτός τις άκουσε. Άλλος γίνεται φιλάργυρος αφού κάθε μέρα μετρά τα κέρδη του τα οποία αποθηκεύει. Δεν κατάλαβε ότι κάποιος άλλος θα τα καρπωθεί, κάποιος άλλος θα τα διαχειριστεί απλώς πλάθει όνειρα τα οποία ποτέ δεν έρχονται στη ζωή του χάνοντας το σήμερα. Κάποτε ήταν ένα παιδάκι στον πέμπτο όροφο και κοιτούσε κάτω, τ’ άλλα παιδάκια που έπαιζαν έξω. Ο πατέρας του, τού είχε επιβάλει να διαβάζει. Καθώς κοιτούσε κάτω, ο πατέρας του το είδε και το ρώτησε «τι κοιτάς;». «Τα παιδιά που παίζουν» απάντησε. «Άσ’ τα αυτά, δεν έχουν μέλλον» είπε ο πατέρας και το παιδί απάντησε «ναι, αλλά εγώ δεν έχω παρόν». Είναι λάθος όταν είμαι παιδί να σκέφτομαι σαν μεγάλος και είναι λάθος όταν είμαι μεγάλος να σκέφτομαι σαν παιδί παρακολουθώντας έτσι απλά τις ρυτίδες να μεγαλώνουν. Άλλος θεωρεί τον εαυτό του πιο σοφό και κρίνει μέρα νύχτα τους άλλους και ποτέ δεν μπαίνει στην διαδικασία να κρίνει τον εαυτό του και να τον συγκρίνει με τον Χριστό ώστε να δει πόσο απέχει. Όταν όμως ένας άνθρωπος (ή πολλοί) γνωρίσει τον Θεό, τα ρήματα αυτού, τη γραφική παρουσία του, τον Λόγο του, τον τρόπο που ενεργούσε, την αφιέρωση που είχε, την αποφασιστική ωριμότητα να κάνει το θέλημα του Θεού, τον ιδεώδη χαρακτήρα του και θελήσει να τα μιμηθεί, να τα υπηρετήσει θα βρει γρήγορα —ο καθένας μας αλλά και γενικότερα όλο το ανθρώπινο γένος— τον προσανατολισμό του. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου ανταποκρίνεται και ενεργεί σε ό,τι δέχεται. Γι’ αυτό αν παρακολουθήσουμε την πορεία του κόσμου, τα χαρακτηριστικά του, τα πιστεύω του, τα έργα του κάθε ανθρώπου θα δούμε ότι καθορίζονται από το που γεννήθηκε. Αδέλφια μου, εντέχνως οι άνθρωποι στηρίζουν το κοινωνικό, θρησκευτικό, πολιτικό σύστημα το οποίο μέσω αυτών επικαλούνται οι ίδιοι και λένε ότι δέχεται επηρεασμούς και ότι εξελίσσεται, ενώ αιώνες τώρα ποτέ, ουδείς δεν μπήκε στην διαδικασία να υπηρετήσει τις αλήθειες του Χριστού μολονότι όλοι μιλάνε για τον Χριστό. Ο λόγος; Ένας. Δεν ενδιαφέρονται για το θέλημα του Θεού όσοι κατέχουν σήμερα εξουσία, δεν ενδιαφέρονται για την σωτηρία του ανθρώπου, αν αυτός θα πάει στην κόλαση ή στον παράδεισο, αν θα ζήσει ή θα πεθάνει, απλώς αποσκοπούν στο να μετέχουν και να εξουσιάζουν τον πλούτο του Θεού ο οποίος έχει μοιραστεί σε όλους τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον δείχνουν τα αποτελέσματα των ενεργειών. Και για να εξουσιάσουν τον πλούτο του κάθε ανθρώπου έπρεπε να εξουσιάσουν τον άνθρωπο και τα κατάφεραν, αφού όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως έθνους ή φυλής υπηρετούν ό,τι τους καθορίσουν οι άλλοι, αν κάποιος δεν τα υπηρετεί τότε όλοι τον αποστρέφονται όπως έγινε και με τον Χριστό. Όποιος θελήσει να ʺ ξυπνήσει ʺ κάποιον —αν ο ίδιος έχει ʺ ξυπνήσει ʺ— θα βρει απέναντί του πολλούς. Ο λόγος που τόσο έξυπνα έχει στηθεί το λάθος πηγάζει απ’ όλους αυτούς που θέλουν να εξουσιάσουν τα πάντα ώστε να κατέχουν και να ζουν οι ίδιοι με εξουσία, να ζουν με ευμάρεια, να ζουν με τιμές, μόνο αυτό τους ενδιαφέρει αφού είναι εμφανές ότι όλοι όσοι εξουσιάζουν σήμερα, πνευματικοί και μη, διαχειρίζονται δισεκατομμύρια αδιαφορώντας για το αν οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω τους υποσιτίζονται. Μάλιστα έχουν καταφέρει οι άνθρωποι να φανατίζονται με τις χαζές ιδέες που τους καλούν να υπηρετήσουν οι έμποροι ψυχών, φυσική συνέπεια να εκπληρώνουν όλοι τις επιθυμίες μερικών νομίζοντας ότι υπηρετούν την δική τους αλήθεια. Ο άνθρωπος που υπηρετεί ασυνείδητα αρχές τις οποίες καθορίζουν άνθρωποι και όχι ο Θεός —αυτές θα καθορίζουν πάντα την θέση του μακριά από την λογική του Θεού— γίνεται εργαλείο στα χέρια αυτών που καθορίζουν υποτίθεται την καλή του τύχη, την οποία δεν θα συναντήσει ποτέ εκτός κι αν ο Θεός θελήσει να τον εξελίξει. Σήμερα ο Θεός θέλει διότι ήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Ας πούμε «Αμήν» και ας γίνουμε όλοι φωνή Θεού και όχι η βοή του κόσμου. Αδέλφια μου, αν θέλουμε η χαρά, η ζωή, η υγεία, να περισσεύσουν στη ζωή μας ας μοιράσουμε την χαρά, τη ζωή, την ευτυχία για να χαρούν, να ζήσουν, να ευτυχήσουν όσοι είναι γύρω μας. Η αγάπη βρίσκει τρόπους και επινοεί συστήματα σωτηρίας, αγάπης. Αν θέλουμε να ζήσουμε ας κάνουμε τους άλλους γύρω μας να ζήσουν. Αν θέλουμε να είμαστε χαρούμενοι ας δώσουμε χαρά. Ο Χριστός φανέρωσε, όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου θα ζήσει. Ο Χριστός φανέρωσε, με όποια κρίση κρίνετε θα κριθείτε. Ας αγωνιστούμε να κάνουμε το καλό. Ας αγωνιστούμε να ζήσει όποιος βρεθεί στο δρόμο μας. Η απόλυτη ζωή και ευτυχία περνά μέσα από την απόλυτη ευτυχία των συνανθρώπων μας. Μέσω των δικών μας έργων θα δικαιωθούμε, μέσα από την θυσία. Ας το δοκιμάσουμε να δώσουμε χαρά, να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους και θα δούμε ότι η χαρά θα γίνει σε καθημερινή βάση ένα με εμάς (τρόπος ζωής), θα γίνει ο πάρεδρος ο δικός μας. Είναι δυνατόν άνθρωπε να περιμένεις να έχεις μια ευτυχισμένη ζωή με το να αφιερώσεις όλη σου τη ζωή εργαζόμενος καθημερινά στο να δημιουργήσεις προσωπική ευτυχία; Όχι. Ο λόγος διότι έχει δοκιμαστεί, πέστε μου, δείξτε μου έναν άνθρωπο που αποβλέπει σήμερα μόνο στο εγώ του και έχει ευτυχήσει, δεν υπάρχει. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και έδωσε τη ζωή του λύτρον αντί πολλών για να σπουδάσουμε και να μάθουμε τον υγιή τρόπο που αυξάνει τη ζωή. Ας γίνουμε ακόλουθοί του. Ο Κύριος με τα έργα του και με τα λόγια του υπηρετούσε. Εξάλλου ο ίδιος τόνισε, ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών. Ακόμη, να αποφύγουμε κάθε άνθρωπο που υπηρετεί την υποκρισία, για δύο λόγους. Ο ένας είναι για να μην γίνουμε και εμείς υποκριτές και ο άλλος για να μην του δώσουμε το δικαίωμα να νομίζει ότι είναι άνθρωπος του Θεού όπως αυτός με τεχνάσματα θέλει να αυτοσυστήνεται. Ο Κύριος όταν ήρθε στον κόσμο πολέμησε την υποκρισία όπου την έβλεπε με την αλήθεια. Το ίδιο να κάνουμε και εμείς ξεκινώντας από τον ίδιο μας τον εαυτό και συνεχίζοντας γύρω μας, να πολεμήσουμε την υποκρισία με την αλήθεια του Θεού. Μια φορά συνάντησε κάποιος έναν αδελφό που κρατούσε κάτι στο χέρι του. «Τι αγόρασες;» τον ρώτησε και αυτός απάντησε, «ένα βιβλίο με θέμα, ο υποκριτής». «Γιατί πήρες αυτό, δεν είχε άλλα βιβλία;» τον ξαναρώτησε και αυτός του απάντησε με απόλυτη επίγνωση και σοφία, «θέλω να δω ποιος είμαι εγώ, θέλω να δω πως είμαι για να μπορέσω να αλλάξω». Ο Χριστός όταν ήρθε στον κόσμο φανέρωσε, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου. Αυτό να κάνουμε όλοι μας ώστε να γίνουμε ο άνθρωπος του Θεού. Άνθρωπος του Θεού σημαίνει Χριστός —το απέδειξε με την ίδια του τη ζωή. Οι μαθητές του φανέρωσαν γι’ αυτόν τα εξής, ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας. Ένας άλλος άνθρωπος του Θεού ήταν ο Ηλίας ο Προφήτης. Τι είπε μια φορά ο Ελισσαίος για τον πνευματικό του πατέρα, τον Ηλία; Όταν τον είδε να φεύγει στον ουρανό του φώναξε, «πού πας πατέρα μου, αρχιστράτηγε του Ισραήλ και το ιππικό αυτού». Ένας άνθρωπος του Θεού ήταν όλος ο στρατός ενός έθνους. Ας γίνουμε ο άνθρωπος του Θεού και ο κόσμος θα αλλάξει. 

Αδέλφια μου, η Φωνή Θεού δημιουργήθηκε άνωθεν και είναι εδώ σήμερα όχι για να φιλοσοφεί αλλά για να δημιουργήσει κατ’ εντολή Θεού τον νέο κατά Θεόν πνευματικό άνθρωπο, αφού το πλήρωμα του χρόνου ήρθε, σπουδάζοντας αυτόν τον άνθρωπο του Θεού σήμερα με την σοφία του Θεού και δείχνοντας στον κάθε αδελφό τον τρόπο επιστροφής του στην αγάπη, στην άφθαρτη ζωή, στην αλήθεια, στην χαμένη πατρίδα. Η επιστροφή μας συντελείται, σφραγίζεται και ολοκληρώνεται μέσω της αγάπης η οποία ζητά την ταπείνωση. Η αγάπη —και η ταπείνωση— υπάρχει σε όποιον απαιτεί μηδενική εξουσία και ολοκληρώνεται με το να γίνεται ο άνθρωπος του Θεού υπηρέτης πάντων. Αυτό είναι αγάπη, να χαρίσεις τον εαυτό σου σε αυτόν που αγαπάς, στον Θεό, αν αλήθεια τον αγαπάς και στον αδελφό αν αλήθεια και αυτόν τον αγαπάς. Κατόπιν όλα γίνονται εύκολα αφού μετέχουμε του Θεού γινόμαστε εικόνα του Θεού. Ο Θεός δεν πεθαίνει διότι αγαπά.

Συμπέρασμα: Ζω για να αγαπώ, αγαπώ γι’ αυτό και ζω, αμήν.

 

Συνεχίζω την ομιλία μου με τα εξής μηνύματα:

 

1. Αδέλφια μου, ας το καταλάβουμε άπαξ διά παντός ότι η αγάπη, η ταπεινοφροσύνη, ο σεβασμός, το μέγα έλεος, η χαρά, η ζωή η άφθαρτη, η αλήθεια, οι καρποί, τα χαρίσματα, τα σημεία του Αγίου Πνεύματος, η αφιέρωση, η δοτικότητα, ο σεβασμός στον διαφορετικό τρόπο σκέψης, η ζώσα πίστη, το ίνα ώσιν εν, ο θείος έρωτας, είναι ακριβά, πολύ ακριβά, μονάκριβα δώρα, ανεκτίμητης αξίας τα οποία έχει μόνο ο Θεός στην εξουσία του ο οποίος Θεός - Πατέρας είναι έτοιμος να τα δώσει μόνο σε ακριβούς, άξιους, ειλικρινείς ανθρώπους που δεν παύουν να υπηρετούν τον Θεό κάτω από όλες τις συνθήκες της ζωής τους χωρίς να κουράζονται, χωρίς να αποβλέπουν σε προσωπικά συμφέροντα ή προσωπικές φιλοδοξίες και ο λόγος διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τα αρχοντόπουλα του Θεού τα οποία δεν παύουν σε καθημερινή βάση να σπουδάζουν συνειδητά τα δρώμενα του Ευαγγελίου και να εξελίσσονται πνευματικά καθ’ εκάστην ημέρα, με ένα σκοπό, να μετέχουν της ανυπόκριτης αγάπης, να μετέχουν της άφθαρτης ζωής, να μετέχουν του Πατέρα Θεού. Γι’ αυτό σήμερα που έχουμε καιρό και μάς ανοίχτηκε θύρα Θεού μπροστά μας ας γίνουμε άξιοι όλων αυτών των ιδιοτήτων ή μεγαλείων του Θεού. Ο τρόπος είναι η ειλικρινής απόφασή μας στο να μπούμε στο αγιαστήριο ώστε να αποκτήσουμε νου Χριστού, κατόπιν όλα τα άλλα είναι εύκολα αφού γινόμαστε προσφορά και μετέχουμε της ανυπόκριτης αγάπης.

 

2. Αδέλφια μου, μην περιμένουμε ή επιμένουμε  όλα αυτά τα μεγαλεία, όπως τις ιδιότητες του Θεού, όπως την αγάπη, τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τα χαρίσματα, την δοτικότητα, την ταπεινοφροσύνη, την ζώσα πίστη, τον θείο έρωτα, τον σεβασμό, το μέγα έλεος να τα δούμε να εμφανιστούν ή να λειτουργούν σε ανάξιους ανθρώπους οι οποίοι το μόνο που ξέρουν καλά να κάνουν είναι να δογματίζουν, να φανατίζουν, να θησαυρίζουν, να απειλούν, να καταδικάζουν, να κρίνουν και να ζουν καθημερινά μηχανευόμενοι αθέμιτους τρόπους για ένα και μόνο σκοπό, το εγώ τους, όπως ο άφρονας. Όλοι αυτοί που υπηρετούν τον Θεό με αυτόν τον τρόπο απεδείχθη ότι είναι μόνο έμποροι και ανάξιοι των δωρεών του Θεού. Γι’ αυτό, αν δεν βλέπουμε κανένα στοιχείο θεϊκό πάνω σε ανθρώπους οι οποίοι πολλές φορές συστήνονται ως άνθρωποι του Θεού αυτό σημαίνει ότι ακόμα δεν κρίθηκαν άξιοι αλλά ανάξιοι όμως η χάρη του Θεού και η αγάπη του δεν ξέρουμε ακόμα και γι’ αυτούς που εμπορεύονται τον Θεό πως μπορεί να ενεργήσει στο μέλλον. Όσο ζούμε θα ελπίζουμε στην επικράτηση του Θεού σε όλα τα λογικά όντα του πλανήτη.

Ερχόμαστε τώρα σε εμάς. Αν και εμείς δεν βλέπουμε όλα αυτά να κοσμούν το είναι μας ας ξεκινήσουμε συνειδητό αγώνα ώστε να γίνουμε άξιοι, να γίνουμε αγάπη. Όταν λέμε ότι αγαπάμε αλλά κουραζόμαστε να υπηρετήσουμε Θεό και άνθρωπο και κρίνουμε υπάρχει αντίδοτο, η Φωνή Θεού το βρήκε. Αυτό είναι να ζητήσουμε στην προσευχή μας από τον Θεό δύναμη να μάς μάθει να αγαπάμε περισσότερο, να συγχωρούμε περισσότερο, να σπουδάζουμε περισσότερο τον Θεό Πατέρα μας που μάς χάρισε λογική ζωή αλλά και τον αδελφό μας που έχασε τον δρόμο του. Όταν νιώσουμε τον Θεό μέσα μας θα νιώσουμε ελεύθεροι, θα νιώσουμε αγάπη και αυτό δεν θα είναι αποτέλεσμα διεργασιών του εγκεφάλου ή αποτέλεσμα πολλών σεμιναρίων ή φιλοσοφικών συζητήσεων κ.λπ. αλλά θα είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας η οποία παρουσία του Θεού θα μεγαλώνει διότι σπουδάζουμε σε καθημερινή βάση σιωπηλοί, συνέχεια, την σοφία του. Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας ομοιάζει με την φωτιά η οποία για να ζεστάνει θέλει συνέχεια ενέργεια, ξύλα. Έτσι και η δική μας αγάπη, για να είναι αιώνια θέλει ενέργεια και αυτή η ενέργεια που χρειάζεται η αγάπη για να φουντώσει μέσα μας είναι η ζώσα φωνή του ζώντος Θεού, η συνειδητή κατανόηση της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, η συνειδητή κατανόηση της φωνής Θεού. Χωρίς αυτή την φωνή Θεού στη ζωή μας η φωτιά της αγάπης σβήνει, μη γένοιτο. Όταν ο Θεός γίνει κατανοητός, συνειδητός μέσα μας δεν θα χρειάζεται να μιλάμε για αγάπη και ο λόγος διότι αυτή θα μιλάει για μας όταν την έχουμε. Αν τώρα δίνουμε αγάπη και η αγάπη μας δεν βρίσκει ανταπόκριση δεν πειράζει, εμείς δηλώσαμε ότι είμαστε τα παιδιά του Θεού, αυτό αρκεί για να μάς ξεκουράσει. Ο Θεός αδέλφια μου δεν είναι μακριά μας απλώς το ψέμα που ζει μέσα μας είναι μεγάλο και τον εμποδίζει να έλθει αφού τόπος για αγάπη, για αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας. Ας γίνουμε από σήμερα αλήθεια ώστε να μετέχουμε αξίως της κλήσεως που λάβαμε η οποία κλήση με βάση την ειλικρινή μετάνοια και αναγέννηση θα μάς χαρίσει τη ζωή διά του Χριστού κάνοντάς μας όλους κληρονόμους, συγκληρονόμους και συμμέτοχους της απείρου κάλλους δόξης του.

Συμπέρασμα: Αγάπα άνθρωπε τον Θεό για να ζήσεις και ζήτα από τον Θεό να ζήσεις μόνο και μόνο για να μάθεις να τον αγαπάς, διαφορετικά νόημα δεν υπάρχει. Όταν αδέλφια μου αγαπήσουμε τον Θεό θα αγαπήσουμε ολόκληρη την Δημιουργία και ολόκληρη η Δημιουργία θα μάς αγαπήσει αφού θα ζει και αυτή για να μάς υπηρετεί, να μάς αγαπά. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.

 

Πάμε τώρα στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον και στο κεφάλαιο 8 (σημείο όπου σταματήσαμε την προηγούμενη ομιλία) ώστε να γνωρίσουμε τον Θεό καθώς είναι.

 

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 8

 

1 Ιησούς δε επορεύθη εις το όρος των ελαιών·

2 όρθρου δε πάλιν παρεγένετο εις το ιερόν, και πας ο λαός ήρχετο προς αυτόν· και καθίσας εδίδασκεν αυτούς.

3 άγουσι δε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι γυναίκα επί μοιχεία κατειλημμένην, και στήσαντες αυτήν εν μέσω

4 λέγουσιν αυτώ· διδάσκαλε, αυτή η γυνή κατελήφθη επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη·

5 εν δε τω νόμω Μωϋσής ημίν ενετείλατο τας τοιαύτας λιθάζειν. συ ούν τι λέγεις;

6 τούτο δε έλεγον πειράζοντες αυτόν, ίνα έχωσι κατηγορείν αυτού. ο δε Ιησούς κάτω κύψας τω δακτύλω έγραφεν εις την γην.

7 ως δε επέμενον ερωτώντες αυτόν, ανακύψας είπε προς αυτούς· ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτή.

8 και πάλιν κάτω κύψας έγραφεν εις την γην.

9 οι δε ακούσαντες εξήρχοντο είς καθ’ είς, αρξάμενοι από των πρεσβυτέρων έως των εσχάτων· και κατελείφθη μόνος ο Ιησούς, και η γυνή εν μέσω ούσα.

10 ανακύψας δε ο Ιησούς είπεν αυτή· γύναι, πού είσιν; ουδείς σε κατέκρινεν;

11 η δε είπεν· ουδείς, Κύριε. είπε δε ο Ιησούς· ουδέ εγώ σε κατακρίνω· πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε.

Ο λόγος που της είπε να μην αμαρτήσει ξανά είναι διότι οι συνάνθρωποί της θα την καταδίκαζαν πάλι όπως έκαναν και τώρα, ενώ ο ίδιος ο Θεός θα την συγχωρούσε όποιο και αν ήταν το λάθος. Ο Θεός δεν καταδικάζει κανέναν και πάντα συγχωρεί γιατί ο Θεός αγαπά πραγματικά.

Όταν ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον Χριστό κρατάει τα λάθη των άλλων τα οποία γίνονται σιγά - σιγά μέσα στο μυαλό του ασήκωτα αφού δεν γνωρίζει τον εαυτό του αλλά δεν γνωρίζει και το έλεος του Θεού. Γνωρίζει μόνο τον νόμο τον οποίο θέτει πάνω από όλους και από όλα, ας τον έχει παραβεί και ο ίδιος χιλιάδες φορές. Ο νόμος χωρίς το έλεος κάνει τον κάθε άνθρωπο, όταν δεν υπάρχει ο Θεός στη ζωή του, να ρίχνει λίθους στους γύρω του. Απεδείχθη αδέλφια μου ότι ο άνθρωπος χωρίς Χριστό δυστυχώς γίνεται απρόσιτος και δουλεύει μηχανικά με αποτέλεσμα να γίνεται επικίνδυνος αφού κάθε στιγμή είναι έτοιμος να πετάξει τον λίθο του αναθέματος στον Θεό αλλά και στον αδελφό. Τα λάθη όσο τα κρατάμε γίνονται φορτία αβάσταχτα, γίνονται μάστιγα για όλους εμάς σε καθημερινή βάση, δυσκολεύουν τη ζωή μας, υποφέρουμε. Ας γίνουμε όπως ο Χριστός, απλοί, λέγοντας σε όλους ύπαγε, και εις το εξής μη αμάρτανε ώστε όταν και εμείς πέσουμε να μάς πούνε ύπαγε, δεν πειράζει. Όταν δίνουμε το έλεος του Θεού τότε αυτό το έλεος δουλεύει και σε εμάς τους ίδιους αυτεπάγγελτα διότι αυτή είναι η λογική μας. Ας μάθουμε να ζούμε και να σκεφτόμαστε όπως ο Θεός και όχι όπως οι άνθρωποι οι οποίοι δογματίζουν τον νόμο για τους άλλους ενώ οι ίδιοι δεν τον τηρούν. Εξάλλου ο Θεός όταν έθεσε τον νόμο τότε ήταν η εποχή του νόμου, όταν ήρθε όμως ο ίδιος κατήργησε την αποκλειστικότητα του νόμου να καταδικάζει τον άνθρωπο αφού η παρουσία του καθόρισε την εποχή του ελέους, της αναγέννησης (ο νόμος αυστηρός αλλά ο κριτής του νόμου ελεήμων). Έχουμε παραδείγματα όπως το Σάββατο, ο Κύριος φανέρωσε ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος του Σαββάτου. Κάποτε ο Θεός έκανε το Σάββατο ανώτερο, το έκανε νόμο μετά όμως το άλλαξε. Γι’ αυτό πρέπει και εμείς να παρακολουθούμε την Θεότητα στο πως εργάζεται ώστε να συμπληρώνουμε ελλείποντα και να αλλάζουμε, να μην είμαστε δογματικοί. Αφού θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό θα πρέπει να τον μιμηθούμε, να αλλάξουμε στάση ζωής, να γίνουμε όπως αυτός.  

 

12 Πάλιν ούν αυτοίς ο Ιησούς ελάλησε λέγων· εγώ είμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής.

Γέμισε ο κόσμος μας δασκάλους, προφήτες, σοφούς. Αδέλφια μου, δεν χρειαζόμαστε κανέναν, φίλοι να είμαστε μεταξύ μας και όλοι να βάλουμε τον Θεό στη ζωή μας, αυτόν έχουμε ανάγκη. Επικατάρατος ο άνθρωπος όστις ελπίζει επί άνθρωπον. Εκτός και αν ο άνθρωπος είναι του Θεού, αυτόν να τον εμπιστευόμαστε και να συνεργαζόμαστε. Ο άνθρωπος του Θεού έχει τρία χαρακτηριστικά. Πρώτο χαρακτηριστικό, γίνεται με όλους φίλος και συνεργάτης χωρίς να θέτει όρους ή νόμους για να σε δεχτεί. Δεύτερο χαρακτηριστικό, η συντροφιά του, η παρέα μαζί του σε ζωοποιεί αφού η σοφία που κατέχει αλλάζει τις βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου ώστε να παράγουν μόνο ζωή. Ο άνθρωπος του Θεού μιλάει στα κύτταρα, στα γονίδια και όχι στην λογική. Όταν έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο του Θεού, με την σοφία και την ζώσα πίστη που τον διακατέχει, σε κάνει κάθε στιγμή χαρούμενο και ευτυχισμένο. Όταν είσαι μόνος, λόγω του ότι όλοι είμαστε επηρεασμένοι από το κοινωνικό σύστημα, επεμβαίνει η λογική και σου δημιουργεί θλίψη. Τρίτο χαρακτηριστικό, ο άνθρωπος του Θεού δεν ανήκει σε κανέναν παρά στον Θεό αφού μαθαίνει και τους γύρω του να έχουν προσωπικότητα Χριστού και να είναι ελεύθεροι, όπου είναι το πνεύμα του Θεού εκεί ελευθερία. Αν δεν έχουμε ελευθερία, αν δεν ζούμε ελεύθεροι, αν δεν μπορούμε να πούμε την γνώμη μας φοβούμενοι μήπως μάς απορρίψουν ή μάς κάνουν αποσυνάγωγους τότε δεν γνωρίσαμε τον Χριστό, δεν γνωρίσαμε τίποτα. Ακούω πολλούς όταν ερωτηθούν για ένα θέμα πνευματικό να λένε: «Η επίσημη θέση της εκκλησίας γι’ αυτό το θέμα είναι», της όποιας εκκλησίας. Δεν λένε την επίσημη θέση του Θεού αλλά του δόγματος. Όταν κάνουμε μια ερώτηση όμως δεν την κάνουμε στην όποια εκκλησία, δεν ρωτάμε την όποια εκκλησία αλλά ρωτάμε συγκεκριμένα έναν άνθρωπο. Αλλά γιατί το λένε αυτό; Γιατί οι περισσότεροι είναι έμποροι, θέλουν με όλους να τα πάνε καλά. Δεν ήταν έτσι ο Χριστός. Ο Χριστός ήταν ιδεώδης άνθρωπος, είχε την δική του προσωπικότητα και θέση στα δρώμενα του Πατέρα του και του κόσμου, πάντα έλεγε αυτό που ένιωθε όποιο και αν ήταν το κόστος στη συνέχεια. Αυτός που έρχεται από τον Θεό δεν ζητά καμία εξουσία διότι λαμβάνει απ’ τον Θεό και ενεργεί για τον Θεό, κάτι το οποίο όλοι μπορούν να κάνουν. Εξάλλου απεσταλμένος Θεού είναι αυτός που εμπιστεύτηκε ο Θεός ώστε να μεταφέρει κάτι απ’ αυτόν. Αν κάποιος κάνει κακή χρήση και αφήσει να εννοηθεί ότι είναι δικό του την ʺ πάτησε ʺ. Γι’ αυτό βλέπουμε πολλούς να ξεκινάνε με καλή προαίρεση, με το απεσταλμένος και να καταλήγουν να χάνουν το απεσταλμένος και τον Θεό και να γίνονται οι απεσταλμένοι εωσφόροι. Η διαχείριση είναι αυτή που μάς βάζει στη ζωή ή μάς βγάζει απ’ αυτή. Θα φέρω ένα παράδειγμα για το τι σημαίνει απεσταλμένος Θεού. Ας πούμε π.χ. ότι εγώ πρόκειται να πάω ένα ταξίδι στην Θεσσαλονίκη για να δω έναν φίλο μου, έναν αδελφό μου και ας πούμε ότι εγώ που θα πάω στην Θεσσαλονίκη λέγομαι απεσταλμένος. Εκτός από τον φίλο που έχω στην Θεσσαλονίκη έχω φίλο και τον Θεό, κάνω παρέα και με τον Θεό. Μαθαίνει ο Θεός, ο φίλος μου ότι θα πάω στη Θεσσαλονίκη και μου λέει, «Θωμά, μπορείς σε παρακαλώ αφού θα πας στην Θεσσαλονίκη να πας και στον Σάββα και στην Ελένη για να τους αφήσεις ένα δέμα το οποίο έχει μέσα πέντε βιβλία δικά μου τα οποία έγραψες εσύ διά Πνεύματος Αγίου και ακόμη να τους δώσεις και 1000 ευρώ απ’ αυτά που σου έδωσα εγώ;». Εγώ, ο Θωμάς, δεν είχα τίποτα ο Θεός μου τα έδωσε και λέω με χαρά, «εντάξει Πατέρα». Έτσι γίνομαι απεσταλμένος αφού με στέλνει ο Θεός να κάνω μια δική του δουλειά. Όταν φτάνω στον Σάββα και στην Ελένη λέω «γεια σας γλυκά μου αδέλφια» και στη συνέχεια αντί να πω ότι ο Θεός μου έδωσε κάποια πράγματα για εσάς, αφήνω να εννοηθεί ότι είναι δικά μου και ότι εγώ τους τα δίνω. Με την συμπεριφορά μου αυτή όμως χάνω την εμπιστοσύνη του Θεού και κατόπιν και των αδελφών μου, αφού αργά ή γρήγορα θα μάθουν όλοι την αλήθεια. Έτσι κόβεται η συνεργασία. Το ότι ο Θεός μάς εμπιστεύθηκε να μεταφέρουμε κάτι είναι υπέρ αρκετό, γιατί εμείς να θέλουμε να πάρουμε την δόξα και να εξουσιάσουμε τον αδελφό μας; Είναι τίποτα δικό μας; Όχι. Άρα απεσταλμένος είναι αυτός που δίδει χωρίς να ζητά να εξουσιάσει τους συνανθρώπους του, χωρίς να θέλει να γίνει ανώτερος αφού κατανοεί στο απόλυτο ότι όλοι έχουμε χρεία ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τον Θεό. Αν εγώ συμπεριφερθώ με αλήθεια και εκπληρώσω την υποχρέωσή μου προς τον Θεό, η συνεργασία μου με τον Θεό και τον αδελφό θα αυξάνεται γιατί ό,τι θα κάνω εγώ στον οποιοδήποτε αδελφό θα το κάνει και ο αδελφός αυτός σε εμένα αφού όταν θα έρθει στο Αγρίνιο θα του πει ο Θεός «να πας και στον Θωμά να του δώσεις αυτό από εμένα». Έτσι όλοι γινόμαστε απεσταλμένοι, όλοι έχουμε χρεία ο ένας τον άλλον, καμιά ιδιαιτερότητα ή ανωτερότητα μεταξύ μας, αυτό είναι το μόνο υγιές.

 

31 Έλεγεν ούν ο Ιησούς προς τους πεπιστευκότας αυτώ Ιουδαίους· εάν υμείς μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, αληθώς μαθηταί μου εστε,

32 και γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.

Η αλήθεια είναι μία, να ζήσει μέσα μας ο Χριστός. Κάθε άλλη αλήθεια οδηγεί στο ψέμα, στο αδιέξοδο, στον θάνατο, οι αιώνες το έχουν αποδείξει. Ας δοκιμάσουμε του Χριστού την αλήθεια, μην την αποφεύγουμε, μην την φοβόμαστε, έχει άπειρες ευλογίες.

 

33 απεκρίθησαν αυτώ· σπέρμα Αβραάμ εσμεν και ουδενί δεδουλεύκαμεν πώποτε· πώς συ λέγεις ότι ελεύθεροι γενήσεσθε;

Κοιτάξτε ταπείνωση ο Θεός, κάνει διάλογο διότι δεν θέλει να επιβάλλεται ενώ θα μπορούσε να το κάνει, είχε τον τρόπο. Κάνει διάλογο με αυτούς που υποτίθεται ότι τον αγαπούσαν και ότι θα τον γνώριζαν όταν θα έρχονταν στη Γη. Δεν επιβάλλεται διότι θέλει να καλέσει τον άνθρωπο μέσα από την ελευθερία του. Όταν δει ότι ο άνθρωπος μέσα από την ελευθερία του συνειδητοποιεί να ακολουθήσει το ρήμα του Θεού τότε ο Θεός αποκαλύπτεται. Όσο εμείς βάζουμε κόμματα βάζει και ο Θεός κόμματα, όταν εμείς αφεθούμε θα αφεθεί και αυτός σε εμάς. Ωριμάζουμε σιγά-σιγά και ο καθένας φτάνει στον στόχο του.   

 

34 απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς· αμήν αμήν λέγω υμίν ότι πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος έστι της αμαρτίας.

35 ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα· ο υιός μένει εις τον αιώνα.

Αυτό έχει αποδειχθεί. Όλοι λένε ότι υπηρετούν την αλήθεια όμως αργά ή γρήγορα δεν μένουν στον αιώνα, δυστυχώς όλοι υπηρετούν το ψέμα, το λάθος. Θα φέρω ένα παράδειγμα σχετικό με το πώς ο άνθρωπος μια λέει την αλήθεια μια λέει το ψέμα αφού διεργάζεται και τα δυο ανάλογα με τα συμφέροντά του. Μου λέει μια μέρα κάποιος, «εσύ είσαι ένας λαϊκός δεν μπορείς να κηρύττεις τον Χριστό, δεν είσαι ούτε θεολόγος ούτε ιερέας», λες και ο Χριστός είχε κάποιο χαρτί θεολόγου ή ιερέα (βλέπουμε παραπάνω τον διάλογο του Χριστού με τους ιερείς, οι ίδιοι οι ιερείς τον καταδίκασαν). Ούτε ο Ηλίας ο Προφήτης, ούτε οι μαθητές του Χριστού, ούτε και εκατομμύρια άλλοι είχαν κάποιο χαρτί – πτυχίο. Όλα αυτά είναι λόγια των Φαρισαίων, των υποκριτών. Ενώ την ίδια στιγμή ο ίδιος άνθρωπος που μου λέει αυτό στα κηρύγματά του συστήνει τον Άγιο τάδε ο οποίος δεν είχε τελειώσει καμία σχολή και έζησε μάλιστα σε σπηλιά και ό,τι έμαθε το έμαθε διά Πνεύματος Αγίου μέσα από την σιωπή. Οι υποκριτές, αντί να χαίρονται που είχαν εκεί τον Χριστό τότε ή σήμερα αντί να χαίρονται όταν βλέπουν ανθρώπους και κυρίως λαϊκούς να υπηρετούν το αγαθό και να εργάζονται πνευματικά, πολεμούν με το πρόσχημα να μην πέσουν οι άνθρωποι σε αίρεση και δεν βλέπουν ότι όλος ο κόσμος είναι αιρετικός αφού δεν υπηρετεί τις αρχές του Χριστού. Τόσα χρόνια που διαχειρίζονται την εκκλησία ρωτώ πού είναι η αγάπη, πού είναι η αλήθεια, πού είναι η ζωή, πού είναι τα σημεία, πού είναι η αρετή των αρετών ταπεινοφροσύνη —αφού όλοι μας βλέπουμε τι έχει δημιουργηθεί μέσα μας και τι αγώνα κάνουμε για να φύγουμε απ’ όλα αυτά. Είναι τόσο ευέξαπτοι όλοι που πολλές φορές ούτε στα οικεία πρόσωπα δεν μπορείς να πεις δυο κουβέντες. Όλοι μέρα νύχτα γκρινιάζουν. Πού είναι ο Θεός; Πουθενά. Ποιος φταίει; Εγώ; Ας ψάξει ο καθένας και θα δει που έγκειται το πρόβλημα, το ψέμα, η αμαρτία.

 

36 εάν ούν ο υιός υμάς ελευθερώση, όντως ελεύθεροι έσεσθε.

Μόνο όταν έρθει ο Υιός, ο Χριστός στη ζωή μας θα γνωρίσουμε την αλήθεια και αυτή θα μάς ελευθερώσει. Από τι θα μάς ελευθερώσει; Από την φθορά, από την αμαρτία, από την ασθένεια, από τον θάνατο, από τις αδυναμίες, από τις διαμάχες, από το διαίρει και βασίλευε, από τον εγωισμό, από τον Εωσφόρο και την στρατιά του, από τα πάντα. Ελεύθερος δεν είσαι όταν λες ότι είσαι χριστιανός, ελεύθερος είσαι όταν μέσα σου ζει ο Χριστός. Όταν τα έργα σου και τα λόγια σου είναι του Χριστού τότε είσαι ελεύθερος, αφού παρουσιάζεις έργα αγάπης τα οποία στρέφονται προς πάντα συνάδελφο, φίλο και εχθρό.

 

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 9

 

31 οίδαμεν δε ότι αμαρτωλών ο Θεός ουκ ακούει, αλλ’ εάν τις θεοσεβής ή και το θέλημα αυτού ποιή, τούτου ακούει.

Άρα όταν δεν μάς ακούει δεν πάει να πει ότι ο Θεός δεν υπάρχει ή ότι ο Πατέρας Θεός είναι βαρήκοος, απλώς η αμαρτία, το ψέμα στη μεταξύ μας σχέση τον έκαναν να μην μάς παίρνει στα σοβαρά. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε πνευματικά σοβαροί, ειλικρινείς διότι δεν κάνουμε ό,τι κάνουμε για να λέμε πως κάτι κάναμε αλλά για να μετέχουμε συνειδητά της δικής του φύσης, της δικής του λογικής. Δεν μπορούμε διαφορετικά να επιβιώσουμε. Ο Θεός είναι αγάπη και δημιούργησε με αγάπη και αυτό που δημιούργησε πρέπει να ζει στην αγάπη, δεν μπορεί να ζήσει με άλλες συνθήκες.

 

32 εκ του αιώνος ουκ ηκούσθη ότι ήνοιξε τις οφθαλμούς τυφλού γεγεννημένου.

Υπάρχουν δυο ειδών οφθαλμοί, ο πνευματικός οφθαλμός και το μάτι, στην ουσία ένας, ο πνευματικός οφθαλμός του νου. Τα μάτια είναι η κάμερα που εισάγει τις εικόνες στον εγκέφαλο, ακόμα υπάρχουν και τα αφτιά. Τα μάτια και τα αφτιά είναι αυτά που δημιουργούν το πνευματικό επίπεδο και τα δυο μόνο ο Χριστός μπορεί να τα κάνει να βλέπουν και να ακούν ώστε ο άνθρωπος να διακρίνει σωστά και να ενεργεί με σοφία κάθε στιγμή. Το άνοιγμα των πνευματικών ματιών θα φέρει την θεραπεία στην ψυχή και στο σώμα. Όλα τα άλλα που σήμερα πολλοί λένε ότι είναι απαραίτητα δεν είναι (π.χ. εντάλματα ανθρώπων), η ανάγκη τα δημιούργησε διότι δεν μπορούμε να δούμε την αλήθεια των πραγμάτων, δεν κατανοούμε αυτή. Δεν μπορούμε να δούμε την αλήθεια με όλα αυτά που έχουμε πιστέψει ώστε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας γιατί ο οφθαλμός μας, ο νους μας είναι πονηρός και διαβάλλει τα πράγματα με φυσική συνέπεια να αποδιοργανώνει όλες τις βιοχημικές λειτουργίες του εγκεφάλου αλλά και γιατί δεν ακούμε σωστό σταθμό, ακούμε τον κόσμο. Δεν ακούμε την ζώσα φωνή του ζώντος Θεού.

 

33 ει μη ήν ούτος παρά Θεού, ουκ ηδύνατο ποιείν ουδέν.

34 απεκρίθησαν και είπον αυτώ· εν αμαρτίαις συ εγεννήθης όλος, και συ διδάσκεις ημάς; και εξέβαλον αυτόν έξω.

Αντί να τον αγκαλιάσουν τον άνθρωπο αυτό, αντί να πάνε να βρούνε αυτόν που τον έκανε καλά και να πάνε και αυτοί να γίνουν καλά, αντί να διαλαλήσουν παντού αυτό το θαύμα, τον πέταξαν έξω. Φανταστείτε τύφλωση που είχαν! Σωστά τους έλεγε ο Κύριος ότι εσείς λέτε ότι βλέπετε αλλά δεν βλέπετε.

  

35 Ήκουσεν ο Ιησούς ότι εξέβαλον αυτόν έξω, και ευρών αυτόν είπεν αυτώ· συ πιστεύεις εις τον υιόν του Θεού;

36 απεκρίθη εκείνος και είπε· και τίς εστι, Κύριε, ίνα πιστεύσω εις αυτόν;

37 είπε δε αυτώ ο Ιησούς· και εώρακας αυτόν και ο λαλών μετά σου εκείνος εστιν.

Αυτό το απέδειξε ο Χριστός με τα λόγια του και τα έργα του αφού ό,τι έλεγε λάμβανε χώρα.

 

38 ο δε έφη· πιστεύω, Κύριε·  και προσεκύνησεν αυτώ.

39 και είπεν ο Ιησούς· εις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται.

Άρα να μην λέμε ότι βλέπουμε διότι δεν θα δούμε ποτέ. Όσοι δεν βλέπουν είναι όλοι αυτοί που συνέχεια σπουδάζουν. Αυτοί που σπουδάζουν θα δουν τον Θεό μέσα τους. Πότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε; Είναι απλό. Όταν μάς εξελίσσει πνευματικά ο Θεός και όταν αυτά που λέμε τα κάνουμε. Το ότι μάς εξελίσσει ο Θεός και όχι η φαντασία μας θα το δούμε διότι αυτός ο Θεός θα μάς συστήνει σε πολλούς αδελφούς οι οποίοι και αυτοί εργάζονται το αγαθό και θα αναγνωρίζουν ότι μέσα μας υπάρχει ο Θεός. Μέχρι τότε σπουδή, να διορθώσουμε τον εαυτό μας, να αλλάξουμε.

 

40 και ήκουσαν εκ των Φαρισαίων ταύτα οι όντες μετ’ αυτού, και είπον αυτώ· μη και ημείς τυφλοί έσμεν;

41 είπεν αυτοίς ο Ιησούς· ει τυφλοί ήτε, ουκ αν είχετε αμαρτίαν· νυν δε λέγετε ότι βλέπομεν· η ούν αμαρτία υμών μένει.

Είναι πολλοί που λένε ότι βλέπουν και μάλιστα καθορίζουν και συγκεκριμένο τρόπο σωτηρίας, αν είναι δυνατόν να βλέπουν! Ο άνθρωπος που βλέπει φαίνεται και το βλέπουν και όσοι είναι γύρω του αφού και οι άλλοι με το που τον κάνουν παρέα αρχίζουν και αυτοί να βλέπουν, ξεκαθαρίζουν τα πράγματα μέσα τους. Όταν κάποιος έρχεται από τον Θεό σε κάνει να βλέπεις την αλήθεια.

 

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10

 

1 Αμήν αμήν λέγω υμίν, ο μη εισερχόμενος διά της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνων αλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης εστι και ληστής·

2 ο δε εισερχόμενος διά της θύρας ποιμήν εστι των προβάτων.

3 τούτω ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά.

4 και όταν τα ίδια πρόβατα εκβάλη, έμπροσθεν αυτών πορεύεται, και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού·

5 αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν.

6 Ταύτην την παροιμίαν είπεν αυτοίς ο Ιησούς· εκείνοι δε ουκ έγνωσαν τίνα ήν α ελάλει αυτοίς.

7 Είπεν ούν πάλιν αυτοίς ο Ιησούς· αμήν αμήν λέγω υμίν ότι εγώ είμι η θύρα των προβάτων.

8 πάντες όσοι ήλθον πρό εμού κλέπται εισι και λησταί· αλλ’ ουκ ήκουσαν αυτών τα πρόβατα.

9 εγώ ειμι η θύρα· δι’ εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει.

10 ο κλέπτης ουκ έρχεται ει μη ίνα κλέψη και θύση και απολέση· εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν.

11 εγώ ειμι ο ποιμήν ο καλός. ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων·

12 ο μισθωτός δε και ουκ ών ποιμήν, ου ουκ εισι τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει· και ο λύκος αρπάζει αυτά και σκορπίζει τα πρόβατα.

13 ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός εστι και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων.

Μου λέει μια φορά ένας ιερέας, «την Κυριακή δεν πρέπει να δουλεύουμε Θωμά», έκανα μια δουλειά στο κτήμα, «είναι εντολή Θεού». «Τότε», του λέω (την αλήθεια) «εσύ γιατί δουλεύεις, θα πρέπει να το προσέξεις διότι εσύ κάθε Κυριακή δουλεύεις και πληρώνεσαι, μάλιστα τα απογεύματα της Κυριακής γίνονται γάμοι όπου και απ’ αυτούς πληρώνεσαι ή το πρωί γίνονται βαπτίσεις όπου πάλι και από αυτές πληρώνεσαι». Από τότε που οι άνθρωποι, οι ποιμένες του Θεού έγιναν μισθωτοί δεν ξαναβγήκαν έξω από τον ναό. Πρώτα πήγαιναν και σε κάποιο σπίτι για να συζητήσουν για τον Θεό, να πάρουν π.χ. και ένα αυγό, τώρα με τον μισθό και τα πολλά έξτρα έγιναν όλοι μισθωτοί και απρόσιτοι πολλές φορές. Εμείς μέσα στη Φωνή Θεού να μη φανατιζόμαστε και να μη δογματίζουμε εαυτό διότι μ’ αυτόν τον τρόπο φεύγουμε από την χάρη, από το μέγα έλεος. Σήμερα όλοι μιλάνε και καυχούνται για το δόγμα τους, μάλιστα πέφτουν και στον εωσφορικό εγωισμό λέγοντας «ή θα κάνεις αυτό που λέω εγώ ή αλλιώς δεν έχεις θέση στην εκκλησία, στην οργάνωση κ.λπ.». Όσοι θέλουν να επιβάλλονται με τον νόμο τότε να γνωρίζουν ότι υπάρχει και ένας νόμος ο οποίος είναι του Χριστού και λέει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, δηλαδή όποιος θέλει να επιβάλλεται και θέλει να μάς βάλει νόμους υπάρχει και αυτός ο νόμος, να τηρηθεί και αυτός και να τηρηθούν και όλοι οι άλλοι, δεν θα φτιάχνουμε Θεό στα μέτρα μας. Η βάση, ο κεντρικός πυλώνας του οικοδομήματος του Θεού είναι να αγαπήσουμε Κύριο τον Θεό μας εξ όλης της καρδίας μας, εξ όλης της ψυχής μας, εξ όλης της διανοίας μας, εξ όλης της ισχύος μας και τον πλησίον μας ως εαυτόν. Δεν θα πετάξουμε την βάση για να φτιάξουμε ό,τι άλλο εμείς θέλουμε που μάς αρέσει. Μην πέφτουμε στην παγίδα που τόνισε ο Κύριος και γινόμαστε υποκριτές, ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες. Ο Θεός είναι κοντά αρκεί να μπορούμε να ενεργήσουμε κατά Θεόν. Ανάλογα τα πάθη, τις αδυναμίες, τα συμφέροντα θα χρειαστεί και η διαπαιδαγώγηση. Ανάλογα το πως είναι ο καθένας όταν καλείται από τον Θεό, ανάλογα με το πόσα χρόνια έχει στο λάθος θα χρειαστεί διαπαιδαγώγηση. Μπορεί κάποιος να διαβάζει τον Λόγο του Θεού 20 χρόνια, να φιλοσοφεί και κανένα αποτέλεσμα διότι παραμένει ας πούμε φιλάργυρος. Όταν ο Κύριος συνάντησε έναν άνθρωπο που ήθελε να τον ακολουθήσει αλλά είχε αδυναμία στο χρήμα, πίστευε σε αυτό, τι του είπε; Ύπαγε, πώλησον τα υπάρχοντά σου και δος εις τους φτωχούς και ελθέ, ακολούθει μοι. Αν το έκανε δεν θα χρειάζονταν να διαβάσει πολλά χρόνια, αμέσως θα βρίσκονταν στον θρόνο του Θεού μαζί με τον Θεό. Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, τι κάνανε, γιατί τους έδωσε τόσα ο Θεός; Διότι διάβασαν την Καινή Διαθήκη και όταν έφτασαν στο ύπαγε, πώλησον τα υπάρχοντά σου και δος εις τους φτωχούς και ελθέ, ακολούθει μοι, αυτοί αμέσως το έκαναν και αμέσως ήλθε η χάρη αφού πλούτισαν πολλούς, έκαναν χαρούμενους πολλούς. Θα μπορούσαν να διαβάζουν, να κηρύττουν αλλά ποτέ δεν θα γίνονταν αυτοί που έγιναν. Όταν ο Θεός λέει σε κάποιον να διαβάσει του το λέει μπας και αποκτήσει σπλάχνα Χριστού και μοιραστεί έστω και λίγο και δείξει αγάπη. Εδώ είναι όλο το κόλπο που δεν σε κάνει μισθωτό, δεν σε κάνει κλέπτη αλλά σε μεταμορφώνει σε εικόνα Θεού αμέσως. Ο κλέπτης προσπαθεί να κλέψει τον Θεό ώστε να ζήσει και να διαχειρίζεται ό,τι έχει και πολύ περισσότερα, δεν γίνεται όμως έτσι. Πρέπει να κατέβουμε, να ταπεινωθούμε για να μάς ανεβάσει ο Θεός.

 

14 εγώ ειμι ο ποιμήν ο καλός, και γινώσκω τα εμά και γινώσκομαι υπό των εμών,

15 καθώς γινώσκει με ο πατήρ καγώ γινώσκω τον πατέρα, και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων.

Ο ποιμήν ο καλός γίνεται θυσία. Η θυσία είναι αυτή που σε κάνει ποιμένα, Θεό. Είναι πολλοί που φιλοσοφούν αλλά θυσία καμία, άρα αποτέλεσμα κανένα. Διότι διαβάζουμε, σπουδάζουμε για να μοιράσουμε αγάπη, όταν γίνουμε αγάπη αποκτήσαμε φίλο τον Θεό που και αυτός μοιράστηκε αφού είναι αγάπη την οποία έδωσε απλόχερα σε όλους μας, διαφορετικά απλώς φιλοσοφούμε (μόνο), κάτι που δεν ωφέλησε την ανθρωπότητα, τον άνθρωπο.

Αδέλφια μου, όταν γίνεται ένα συνέδριο π.χ. γιατρών καρδιολόγων —αφού όλοι σπούδασαν καρδιολόγοι το πτυχίο αυτό τους ενώνει— δεν μπορούν να πάνε στο συνέδριο οικοδόμοι διότι αυτοί δεν σπούδασαν καρδιολόγοι αλλά και να πάνε δεν θα καταλάβουν τίποτα. Άρα όταν ο Θεός μάς καλεί να μπούμε στο αγιαστήριο μάς καλεί για να συλλάβουμε, για να προβούμε σε ενέργειες οι οποίες μεταστοιχειώνουν τα γονίδια αφού με την δοτικότητα κάνουμε πολλούς χαρούμενους. Επαναλαμβάνω, γιατί διαβάζουμε, γιατί σπουδάζουμε; Για να γίνουμε αγάπη, να γίνουμε ζωή ώστε να βρεθούμε στο συνέδριο της αγάπης του Θεού. Ο κλέπτης που αναφέρει ο πιο πάνω στίχος είναι αυτός που σπουδάζει τον Θεό για δικό του όφελος. Ακόμη και από τον Λόγο του Θεού κοιτάζει τι να αρπάξει όχι για το σύνολο των ανθρώπων αλλά για να διατηρήσει την αλαζονεία του. Κλέπτης είναι και αυτός που δεν μοιράζεται. Όλοι πρέπει να μοιραζόμαστε στα μέτρα που μπορούμε, ο καθένας να δίνει αγάπη, ενεργή αγάπη.

 

16 και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης· κακείνα με δει αγαγείν, και της φωνής μου ακούσουσι, και γενήσεται μία ποίμνη, είς ποιμήν.

17 διά τούτο ο πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν.

Ο Θεός αγαπά αυτόν που βάζει τα πάντα για την δόξα του Θεού. Αγαπά αυτόν που δεν βάζει κόμμα εκεί που αυτός βάζει τελεία. Αγαπά αυτόν που δίνεται εκατό τοις εκατό. Πολλές φορές λέμε στις συζητήσεις ο Ανδρέας, ο Πέτρος, ο Ιωάννης, ο Φίλιππος αμέσως ακολούθησαν τον Χριστό, εμείς θα το κάναμε; Πολλοί λένε, ναι, σίγουρα. Εγώ απαντώ ότι αυτό που κάνουμε σήμερα αυτό θα κάναμε και τότε. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε δουλειά, δεν απελπιζόμαστε. Εξάλλου δεν θα σωθούμε επειδή τα έργα μας θα είναι θεϊκά αλλά επειδή ο Θεός το θέλει, όμως είναι καλό να έχουμε επίγνωση και να συμμετέχουμε σε έργα αγάπης διότι έτσι διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας, γινόμαστε παιδιά Θεού.

 

18 ουδείς αίρει αυτήν απ’ εμού, αλλ’ εγώ τίθημι αυτήν απ’ εμαυτού· εξουσίαν έχω θείναι αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν· ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του πατρός μου.

Όσοι βάζουν για να πάρουν, θα στερηθούν. Όσοι βάζουν για την δόξα του Θεού θα πλουτίσουν.

 

19 Σχίσμα ούν πάλιν εγένετο εν τοις Ιουδαίοις διά τους λόγους τούτους.

20 έλεγον δε πολλοί εξ αυτών· δαιμόνιον έχει και μαίνεται· τι αυτού ακούετε;

21 άλλοι έλεγον· ταύτα τα ρήματα ουκ έστι δαιμονιζομένου· μη δαιμόνιον δύναται τυφλών οφθαλμούς ανοίγειν;

Να λοιπόν, το έργο θα μάς δικαιώσει ακόμη και εκεί που υπάρχει η μεγαλύτερη άρνηση.

 

22 Εγένετο δε τα εγκαίνια εν τοίς Ιεροσολύμοις, και χειμών ήν·

23 και περιεπάτει ο Ιησούς εν τω ιερώ εν τη στοά του Σολομώνος.

24 εκύκλωσαν ούν αυτόν οι Ιουδαίοι και έλεγον αυτώ· έως πότε την ψυχήν ημών αίρεις; ει συ εί ο Χριστός, ειπέ ημίν παρρησία.

25 απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς· είπον υμίν, και ου πιστεύετε. τα έργα α εγώ ποιώ εν τω ονόματι του πατρός μου, ταύτα μαρτυρεί περί εμού·

Το αν κάποιος είναι του Θεού αυτό το μαρτυρήσουν τα έργα του.

 

26 αλλ’ υμείς ου πιστεύετε· ου γαρ εστε εκ των προβάτων των εμών, καθώς είπον υμίν.

27 τα πρόβατα τα εμά της φωνής μου ακούει, καγώ γινώσκω αυτά, και ακολουθούσι μοι,

28 καγώ ζωήν αιώνιον δίδωμι αυτοίς, και ου μη απόλωνται εις τον αιώνα, και ουχ αρπάσει τις αυτά εκ της χειρός μου.

29 ο πατήρ μου, ός δέδωκέ μοι, μείζων πάντων εστι, και ουδείς δύναται αρπάζειν εκ της χειρός του πατρός μου.

30 εγώ και ο πατήρ έν εσμεν.

Έτσι να γίνουμε και εμείς, μια ψυχή, μια καρδιά, ένα φρόνημα.

 

31 Εβάστασαν ούν πάλιν λίθους οι Ιουδαίοι ίνα λιθάσωσιν αυτόν.

Βλέπετε η σκληρότητα των ανθρώπων όταν είναι να χάσουν τα κεκτημένα τους, όταν είναι να χάσουν την αλαζονεία τους, όταν ο εγωισμός τους θίγεται τους οδηγεί στο να θέλουν να τον σκοτώσουν (τον χριστό), να μην υπάρχει.

 

32 απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς· πολλά καλά έργα έδειξα υμίν εκ του πατρος μου· διά ποίον αυτών έργον λιθάζετέ με;

Γιατί με λιθοβολείται, λέει ο Χριστός, τι σας έκανα; Δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος. Απλώς με αυτά που έκανε γινόταν αποδεκτός από πολλούς ανθρώπους και αυτό δεν το ήθελαν γιατί θα έχαναν από την εξουσία τους ολόκληρο το έθνος (έτσι είπε ο αρχιερέας των Ιουδαίων).

 

33 απεκρίθησαν αυτώ οι Ιουδαίοι λέγοντες· περί καλού έργου ου λιθάζομέν σε, αλλά περί βλασφημίας, και ότι συ άνθρωπος ών ποιείς σεαυτόν Θεόν.

34 απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς· ουκ έστι γεγραμμένον εν τω νόμω υμών, εγώ είπα θεοί εστε;

Ο Χριστός ήξερε τις Γραφές και απαντούσε μέσα απ’ αυτές αλλά αυτοί παρόλο που τις διάβαζαν δεν τις κατανοούσαν.

 

35 ει εκείνους είπε θεούς, προς ούς ο λόγος του Θεού εγένετο, και ου δύναται λυθήναι η γραφή,

36 ον ο πατήρ ηγίασε και απέστειλεν εις τον κόσμον, υμείς λέγετε ότι βλασφημείς, ότι είπον, υιός του Θεού ειμι;

37 ει ου ποιώ τα έργα του πατρός μου, μη πιστεύετέ μοι·

38 ει δε ποιώ, καν εμοί μη πιστεύητε, τοις έργοις πιστεύσατε, ίνα γνώτε και πιστεύσητε ότι εν εμοί ο πατήρ καγώ εν αυτώ.

39 Έζητουν ούν πάλιν αυτόν πιάσαι· και εξήλθεν εκ της χειρός αυτών.

Επειδή τους έλεγε ότι είναι Υιός του Θεού, θύμωναν μ’ αυτό.

 

40 Και απήλθε πάλιν πέραν του Ιορδάνου, εις τον τόπον όπου ήν Ιωάννης το πρώτον βαπτίζων, και έμεινεν εκεί.

41 και πολλοί ήλθον προς αυτόν και έλεγον ότι Ιωάννης μεν σημείον εποίησεν ουδέν, πάντα δε όσα είπεν Ιωάννης περί τούτου, αληθή ήν.

42 και επίστευσαν πολλοί εκεί εις αυτόν.

Παρόλο που ο Χριστός είχε αυτόν τον πόλεμο ο Πατέρας του τον σύστηνε παντού, τα έργα του ήταν αυτά που μαρτυρούσαν την παρουσία του. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.

 

 

Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου