Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)


Ο  ΘΕΟΣ ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

 

Υπεραγαπημένα μου και γλυκά μου αδέλφια εν Κυρίω, ζει Κύριος και σήμερα ημέρα Παρασκευή 08/03/2013 συνεχίζουμε τα πνευματικά μας μαθήματα προς οικοδομή όλων μας, μέσω του Ιντερνετικού ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού της Φωνής Θεού, με ένα σκοπό τον επαναπατρισμό μας στη χώρα του αγαθού, στην πόλη του Αγίου Θεού, στη χώρα των ζώντων. Την προηγούμενη Παρασκευή η ομιλία μου είχε ως θέμα, ʺ Οι προφητείες αλλάζουν, ο Θεός αποκαλύπτεται καθώς είναι, αγάπη ʺ. Σήμερα θα συνεχίσουμε την ίδια ομιλία όμως σήμερα θα πάρουμε στοιχεία γραφικά, μέσα από τον Λόγο του Θεού ώστε να γνωρίσουμε τον Πατέρα μας καθώς είναι, να εμβαθύνουμε στον νου του Θεού, στις προθέσεις του, στις αγαθές προθέσεις του. Η διαφορά της πρώτης ομιλίας με την σημερινή είναι ότι την προηγούμενη φορά παρουσιάσαμε τον Θεό διά Πνεύματος Αγίου μέσα από εμπειρίες πνευματικές, κατ’ αποκάλυψη Θεού —με αυτές παρουσιάσαμε εν συντομία τον Θεό καθώς είναι και έτσι εμφανίζεται σήμερα σε εμάς. Σήμερα θα αποκαλύψουμε τον Θεό μέσα από τον ίδιο τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος (ο οποίος απεκάλυψε τον Πατέρα μας Θεό καθώς είναι). Ο λόγος που παρουσιάζουμε τον Θεό καθώς είναι, γίνεται ώστε να πάψουν να μάς απασχολούν οι φωνές εκείνες που αιώνες τώρα αποπροσανατολίζουν την λογική μας πάνω στα δρώμενα του Αγίου Θεού αφού οι άνθρωποι παρουσιάζουν τον Θεό ως τιμωρό, ως αδιάφορο για την Δημιουργία, τον παρουσιάζουν ως έναν Θεό γεμάτο τύπους και εντάλματα ανθρώπων, επιδιώκοντας οι ιθύνοντες να εξουσιάσουν τον άνθρωπο, αφού πρώτα τον αποπροσανατολίσουν από την αλήθεια με εξωγραφικές επιδιώξεις και ο λόγος; Για να καυχώνται οι ίδιοι για την υπακοή μας σε αυτούς. Μάλιστα πολλές φορές οι άνθρωποι αναφέρουν και Αγίους οι οποίοι μέσα από τον αγώνα τους απεκάλυψαν ορισμένα γεγονότα που οι σημερινοί άνθρωποι τα μεταφράζουν, τα ερμηνεύουν με ιδιαίτερη κακία ειδικότερα για τους άλλους λαούς, για τους συνανθρώπους τους. Παρόλο που ο Κύριος φανέρωσε ότι η αγάπη θα πρέπει να στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο και εχθρό, αυτοί και αυτό το ερμηνεύουν λάθος διότι αποβλέπουν σε προσωπικά συμφέροντα, φιλοδοξίες ή εγωισμούς. Η ομιλία μου σήμερα γλυκά μου αδέλφια όπως προανέφερα είναι γραφική και συγκεκριμένα μέσα από τον Λόγο του Θεού γι’ αυτό θα πάρουμε στοιχεία από τα τέσσερα Ευαγγέλια στα οποία ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος εκδηλώνει τις προτροπές, εντολές, ενέργειες, ιδιότητες του ίδιου του Πατέρα Θεού τις οποίες και εμείς θα πρέπει να επιδιώξουμε. Σήμερα λοιπόν θα παρουσιάσουμε τον χαρακτήρα του Πατέρα Θεού, τον Πατέρα μας όπως είναι. Πολλές φορές νιώθουμε ότι υπηρετούμε τον Θεό όμως αποδεικνύεται ότι οι πάντες, λίγο ή πολύ, απέχουμε από την υγιαίνουσα διδασκαλία πόσο μάλλον από την εφαρμογή αυτής. Όμως δεν απελπιζόμαστε διότι δεν στηρίζουμε την αναγέννησή μας στον νόμο του Θεού ή στα δικά μας έργα αλλά στην χάρη του Θεού και στο μέγα έλεος. Η πνευματική μας προσπάθεια μάς ετοιμάζει σήμερα στο να διαμορφώσουμε μέσα μας τον χαρακτήρα του Θεού για να μετέχουμε αιώνια στις ιδιότητες Αυτού. Όταν ένας άνθρωπος βάλει μέσα του τον Θεό δύναται να ανταποκρίνεται με αξιοπρέπεια πνευματική στα σκάνδαλα ή ερεθίσματα που προκαλεί το σύστημα του κόσμου και πάλι όμως θα λέμε και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα μάς βοηθήσει ο Λόγος του Θεού μέχρι την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή, θα μάς βοηθήσει στο να ζήσουμε τον Θεό μέσα μας. Είναι απαραίτητη η πνευματική μας εργασία αφού αυτή δημιουργεί σε εμάς πνευματική εξέλιξη, δημιουργεί σε εμάς νου Χριστού. Έχει αποδειχθεί ότι μέσω αυτής της αφιέρωσης η οποία συντελείται στο αγιαστήριο δημιουργείται στον άνθρωπο ο χαρακτήρας του Θεού, αποκτά ο άνθρωπος τις ιδιότητες του Θεού. Μόνο όταν εντάξουμε στη ζωή μας την υγιαίνουσα διδασκαλία, είτε αυτή ειπωθεί σε εμάς διά Πνεύματος Αγίου είτε την αντλήσουμε μέσα από τον Λόγο του Θεού, θα αρχίσουμε να ζούμε χωρίς να κάνουμε προσπάθεια και να ενεργούμε κάθε στιγμή εν Κυρίω, εν δυνάμει διότι οι επιδιώξεις του εγκεφάλου και οι δραστηριότητες αυτού διά του Χριστού, διά της λογικής του Θεού αλλάζουν και γίνονται για εμάς ο φυσικός, νέος τρόπος ζωής. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχει αποδειχτεί ότι τους αρέσει να φιλοσοφούν με την λογική του Θεού. Σίγουρα είναι ωραίο και εύκολο να φιλοσοφείς αλλά είναι δύσκολο να θυσιαστείς, να υπηρετείς, να ενεργείς μέσα από αφιέρωση ώστε να συμμετέχεις ουσιαστικά στην αναγέννηση των συνανθρώπων. Εκτός λοιπόν από το φιλοσοφείν απαιτείται και το ενεργείν ώστε να θέσουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία του Θεού για την δόξα Αυτού. Έτσι θα μπορέσουμε να ζωοποιήσουμε τον εαυτό μας και να ενεργοποιήσουμε όλους τους μηχανισμούς της ζωής ώστε το δέντρο της ζωής το οποίο έχει υποσιτιστεί από τα πάθη και τις αδυναμίες (απ’ αυτή την ρομφαία που το φυλάει), να ανθίσει. Ήρθε λοιπόν η ώρα να ανοίξει ο καθένας εκτός από το μυαλό του και την καρδιά του, την αγκαλιά του ώστε να αποκτήσει ο καθένας μας σπλάχνα Χριστού πράγμα το οποίο συντελείται στη ζωή μας μόνο όταν, στα μέτρα που μπορούμε, μοιραζόμαστε —εξάλλου ο Θεός δεν δοξάζεται μόνο με το να λες για τον Θεό αλλά και με το να ενεργείς κατά Θεόν— ώστε να μετέχουμε κατόπιν όλοι μαζί ουσιαστικά πάνω στο θέλημα του Θεού, στην δόξα του Θεού ως κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της δόξης Αυτού. Είναι απολύτως βέβαιο ότι η ζωή μας, η θέωσή μας, το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση βάσει του Λόγου του Θεού περνά μέσα από τον αδελφό. Ουδείς δύναται να γνωρίσει τον Θεό, να ευαρεστήσει τον Θεό αν δεν συμπάσχει με τον αδελφό, αν δεν μοιραστεί μαζί του ώστε να αντιμετωπίσει και να λύσει όποιο πρόβλημα τον απασχολεί, πνευματικό ή υλικό (στα μέτρα που μπορεί ο καθένας). Ο Κύριος τόνισε, ό,τι εκάματε εις ένα των μικρών τούτων εις εμε εκάματε, καθώς, όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου εν τω μέσω αυτών είμαι και εγώ. Άλλο λοιπόν είναι όταν εμείς μιλάμε για τον Θεό (φιλοσοφούμε) και άλλο, όταν ενεργούμε κατά Θεόν, να μιλάει ο Θεός για εμάς, να κάνει την παρουσία του ο Θεός σε εμάς αισθητή, να τον νιώθουμε δίπλα μας. Αυτός είναι ο τρόπος να καυχιέται ο Θεός για εμάς, όταν μοιραζόμαστε, όταν στα μέτρα που μπορούμε θυσιαζόμαστε. Θυσία σημαίνει να ανοίξουμε τα σπίτια μας, την αγκαλιά μας και στα μέτρα που μπορούμε να μοιραστούμε με τους συνανθρώπους, πνευματικά ή υλικά, ώστε να πλουτίσουμε όλοι με Θεό.

Ξεκινάμε το μάθημά μας με το πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης το κατά Ματθαίον Άγιον Ευαγγέλιον ώστε να γνωρίσουμε τον Θεό καθώς είναι. Όπως είπα και στην αρχή επέλεξα ορισμένους στίχους μέσα από την Καινή Διαθήκη και συγκεκριμένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια τα οποία φανερώνουν και καθορίζουν τη ζωή του Κυρίου. Όλα είναι αξιόλογα μέσα στην Καινή Διαθήκη, δεν υποτιμάμε τίποτα, όλα έχουν την ίδια αξία αλλά ο χρόνος μας δεν αρκεί ούτε και για αυτά που έχουμε επιλέξει. Ίσως γίνουν δύο μαθήματα πάνω στις αρχές του Θεού οι οποίες αρχές του Θεού αφού παρουσιάζουν τον Θεό καθώς είναι καθορίζουν στην συνέχεια την εξέλιξη και αναγέννηση την δική μας, του ανθρώπου γενικότερα, σε προσωπικό ή γενικό επίπεδο. Αδέλφια μου η πρώτη νουθεσία του ίδιου του Θεού η οποία συντελέστηκε στη ζωή του Χριστού προς οικοδομή όλων των εν Κυρίω ανθρώπων και εκδηλώθηκε στο ανθρώπινο γένος διά μέσω του Υιού και Λόγου του Θεού του ζώντος βρίσκεται στους προσωπικούς πειρασμούς του στην έρημο όπου εκεί ο Υιός νικά τον Εωσφόρο και την στρατιά του αφού ανεξαρτητοποιείται από τον εγωισμό, από τα πάθη ή αδυναμίες ή φοβίες κ.λπ.. Αυτή η μάχη με τον εαυτό του στην έρημο δημιούργησε άλλες συνθήκες στη ζωή του, του έδωσε δύναμη να υπερβεί τους ρυθμούς των ανθρώπων, να ζει σε μια άλλη δυναμική, ο εγκέφαλός του άλλαξε διά Πνεύματος Αγίου τρόπο λειτουργίας ο οποίος του εξασφάλιζε ειρήνη κάτω από όλες τις συνθήκες. Οι βιολογικές λειτουργίες του εγκεφάλου και του σώματος όταν κάνουμε την υπέρβαση αλλάζουν. Οι τελευταίοι πειρασμοί και οι πιο σκληροί έρχονται στο τέλος του επίγειου έργου του και εκδηλώνονται μετά την σύλληψή του στον κήπο της Γεσθημανής. Σε αυτούς ο Κύριος υπέταξε εκατό τοις εκατό τον εαυτό του στο θέλημα του Πατέρα του φανερώνοντας τις υπερβάσεις που καθορίζουν την αναγέννηση και φανερώνουν σε εμάς τον Θεό καθώς είναι. Ας τους ρίξουμε μια ματιά διότι θα πρέπει και εμείς να διεξάγουμε συνειδητοποιημένο αγώνα ώστε κατόπιν με παρρησία να εκδηλώνουμε το θέλημα του Θεού κάθε στιγμή, χωρίς προσπάθεια. Όλοι έχουμε καταλάβει σήμερα μέσα στην Φωνή Θεού ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Όταν καταφέρουμε να υποτάξουμε αυτόν συν Θεώ θα ανήκουμε στον Θεό αιώνια. Κατόπιν είναι βέβαιο ότι δεν θα κινδυνεύουμε από εωσφορικά στοιχεία, από την αμαρτία, από την φθορά, από τον θάνατο, από τις αδυναμίες.

Ξεκινάμε το γραφικό μας μάθημα. Οι αναλύσεις θα γίνουν εν συντομία επιτρέποντας σε εμάς την κατανόηση όλων των ενεργειών του Κυρίου μας προς οικοδομή.

 

ΚΑΤΑ  ΜΑΤΘΑΙΟΝ 4

 

1 Τότε ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του Πνεύματος πειρασθήναι υπό του διαβόλου,

Το Πνεύμα τον οδήγησε εκεί ώστε να είναι μόνος του και να αντιμετωπίσει τον εαυτό του γιατί μόνο όταν είσαι μόνος σου μπορείς να παλέψεις με τον εαυτό σου, να τον γνωρίσεις καλύτερα. Όταν είσαι μέσα στις κοινωνίες αυτός κρύβεται, δεν μπορείς να καταλάβεις το τι συμβαίνει μέσα σου, πόσο ο Θεός (αγαθό) υπάρχει πόσο ο Διάβολος (διαβολή). Γι’ αυτό και εμείς στη Φωνή Θεού λέμε να αφιερωνόμαστε, να εισερχόμεθα στο αγιαστήριο, να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Στην έρημο, αφού έφυγε από το σύστημα του κόσμου, φαγητό δεν θα υπήρχε,    

2 και νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε.

3 και προσελθών αυτώ ο πειράζων είπεν· ει Υιός εί του Θεού, ειπέ ίνα οι λίθοι ούτοι άρτοι γένωνται.

Εκεί, στην έρημο ο Κύριος έφυγε από τις συνήθειες που υπήρχαν μέσα στον οίκο του, μέσα στις κοινωνίες. Σαράντα μέρες έμεινε χωρίς φαγητό και έπειτα πάει ο Διάβολος και του λέει, «Θεός είσαι, κάνε αυτές τις πέτρες ψωμί». Οι απαντήσεις του Κυρίου υπάρχουν στο Δευτερονόμιο άρα ο Κύριος σπούδαζε πριν εξέλθει στον δημόσιο χώρο για να κηρύξει το Ευαγγέλιο της βασιλείας. Μάλιστα είναι και γραφικό ότι ο Χριστός δεν ήρθε να καταλύσει τον νόμο και τους προφήτες αλλά να εφαρμόσει αυτόν. Ξεκίνησε λοιπόν να εφαρμόζει τον νόμο του Θεού από τον εαυτό του. Αυτό θα το προσέξουμε και εμείς δεν θα κηρύττουμε κάτι που δεν εφαρμόζουμε διότι μπορεί κάποιος αγαθός άνθρωπος να μάς πιστέψει και να προβεί σε όλες αυτές τις ενέργειες που εμείς έτσι επιπόλαια παρουσιάζουμε με τα χείλη και να οδηγηθεί σε αδιέξοδο και όταν έρθει να μάς ρωτήσει εμείς να μην ξέρουμε τι να του απαντήσουμε και να τον θεωρήσουμε μάλιστα και αιρετικό και μετέπειτα να τον κάνουμε και αποσυνάγωγο και ο λόγος διότι εμείς μείναμε στην προσπάθεια ενώ εκείνος πίστεψε ό,τι του είπαμε και προχώρησε. Ο Χριστός λοιπόν σε αυτόν τον πειρασμό απάντησε με σοφία, αυτό που είπε είναι πολύ μεγάλο και πολύ πρωτότυπο.

4 ο δε αποκριθείς είπε· γέγραπται, ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού.

Είναι να σου φεύγει το μυαλό διότι για πρώτη φορά στον κόσμο ακούστηκε αυτό, ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με το φαγητό το οποίο εμείς σήμερα έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη. Εδώ λοιπόν κατανοούμε για πρώτη φορά ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ώστε να μπορεί να ζει χωρίς άρτο-φαγητό, να ζει μόνο με το ρήμα του Θεού. Έχουμε και πολλούς Αγίους, πολλούς ανθρώπους που αφιερώθηκαν και κατάφεραν στην έρημο να ζουν για πολλές μέρες χωρίς φαγητό, να ζουν από την άμορφη ύλη. Το σώμα μας είναι έτσι φτιαγμένο που όταν ζοριστεί ενεργοποιεί μηχανισμούς. Όπως έχουμε ξαναπεί ο Θεός έθεσε μέσα μας έναν ολόκληρο στρατό ο οποίος εργάζεται καθημερινά ώστε να διατηρήσει το σώμα μας ισχυρό, ζωντανό, άφθαρτο, αιώνιο μεταβάλλοντάς το σε ναό Θεού ζώντος όταν το πνεύμα του Θεού ζει μέσα μας το οποίο ενεργοποιεί τον στρατό αυτό. Ο Θεός έχει βάλει μέσα μας ένα ολόκληρο πυρηνικό εργοστάσιο! Ο άνθρωπος λοιπόν όταν βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί να κάνει υπερβάσεις. Ο Λόγος του Θεού κρύβει ενέργεια. Έτσι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά η θεϊκή παρουσία του ανθρώπου αφού τον έκανε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Ο Χριστός αυτό ήρθε να κάνει στον κόσμο. Ήρθε να φανερώσει τις ιδιότητες του ανθρώπου, την καταγωγή του. Ήρθε ως ο μεγάλος μας αδελφός για να μάς δώσει θάρρος να τον ακολουθήσουμε ώστε να γίνουμε εικόνα του Θεού. Η εξάρτησή μας από τον άρτο συμβολίζει την ανθρώπινη φύση μας, συμβολίζει την πτώση μας (και απ’ οτιδήποτε εξαρτόμαστε αυτό συμβολίζει την πτώση μας). Είναι γραφικό ότι ο Θεός μια μέρα θα καταργήσει την κοιλιά και τα βρώματα. Η κατάργηση της κοιλιάς, η αποκατάσταση αυτής συντελείται με το ρήμα του Θεού, το γεγονός αυτό θα φανερώσει την θέωση του ανθρώπου, η οποία υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη διανόηση που ανταποκρίνεται στη λογική του. Η θέωση του ανθρώπου δύναται να λάβει χώρα μόνο στην αφιέρωση, στη σιωπή, στην έρημο, στο αγιαστήριο που σήμερα μάς καλεί ο Θεός μέσω της Φωνής Θεού όλους μας να εισέλθουμε και να συνδιαλεγόμεθα με τον ζώντα Θεό. Μέσα στο αγιαστήριο, στη σιωπή, εκεί που είμεθα μπέτι με μπέτι με τον Θεό αυξάνεται η ζώσα πίστη μας. Αιώνες έχουν παρέλθει αλλά ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι, οι ιθύνοντες έχουν καθορίσει την νηστεία του Κυρίου σε φαγητά τα οποία δεν έχουν αίμα (όπως το κρέας) ή γάλα κ.λπ.. Όμως δεν έχει καμία σχέση η νηστεία του Κυρίου η οποία τον έκανε να απέχει από κάθε είδος φαγητού με την δική μας. Εμείς τρώμε καλά, αυτός δεν έτρωγε τίποτα και ο λόγος όχι για να κάνει εγκράτεια ή για να κάνει τον οργανισμό του να πάρει μια ανάσα, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά για να δείξει ότι υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί που μπορούν να μάς ζωοποιήσουν όπως το ρήμα του Θεού, η παρουσία του Θεού. Ο Χριστός ήθελε να φανερώσει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς να εξαρτάται από τίποτα, ακόμη και από το φαγητό που εμείς το θεωρούμε τόσο αναγκαίο. Ήθελε να δείξει ότι ο άνθρωπος διά της πίστεως στον Χριστό είναι ανώτερος πάντων. Έχουμε ακούσει από όντινα νικάταί τις τούτου και δούλος γίνεται ακόμη και από το φαγητό, αφού όταν γίνει εξάρτηση αυτομάτως χάνεται η θέωση. Όταν εξαρτώμεθα τότε χάνουμε την θέωση. Γι’ αυτό ο Χριστός είπε, ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος. Άλλο είναι να αγαπάς τους οικείους σου, τους φίλους σου, τους αδελφούς, τον κόσμο και άλλο είναι να έχεις αδυναμίες και να εξαρτάσαι. Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς ούτε καν να βοηθήσεις όταν έρθει μια δύσκολη στιγμή στον συνάνθρωπό σου. Φεύγουμε απ’ αυτόν τον στίχο και πάμε στον επόμενο:

5 Τότε παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις την αγίαν πόλιν, και ίστησιν αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού

6 και λέγει αυτώ· ει Υιός εί του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω· γέγραπται γαρ ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου, και επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου.

Εδώ καλεί τον Ιησού ο Διάβολος (ως άγγελος και πνεύμα, αφού εν δυνάμει έκανε την παρουσία του στον Κύριο τον οποίον μετέφερε κιόλας) να μετέχει σε εκδηλώσεις κοσμικές, εωσφορικές, σε επιδείξεις όπως, δέστε όλοι ποιος είμαι εγώ, εγώ θεραπεύω, εγώ στο όνομα του Θεού κάνω εκείνο κ.λπ.. και ξέρουμε ότι η συντριβή του ανθρώπου που καυχάται έρχεται αργά ή γρήγορα. Τον καλούσε δηλαδή να πέσει από το επίπεδο του Θεού και να μετέχει της ανθρώπινης φύσης λέγοντάς του ότι ο Θεός, ο Πατέρας θα σε βοηθήσει. Η απάντηση του Κυρίου —η οποία απάντηση καθορίζει και την πορεία την δική μας, την εξέλιξη την δική μας— ήταν κοφτή, σοφή, μην πειράζεις Κύριο και Θεό σου. Καθώς να μην πειράζουμε και κανέναν άνθρωπο διότι ο κάθε άνθρωπος έχει και τα όριά του. Χρειάζεται η σοφία του Θεού να υπάρχει πάντα στις μεταξύ μας διαπροσωπικές σχέσεις, με τον εαυτό μας, με τον Θεό αλλά και με τον αδελφό, φίλο ή εχθρό. Η οικειότητα δημιουργεί αποστροφή διότι ο άνθρωπος που την έχει κινείται οικεία. Η οικειότητα πάντα όταν δεν γίνεται καλή χρήση, με σοφία Θεού καταργεί τον σεβασμό και αυτό θέλει προσοχή. Δεν μπορούμε επειδή ο Θεός μάς καλεί να είμαστε φίλοι, να γίνουμε φίλοι, να παίζουμε συνέχεια με τον Θεό, να πειράζουμε τον Θεό με λάθος σκέψεις και έργα. Είναι και αυτό γραφικό:

7 έφη αυτώ ο Ιησούς· πάλιν γέγραπται, ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου.

Άλλο είναι να πέφτω γιατί δεν έχω φτάσει ακόμα στον στόχο μου και άλλο να πέφτω εν γνώσει μου. Πολλοί λένε, «ο Θεός είναι έλεος, ο Θεός είναι αγάπη ας κάνω αυτό το λάθος, ας κάνω το άλλο λάθος» και τελειωμό δεν έχουν τα λάθη. Σίγουρα ο Θεός είναι έλεος αλλά το ένα λάθος θα φέρει και το δεύτερο και το τρίτο και μετά αυτό γίνεται συνήθεια την οποία δεν μπορείς εύκολα να την κόψεις. Πολλοί άνθρωποι συνέχεια λένε, «ο Θεός είναι έλεος και δεν θα με πειράξει» και συμφωνώ. Ναι, ο Θεός είναι έλεος αφού βρέχει για δικαίους και αδίκους όμως το θέμα δεν είναι το τι είναι ο Θεός, το θέμα είναι πότε εμείς θα γίνουμε θεοί διότι αν κάθε μέρα κάνουμε τα ίδια λάθη πόσο χρόνο έχουμε; Η δική μας η ώρα, λέει ο Λόγος του Θεού, είναι πάντοτε έτοιμη, εν όσο έχετε καιρό μαζέψτε αμάραντο θησαυρό.

8 Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν, και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών

9 και λέγει αυτώ· ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι.

Πολλές φορές ο άνθρωπος πιστεύει ότι με ένα ψέμα ή με την πίστη χωρίς αγάπη (που αποκτά μέσα από τον αγώνα του) θα κάνει θαύματα —αν ένας άνθρωπος έχει την δύναμη αυτή— μάλιστα νομίζει με την επιδεικτικότητα αυτή που παρουσιάζει ότι υπηρετεί Θεό όμως σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να το γνωρίζει ο καθένας ότι οι άνθρωποι δεν έρχονται γύρω του για τις πνευματικές αξίες του Θεού, τους καρπούς, τα χαρίσματα, τα σημεία αλλά έρχονται από φόβο, από συμφέρον (χίλια δυο ξένα στοιχεία μπαίνουν). Ο Κύριος πολλές φορές έκανε θαύματα αλλά μετά κατέληγε στο βουνό μόνος του διότι οι συνάνθρωποί του ήθελαν να τον κάνουν βασιλιά. Ο Χριστός όμως ήξερε πως το θέλημα του Θεού και η αποστολή του δεν ήταν να κλέψει την παράσταση, τις εντυπώσεις των συνανθρώπων του αλλά να δείξει στον κάθε άνθρωπο τι δυνατότητες έχει. Όσοι θέλουν να γίνονται ανώτεροι πέφτουν στην παγίδα αυτή αφού ο εγωισμός αυξάνεται. Κανένα λογικό θεϊκό ον δεν επιδεικνύεται ώστε να εξουσιάσει. Κανένας πνευματικός άνθρωπος δεν θα έρθει ποτέ ως ανώτερος και ποτέ δεν θα θελήσει να επιβληθεί, να πείσει δηλαδή τους άλλους να υποταχτούν σ’ αυτόν ή να τον λατρεύσουν σαν Θεό ή σαν προφήτη ή σαν οτιδήποτε άλλο και ο λόγος είναι απλός. Ο άνθρωπος του Θεού, ο αναγεννημένος άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά ότι όλοι είμαστε θεοί και ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε τα ίδια διότι έχουμε τις ίδιες δυνατότητες ως άνθρωποι και ως τέκνα Θεού. Όταν λοιπόν κάποιος θέλει να κατέχει την όποια ιδιαιτερότητα, εκτός από την σχέση φιλίας και συνδιαλλαγής με στοιχεία ευγενής άμιλλας, εξέπεσε της αγάπης και της σοφίας του Θεού. Μπορεί η αποστολή να είναι διαφορετική όμως ο ένας συμπληρώνει τον άλλον και όλοι μαζί αποτελούμε το παζλ της θεότητας, την εικόνα του Θεού. Αυτός που θέλει να φαίνεται ως ανώτερος πέφτει σε αυτόν τον πειρασμό. Έφυγε από την χάρη, έφυγε από τον Θεό. Μη γένοιτο στην Φωνή Θεού να δημιουργηθεί ποτέ αρχηγός. Το μόνο υγιές στις μεταξύ μας σχέσεις είναι να είμαστε όλοι φίλοι και κανείς να μην θέλει να επιβάλλεται. Μόνο ο Θεός διαμορφώνει, εξελίσσει, νουθετεί τον κάθε άνθρωπο και αν κάποιος έχει την ανάγκη να σπουδάσει μέσα από τον αδελφό, από οποιονδήποτε αδελφό, από τον συνάνθρωπό του, αυτό το κάνει μέσα από την ελεύθερη βούλησή του γιατί βλέπει σ’ αυτόν κάποια στοιχεία που τον βοηθούν ώστε και αυτός να μάθει τον Θεό, να σπουδάσει τον Θεό. Οι αποστολές, επαναλαμβάνω, είναι διαφορετικές. Εμείς με αγαθές προθέσεις θα συνδιαλεγόμεθα με όλους τους αδελφούς. Μια μέρα κάποιος είπε τον Κύριο αγαθό και αυτός απάντησε, τι με λέγεις αγαθό; ουδείς αγαθός ειμή εις, ο Θεός ενώ ήταν και αυτός Θεός. Έβαλε όμως τον Πατέρα του πάνω από όλους και από όλα διότι όταν ο άνθρωπος έχει την ανθρώπινη φύση και ενεργεί μέσα στον κόσμο μέχρι να λάβει την θεϊκή του πνευματική υπόσταση θέλει δεν θέλει κάνει λάθη.

10 τότε λέγει αυτώ ο Ιησούς· ύπαγε, Σατανά· γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις.

Δηλαδή την αλήθεια να επιδιώκουμε και αυτή να λατρεύουμε και κανένα ψέμα να μην χρησιμοποιήσουμε με την δικαιολογία ότι τάχα μέσα απ’ αυτό υπηρετήσαμε το καλό, το αγαθό, τον Θεό. Το ψέμα είναι ψέμα και έρχεται εκ του Διαβόλου. Η αλήθεια είναι αλήθεια και έρχεται εκ του Θεού.

11 Τότε αφίησιν αυτόν ο διάβολος, και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν αυτώ.

12 Ακούσας δε ο Ιησούς ότι Ιωάννης παρεδόθη, ανεχώρησεν εις την Γαλιλαίαν.

Γιατί έφυγε στην Γαλιλαία, μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί. Εμείς αν πιάνανε έναν φίλο μας τι θα κάναμε; Σίγουρα θα τρέχαμε πίσω του να τον υπερασπιστούμε. Ο Χριστός όμως δεν είχε αδυναμίες. Ο Χριστός ήταν και είναι ιδεώδης άνθρωπος. Το ότι ένας άνθρωπος έχει λάβει αποστολή άνωθεν αφήνεται να εννοηθεί από το ότι προχωράει μπροστά, στην αποστολή του —και αυτό έκανε και ο Κύριος— χωρίς συναισθήματα που θα του δεσμεύσουν ή θα του αλλάξουν την αποστολή του ή θα τον βγάλουν απ’ τις αρχές του. Αρκετό χρόνο χάσαμε με πολλές χαζομάρες κοσμικές, ανθρώπινες που δεν οδηγούν πουθενά. Στους μαθητές του ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε, όταν υπάγητε εις μίαν κώμην μην είπετε το χαίρειν. Αδέλφια μου ο Θεός μιλάει σε πολλούς ανθρώπους και τους δίνει ιδιαίτερη, ξεχωριστή αποστολή όπως και στον Ιωάννη, ο οποίος έλαβε και αυτός άνωθεν αποστολή αφού ξεκίνησε το πνευματικό του έργο πριν ακόμη έρθει η ώρα του Κυρίου. Από την ώρα όμως που στη ζωή μας έρχεται κάτι πιο καλό —όπως εδώ ο Κύριος— από αυτό που εμείς υπηρετούμε σήμερα και μάλιστα αυτό που έρχεται παρουσιάζεται με περισσότερη σοφία από αυτή που εμείς έχουμε ας μην χάνουμε χρόνο και ας το ακολουθούμε με ευκολία. Να ακολουθούμε τον άνθρωπο του Θεού με ευκολία. Εξάλλου αυτό είναι σοφία Θεού, να μετέχουμε στον αγώνα του ανθρώπου που στέλνει ο Θεός ώστε να κάνουμε τα επόμενα υγιή πνευματικά βήματα και όχι να επιμένουμε στις δικές μας αρχές που μέχρι χτες νομίζαμε ως σωστές διότι θα πέσουμε σε λάθη. Σε τέτοιο σημείο μπορεί να πέσουμε που να κινδυνεύσει ακόμη και η ίδια μας η ζωή, όπως συνέβη και με τον Ιωάννη. Τι θέλω να πω; Ο Ιωάννης μαρτύρησε ότι ο οπίσω μου ερχόμενος έμπροσθέν μου γέγονεν και ότι δεν είναι άξιος ο ίδιος να λύσει ούτε τα κορδόνια απ’ τα παπούτσια του Κυρίου. Τι μάς νουθετεί αυτό; Όταν βλέπουμε να έρχεται κάτι θεϊκό κοντά μας, καλό είναι να το ρωτήσουμε: Εγώ εχθές έκανα αυτό, σήμερα τι να κάνω; Τι λες εσύ να κάνω; Μου επιτρέπεις να σε ακολουθήσω; Σίγουρα εάν ο Ιωάννης έλεγε στον Κύριο, θέλω Κύριε να σε ακολουθήσω και με ευκολία άλλαζε το δικό του έργο δεν θα έφτανε και αυτός στο σημείο να λέει, συ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον προσδοκώμεν; Να απιστεί, ενώ ο ίδιος είδε τον ουρανό να ανοίγει, το Πνεύμα το Άγιο ως περιστεράν να κατεβαίνει και να κάθεται στον Ιησού και να τον βαφτίζει και να μαρτυρεί ότι ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην. Βλέπουμε πως μπορεί η πίστη μας στον Θεό από εκεί που είναι ψηλά να χαθεί και να φερόμαστε σαν άπιστοι. Άρα λοιπόν καλό είναι το έργο που κάνουμε όταν όμως χτυπήσει την πόρτα μας ο Θεός από εκεί και πέρα ακολουθούμε τον Θεό, δεν μένουμε στο δικό μας και αν ο εγκέφαλός μας επιμένει και εμείς θα επιμένουμε, θα σπουδάζουμε καθημερινά την σοφία του μέχρι να νικήσει ο Θεός, να βασιλεύσει ο Θεός.

Συνεχίζουμε την έρευνά μας πάνω στον Λόγο του Θεού ψηλαφώντας τη ζωή του Χριστού προς οικοδομή δική μας. Οι νουθεσίες αυτές που θα αναπτύξουμε εν συντομία και οι προτροπές, συμβουλές όλες υπάρχουν και ξεδιπλώνονται μέσα στον Λόγο του Θεού και αφορούν τον κάθε άνθρωπο. Η διδασκαλία, η σοφία του Θεού, η νουθεσία του Θεού ξεκινά από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Έτσι, φεύγοντας από τους πειρασμούς πάμε στο κεφάλαιο 5 στην αναφερόμενη ως ʺ Η επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου ʺ η οποία απευθύνεται και στον κόσμο που ήταν εκείνη την ημέρα εκεί αλλά και σε όλους εμάς αφού το Ευαγγέλιο έχει διαχρονική ισχύ και θα ενεργεί μέχρι την ημέρα της δευτέρας παρουσίας Του. Θα πρέπει συνέχεια να σπουδάζουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, να μην λείπει ποτέ από τα χέρια μας. Να το σπουδάζουμε συνέχεια μέρα και νύχτα, κάθε στιγμή που μένουμε μόνοι μας ώστε και ο Διάβολος να μην μπορεί με ξένες σκέψεις να βρει έδαφος και να μπει μέσα μας, να μάς διχάσει με τον εαυτό μας ή με τους άλλους ή να μάς οδηγήσει σε αδιέξοδο. Ο λόγος που ο Κύριος φανέρωσε όλα αυτά που στην συνέχεια θα αναφέρω είναι για να βοηθήσει τον άνθρωπο να επιστρέψει στην χώρα του Θεού, στην χώρα των ζώντων ώστε να μετέχει της απείρου κάλλους δόξης του Θεού, της σοφίας του Θεού, των ιδιοτήτων του Θεού, της ζωής του Θεού. Αν πάρουμε τον Λόγο του Θεού σαν έναν χάρτη και τον βάλουμε μπροστά μας η πρώτη ταμπέλα (νουθεσία) που θα μάς οδηγήσει στην δεύτερη και κατόπιν όλες μαζί θα μάς οδηγήσουν στον οίκο του Θεού βρίσκεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 5

 

Η πρώτη νουθεσία που συναντούμε διέπεται από μεγάλη σοφία κατ’ εμέ και ανήκει στους μακαρισμούς. Το αρχικό και σημαντικότερο όλων είναι να καταλάβουμε όλοι ότι για να φτάσουμε στους στόχους μας χρειαζόμαστε δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι η σοφία του Θεού η οποία είναι ο πάρεδρος του Θεού, δηλαδή όπου πάει ο Θεός δίπλα βρίσκεται και η σοφία του Θεού και αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Θεό να ψάξουμε αυτή την σοφία που μάς κάνει ένα μαζί του. Και το δεύτερο είναι η απόφαση να εντάξουμε στη ζωή μας την λογική του Θεού. Αυτή η απόφαση όταν εννοήσουμε, όταν καταλάβουμε το κάλεσμα είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για να μπορέσουμε να θέσουμε μέσα μας, να βάλουμε μέσα μας τη ζωή, τον Θεό. Ας διαβάσουμε λοιπόν την πρώτη προτροπή, συμβουλή του Κυρίου μας.

1 Ιδών δε τους όχλους ανέβη εις το όρος, και καθίσαντος αυτού προσήλθον αυτώ οι μαθηταί αυτού.

Το όρος είναι και πνευματικό και φυσικό. Το Πνεύμα το Άγιο παρέλαβε τον Κύριο αφού έπρεπε να ξεκινήσει το ανθρωποσωτήριο έργο του:

2 και ανοίξας το στόμα αυτού εδίδασκεν αυτούς λέγων·

3 μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών.

Αυτό αποτελεί την πρώτη ταμπέλα μαζί με το μετανοείτε ήγγικεν γαρ η βασιλεία του Θεού. Πτωχό στο πνεύμα δεν εννοεί τον άνθρωπο που αδιαφορεί απέναντι στην σοφία του Θεού και του κόσμου ή διανοητικά έχει κάποιο πρόβλημα, πάσχει αλλά εννοεί τον άνθρωπο εκείνον που καταλαβαίνει ότι μπροστά στην πολυποίκιλη σοφία η οποία εκδηλώνεται μέσα στον Λόγο του Θεού αλλά και στις κοινωνίες των ανθρώπων (αφού και αυτή είναι σοφία του Θεού) ο ίδιος απέχει, νιώθει φτωχός. Αυτός που νιώθει ότι απέχει, ότι δεν ξέρει τίποτα θα σπουδάσει και αυτός που θα σπουδάσει θα ανακαλύψει και θα βρει τον Θεό, τη ζωή, την υγεία, θα βρει την υγιή συνύπαρξη με τον εαυτό του, με τον συνάνθρωπο, με τον αδελφό, με τον εχθρό, με τον ίδιο τον Θεό.

4 μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται. Δεν εννοεί αυτούς που έχασαν κάποιο κοντινό του μέλος και πενθούν αλλά εννοεί αυτούς οι οποίοι γνώρισαν τον εαυτό τους, κατάλαβαν πως δουλεύει και είδαν το λάθος που έχει χτιστεί μέσα τους. Έχουμε ξαναπεί ότι όλοι μας είμαστε μίμοι και έχουμε μιμηθεί τη λογική των άλλων. Μάλιστα τόσο πολύ την έχουμε μιμηθεί που νομίζουμε ότι είναι δική μας λογική και παρόλο που βλέπουμε ότι δεν είναι σωστά τα έργα και τα λόγια μας συνεχίζουμε αυτή την αρνητική πορεία που μάς καταστρέφει και αδιαφορούμε στο να μάθουμε να ζούμε με τον Θεό, να σπουδάζουμε τον Θεό. Άρα λοιπόν αυτός που πενθεί για αυτό που βλέπει μέσα του θα κάνει τον αγώνα να το αλλάξει. Σήμερα είμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε ότι μπορούμε να το αλλάξουμε διότι ο εγκέφαλός μας δουλεύει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ο Θεός το έκανε έτσι. Γιατί ο Κύριος είπε ότι η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν; Ήθελε να πει ότι αυτός που θα υποτάξει τον εαυτό του και θα τον βάλει να καθίσει στο θρανίο να σπουδάσει την λογική του Θεού είναι θέμα χρόνου, ο εγκέφαλός του, να κινηθεί με τις αρχές του Θεού. Όταν αυτές οι αρχές μπούνε μέσα στον άνθρωπο και ο εγκέφαλός του λάβει το ρήμα του Θεού, το πνεύμα του Θεού, την λογική του Θεού τότε αρχίζει να ζωοποιείται διότι η εξουσία του λόγου, είτε είναι αρνητική είτε είναι θετική, είναι μεγάλη. Αν είναι αρνητική μάς καταστρέφει και μάς οδηγεί στον θάνατο δηλαδή αν αυτά που σπουδάζουμε είναι αρνητικά —δεν είναι αυτά που λέει ο Λόγος του Θεού, που φανέρωσε ο Κύριος— θα μάς οδηγήσουν αργά ή γρήγορα στη φθορά, στον θάνατο, στην ανυπαρξία. Αν όμως ο Λόγος που υιοθετούμε έχει μέσα του ζωή θα μάς ζωοποιήσει και έχει αποδειχθεί αφού και ο ίδιος ο Κύριος το είπε αλλά και πολλοί άνθρωποι μετέπειτα ότι ο Λόγος, το ρήμα του Θεού είναι ζωοποιόν, εν αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος. Άρα θα προσέξουμε να δούμε ποιος είναι ο λόγος που υιοθετούμε, είναι η λογική του κόσμου ή του Θεού ώστε με τον σχετικό αγώνα να τον αλλάξουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε την λογική μας την οποία διέπει η άγνοια ώστε να γίνει θεϊκή. Αυτό που είμαστε, αυτό που είναι ο καθένας μας το υιοθέτησε από την παιδική του ηλικία μαθαίνοντας έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής με αποτέλεσμα να κινείται, να συμπεριφέρεται, να σκέφτεται έτσι όπως έμαθε. Τώρα όμως μπαίνει μέσα μας η λογική του Θεού και υιοθετούμε μια άλλη αρχή και αυτή μάς κάνει ευτυχισμένους και χαρούμενους κάθε στιγμή.

5 μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.

Η πραότητα είναι ένα στοιχείο ιδιαίτερο, ξεχωριστό διότι είναι μακάριοι και ευτυχισμένοι όσοι συγκρατούν τον θυμό τους, όσοι είναι πράοι γιατί αυτοί θ’ απολαύσουν από τη Γη αυτή τα αιώνια αγαθά που παρέχει, αφού θα ζήσουν. Η πραότητα είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και είναι εκδήλωση και συνέπεια της συντριβής, του πένθους για τις αμαρτίες και τις πτώσεις μας. Είναι η θλίψη για τα συνειδητά ή ασυνείδητα λάθη. Η πραότητα όταν έρθει μέσα μας έχει έναν σκοπό, να μάς κάνει να γίνουμε ταπεινοί, να γίνουμε καλοσυνάτοι και πράοι σαν αρνίον, όπως ο Κύριος. Ο Λόγος του Θεού λέει ότι εφέρθη ως αρνίον έμπροσθεν του κείροντος. Όπου υπάρχει πραότητα, καλοσύνη, ευγενής άμιλλα εκεί υπάρχει ηρεμία και μακαριότητα, υπάρχει η λογική του Θεού. Για να ζούμε με πραότητα θα πρέπει να την κάνουμε κτήμα μας, να την αγοράσουμε και οτιδήποτε πνευματικό το αγοράζεις με το να εμμένεις στον αγώνα, με το να προσπαθείς κάθε μέρα, νίκα το κακό με το καλό. Έτσι μπορεί να αλλάξει και ο εγκέφαλός μας και να υιοθετήσει τις αρχές του Θεού. Να νικήσουμε λοιπόν ό,τι κακό υπάρχει μέσα μας με το να προσθέτουμε καθημερινά καλό και να πάψουμε τις συζητήσεις που δεν ωφελούν. Καλό είναι ό,τι δεν μάς ωφελεί να το σταματάμε και καλό είναι να σπουδάζουμε ώστε να φτάσουμε στο σημείο να ζει μέσα μας ο Χριστός.

6 μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.

Η δικαιοσύνη των ανθρώπων απαιτεί του Θεού προσφέρει. Ο άνθρωπος του Θεού προσφέρει, στα μέτρα που μπορεί, με συνείδηση, με ωριμότητα, αυτή είναι η δουλειά του. Έτσι είναι και ο Θεός, είναι δίκαιος, μάς ελεεί. Δίκαιος ανήρ ο ελεών όλη την ημέρα. Ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο, Κύριε, ποσάκις αν αμαρτήση εις εμέ ο αδελφός μου και θέλω συγχωρήσει αυτόν; έως επτάκις; Και ο Κύριος του απάντησε, δεν σοι λέγω έως επτάκις, αλλ' έως εβδομηκοντάκις επτά. Άρα λοιπόν η δοτικότητα είναι στοιχείο του Θεού και πρέπει και εμείς να την έχουμε. Είναι και γραφικό, με όποιο μέτρο μετράτε με αυτό θα μετρηθείτε. Ό,τι δίνουμε θα πάρουμε. Όταν δίνουμε αγάπη θα πάρουμε αγάπη, όταν δίνουμε κακία θα πάρουμε κακία. Αυτό λοιπόν θα πρέπει να το προσέξουμε διότι είναι μακάριοι αυτοί που πεινούν και διψούν την δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη δεν είναι αυτό που λέει ο κόσμος ότι «εγώ δεν του έκανα τίποτα, εγώ δεν μετέχω στη ζωή του αρνητικά, εγώ δεν του είπα τίποτα ώστε αυτός να με κατηγορεί» η δικαιοσύνη είναι άλλο. Είναι το έλεος, όταν ο άλλος με κατηγορεί να μπορώ να τον συγχωρώ γιατί και εμένα ο Θεός με συγχωρεί. Όλους μάς έχει συγχωρήσει, μία και δύο και τρεις και πέντε και δέκα και εκατό φορές κ.λπ..     

7 μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται.

Το έλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου. Για να μάς καταδιώκει θα πρέπει και εμείς με ευκολία να το δίνουμε στους άλλους. Είναι αυτό που ανέφερα προηγουμένως (που το είπε ο Πέτρος) ποσάκις αν αμαρτήση εις εμέ ο αδελφός μου και θέλω συγχωρήσει αυτόν; έως επτάκις; Και ο Κύριος απάντησε, δεν σοι λέγω έως επτάκις, αλλ' έως εβδομηκοντάκις επτά. Αφού ο Θεός μάς ελέησε όλους και κάθε μέρα μάς ελεεί και κάθε στιγμή είναι με μια αγκαλιά ανοιχτή και μάς περιμένει όπως ο πατέρας τον άσωτο υιό, ο οποίος πάντα κοίταζε στον δρόμο για να δει αν θα επιστρέψει το παιδί του. Κάθε μέρα ο πατέρας είχε την έγνοια και όταν ήρθε ο υιός του δεν τον ρώτησε, τι έκανες τα λεφτά, πόσα σου μείνανε αλλά αμέσως του έδωσε την πρώτη θέση. Του έβαλε το δαχτυλίδι, το ένδυμα, τον αγκάλιασε και έκανε τραπέζι για να χαρεί. Έτσι πρέπει να είναι και το δικό μας έλεος στην επιστροφή του κάθε ανθρώπου ή όταν δημιουργούνται προβλήματα τα οποία μάς οδηγούν σε αντιπαλότητες γιατί άμα κρατάς κάτι μέσα σου αυτό έχει και την εξουσία να σε απολέσει.    

8 μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.

Η καρδιά μας είναι ένα όργανο του σώματος το οποίο τροφοδοτεί το σώμα με αίμα ώστε να το κρατά ζωντανό. Αν αυτό το όργανο πάψει να λειτουργεί έρχεται ο θάνατος. Είναι σαν να έχουμε μια αντλία η οποία φέρνει νερό στο κτήμα μας και ποτίζει όλα τα δέντρα, αν σταματήσει η αντλία θα ξεραθούν τα δέντρα, έτσι είναι και η καρδιά μέσα στο σώμα μας. Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα με την καρδιά και πολλές φορές σε μερικούς τα προβλήματα αυτά φτάνουν σε τέτοιο σημείο που για να μην επέλθει ο θάνατος οι γιατροί, μέχρι να γίνει μεταμόσχευση, την αντικαθιστούν με ένα μηχάνημα. Είναι μεγάλο πράγμα όλα τα όργανα του σώματος ειδικότερα η καρδιά η οποία μέρα-νύχτα δουλεύει και η ξεκούρασή της είναι όταν κάνει τους χτύπους, ένα δευτερόλεπτο, τότε ξεκουράζεται. Εάν σ’ ένα άνθρωπο ο εγκέφαλός του δεν δουλεύει σωστά τότε η καρδία του δεν ξεκουράζεται ποτέ, κουράζεται όλη την ώρα με τον λάθος τρόπο σκέψης που έχει υιοθετήσει. Άρα η καρδιά, που αναφέρει ο συγκεκριμένος στίχος, δεν είναι αυτή που έχει τα συναισθήματα ούτε η καθαρή λειτουργία της εξαρτάται απ’ την ίδια. Επομένως εδώ εννοεί ότι όταν ο Θεός ζει μέσα στον νου μας η καρδιά μας παραμένει καθαρή, ανέπαφη από προβλήματα ή συναισθήματα ή αδυναμίες και δεν κλονίζεται. Αυτό δημιουργεί την καλή λειτουργία της, την καθαρότητά της αφού πάντα εν ειρήνη, όταν υπάρχει ο Λόγος του Θεού μέσα μας, παράγει τη ζωή και διατηρεί το σώμα μας ζωντανό, άφθαρτο και αθάνατο. Η ειρήνη της καρδιάς, η καθαρή καρδιά συστήνει τον ζώντα Θεό και το γνώρισμά της είμαστε εμείς οι ίδιοι αν έχουμε ειρήνη, αν βλέπουμε τις λειτουργίες της να είναι φυσιολογικές. Μόνο όταν είναι φυσιολογικές ζει εν δυνάμει μέσα μας ο Λόγος του Θεού, η σοφία του γιατί όταν ο Θεός βασιλέψει στον νου μας ελέγχει όλο μας το σώμα. Ο άνθρωπος που δεν βασιλεύει μέσα του ο Θεός όλη την ώρα ταράσσεται, αντιμετωπίζει προβλήματα. Αυτός λοιπόν που έχει ειρήνη στον νου του, στο μυαλό του, έχει γερή καρδιά, έχει ζωή, έχει τον Θεό. Μάλιστα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν αλλάζουν οι λειτουργίες, παραμένει εν δυνάμει. Μακάριοι είναι όσοι κατάφεραν να ζει στον νου τους ο Θεός διότι η καρδιά τους, οι λειτουργίες του σώματός τους θα παραμείνουν αιώνιες. Πολλοί λένε ότι τα μέλη του σώματος γερνάνε. Γερνάνε όταν δεν αναζωογονούνται τα κύτταρά μας. Όταν όμως ο μηχανισμός της ζωής που ήδη έχουμε μέσα μας δουλεύει σωστά όλα παραμένουν νέα και ζουν αιώνια γιατί γεννούν καινούργια κύτταρα. Όλα αλλάζουν, μέσα και έξω, τίποτα δεν γερνάει. Αυτό που μάς κάνει να γερνάμε είναι η αμαρτία, η απομάκρυνσή μας από την σοφία του Θεού αφού μέσα μας έχει μπει η σοφία των ανθρώπων και μέρα-νύχτα τρέχουμε με μια άλογη λογική την οποία θεωρούμε λογική αλλά είναι άλογη αφού επιδιώκουμε πράγματα τα οποία δε έχουν αξία και τις πραγματικές αξίες του Θεού, του πνεύματος τις έχουμε αφήσει.   

9 μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται.

Ειρηνοποιοί είναι αυτοί οι οποίοι γκρεμίζουν το μεσότοιχο της έχθρας και ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό, με τον αδελφό, με τον εαυτό του, με τους συνανθρώπους. Ο ίδιος ο Χριστός παρουσιάζεται ως άρχων, βασιλιάς ειρήνης. Κατά την ημέρα της γέννησής του οι άγγελοι έψαλαν το δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Μάλιστα στους μαθητές του σύστησε, όταν εισέρχεστε σε ένα σπίτι να λέτε ειρήνη εις τον οίκον τούτον. Μετά την ανάστασή του όταν εμφανίστηκε στο ανώγειο όπου ήταν μαζεμένοι οι μαθητές του, ειρήνη υμίν είπε (υπήρχε ακαταστασία). Αν δεν έρθουν ήπιες συνθήκες στη ζωή μας, αν δεν έρθει ο Χριστός στη ζωή μας να φέρει ειρήνη δεν μπορεί τίποτα να αναπτυχθεί. Χωρίς την ειρήνη μέσα μας ζωή δεν υπάρχει απλά ζούμε συνέχεια την σχιζοφρένεια και την ταραχή. Χρειάζεται να διεξάγουμε σκληρούς αγώνες ώστε να φέρουμε την ειρήνη, τον Χριστό, αμήν.

10 μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών.

Όλο το σύστημα των ανθρώπων αδέλφια μου ζει στο ψέμα. Όποιος θελήσει να υπηρετήσει την αλήθεια θα βρεθεί αυτομάτως αντιμέτωπος με το σύστημα των ανθρώπων, όπως και ο Κύριος βρέθηκε, όμως με τον τρόπο αυτό θα αποδείξει την αγάπη του στον Θεό, στην αλήθεια, στη ζωή. Εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους για την αλήθεια. Εμείς αφού θέλουμε να λεγόμεθα άνθρωποι του Θεού, μαθητές του Θεού δεν χρειάζεται να εκδηλώνουμε δειλία, ειδικότερα σήμερα που η ελευθερία του λόγου, η ανεξιθρησκία είναι το πολίτευμα των ανθρώπων. Να εργαζόμαστε την αλήθεια και την δικαιοσύνη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες χωρίς φόβο. Εξάλλου ο Κύριος φανέρωσε τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; Μη γένοιτο. Με την συνεχόμενη επαφή μας με τον Θεό και την φανέρωση αυτού του Θεού στις κοινωνίες των ανθρώπων χωρίς φόβο όταν καλεστούμε εκδηλώνουμε την μεγάλη αγάπη μας στη ζωή, στον Θεό, στον Πατέρα, στον γεννήσαντα οργανισμό. Εξάλλου όλα αυτός μάς τα έδωσε. Ό,τι είναι και ό,τι έχει ο καθένας ο Θεός του το έδωσε. Σ’ αυτόν χρωστάμε τα πάντα. Μάς έχει αγοράσει ο ίδιος ο Χριστός με το αίμα του, είμαστε λοιπόν αγορασμένοι. Παρόλο που είμαστε αγορασμένοι δεν είμαστε υποταγμένοι σ’ αυτόν γιατί αυτός δεν θέλει να μάς υποτάξει, βιαίως ή με τεχνάσματα, αλλά θέλει μέσα από την ελεύθερη βούλησή μας να τον ακολουθήσουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος σιγά σιγά να μην λογικευτεί και να μην καταλάβει ποιο είναι το καλό για τον εαυτό του γιατί ο Θεός εξαρχής ενδιαφέρεται πραγματικά μόνο για το καλό του ανθρώπου. Γι’ αυτό και εμείς παρουσιάζουμε σήμερα τον Θεό όπως είναι, παρουσιάζουμε τον χάρτη που μπορούμε να ταξιδέψουμε και να βρούμε τα μονοπάτια ώστε να επιστρέψουμε στην χαμένη πατρίδα μας. Όλοι μπορούν να επιστρέψουν, όσοι ζουν μπορούν, αρκεί να αφιερωθούν, αρκεί να το πάρουν στα σοβαρά. Αρκεί να καθίσουμε όλοι γόνατο και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μάς βοηθήσει να βρούμε χρόνο, να έχουμε όρεξη και διάθεση για να σπουδάζουμε την λογική του Θεού.

11 μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού.

12 χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ εδίωξαν τους προφήτας τους προ υμών.

Κάποτε χτύπησαν τους μαθητές του Κυρίου γιατί μιλούσαν για Αυτόν αλλά αυτοί μετά, (αφού πέρασε αυτό) σηκώθηκαν πάνω και είχαν τρελή χαρά, ʺ πετούσαν στον αέρα ʺ διότι τους μάλωσαν οι άλλοι επειδή μιλούσαν για τον Χριστό. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν τον άνθρωπο του Θεού και τον διώκουν, δεν τον θέλουν μέσα στα πόδια τους γιατί θα τους κάνει αλλαγές. Το σώμα μας είναι του Θεού, ανήκει στον Θεό όμως έχει μπει μέσα ο Διάβολος διότι εμείς του το παραχωρήσαμε και αυτός τώρα το νιώθει ιδιοκτησία του. Δεν είναι εύκολο λοιπόν να σε αφήσει να καταλάβεις ποιος είναι απέναντί σου, τι σου λέει ώστε να πάρεις την απόφαση να τον πετάξεις, να τον βγάλεις από μέσα. Είναι σαν να νοικιάζει κάποιος ένα σπίτι για 10-20 χρόνια και επειδή ο ιδιοκτήτης δεν μιλάει, το θεωρεί δικό του και όταν έρθει μια μέρα και του πει «βγες έξω» αυτός δεν βγαίνει εύκολα αλλά και αν βγει απ’ έξω θα πετάει πέτρες. Δυστυχώς ζούμε σε παράλογες κοινωνίες —το υγιές πνεύμα διώκεται, το μωρό πνεύμα βραβεύεται— φυσική συνέπεια να μάς διώξουν και να μάς κατηγορήσουν. Εμείς όμως λόγω του ότι μέσα μας υπάρχει η αρχοντιά του Θεού, η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η πραγματική αγάπη συνεχίζουμε τους αγαθούς αγώνες μας κάτω από όλες τις συνθήκες. Ο Θεός ξέρει.

13 Υμείς εστε το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων.

Εδώ λέει ότι ο άνθρωπος του Θεού είναι το αλάτι μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων, είναι η διαφορά διότι η παρουσία του κάνει την διαφορά αφού κάτι διαφορετικό μπαίνει μέσα σε έναν χώρο, μπαίνει ο άνθρωπος του Θεού, ο άνθρωπος που έχει χαρά, που έχει ελπίδα, που έχει αισιοδοξία, που έχει σοφία, που έχει αρχές.

14 Υμείς εστε το φως του κόσμου· ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη·

15 ουδέ καίουσι λύγχον και τιθέασιν αυτόν υπό το μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία.

Το αναμμένο κερί και προς τα κάτω να το γυρίσεις η φλόγα του προς τα επάνω θα πάει. Άρα ο άνθρωπος του Θεού όπου και να καθίσει, όπου και να βρεθεί είναι μια λυχνία, είναι κάτι διαφορετικό. Πολλοί τρέχουν να πουν στον έναν και στον άλλον λόγια, λόγια ενώ ο Χριστός τι λέει; Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι σαν μια πόλη κτισμένη επάνω όρους. Και η σιωπή μιλάει και η παρουσία μιλάει και η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, η αγάπη μας, η προσφορά μας μιλάνε. Μπορούμε και με την σιωπή μας να μιλήσουμε. Εξάλλου εμείς μέσα στην Φωνή Θεού επιλέξαμε αυτόν τον δρόμο γιατί θέλουμε να βαδίζει ο Θεός μπροστά από εμάς. Δεν τρέχουμε από πόρτα σε πόρτα όπως πολλοί και δεν προσπαθούμε αν μάς σταματήσει κάποιος στον δρόμο να του πούμε αυτό που εμείς πιστεύουμε, αφήνουμε τον Θεό να πάει μπροστά από εμάς και είμαστε έτοιμοι όταν ο Θεός στείλει τον οποιονδήποτε αδελφό (εφόσον και ο ίδιος θελήσει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα να έρθει) να τον υπηρετήσουμε και να τον βοηθήσουμε να ελευθερώσει τον εαυτό του και να συναντήσει μια οικογένεια που θα είναι πραγματικά του Θεού.        

16 ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.

Στα καλά έργα δεν ανήκει μόνο το απλώς φιλοσοφείν, (το να μιλάς σωστά) αλλά και το ενεργείν με θυσία. Δεν γίνεται π.χ. να καλείς 10 ανθρώπους στο σπίτι σου για να τους μιλήσεις για τον Θεό και όταν χρειάζονται την βοήθειά σου να αδιαφορείς. Η απόφαση να κηρύξεις το Ευαγγέλιο θέλει θυσία γιατί από την ώρα που θα θελήσεις να ομολογήσεις τον Χριστό παύει το προσωπικό συμφέρον και μπαίνει στη θέση του το γενικό συμφέρον, μπαίνει στη θέση του το θέλημα του Θεού. Εάν παραμείνει το εγώ μας τότε δεν μπορούμε να είμαστε πόλη κτισμένη επάνω όρους.

17 Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας· ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι.

Ήρθε να μάς δείξει και τον τρόπο, πώς μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος.

18 αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται.

Είναι δύσκολος ο νόμος; Έτσι φαίνεται, όμως όταν ο άνθρωπος πάρει την απόφαση να εισέλθει στον οίκο του Θεού είναι εύκολος. Στον οίκο του Θεού ο άνθρωπος δεν αμαρτάνει. Πού είναι ο οίκος του Θεού; Είναι η σιωπή, είναι το αγιαστήριο, είναι η συνδιαλλαγή μας με τον Θεό. Εκεί ο νόμος αυτομάτως εφαρμόζεται και οι συνήθειες οι κακές φεύγουν γιατί η νέα λογική γεμίζει τον νου μας και ο άνθρωπος αρχίζει να κινείται πλέον με την λογική του Θεού. Είχα δει μια φορά ένα έργο με ένα μοναχό που ζούσε σε κάποιο μοναστήρι. Του λέγανε κάτι και αυτός απαντούσε γραφικά. Ό,τι και αν του λέγανε αυτός απαντούσε γραφικά και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Δεν είχε προσωπική γνώμη, δεν έλεγε την δική του γνώμη, πάντα σκέφτονταν τι είπε ο Κύριος, τι έκανε ο Κύριος και τι έπρεπε να πει. Πάντα απαντούσε γραφικά.      

19 ός εάν ούν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών· ός δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών.

Αυτό να προσπαθούμε λίγο ή πολύ στα μέτρα που μπορούμε καθώς θα αυξάνει η πνευματική μας δύναμη, να ποιήσουμε και να διδάξουμε, όπως και ο Χριστός ο οποίος δεν βγήκε να κηρύξει το Ευαγγέλιο χωρίς ο ίδιος να έχει νικήσει τον έτερο κακό εαυτό του. Για να μπορέσουμε να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο και να μην οδηγήσουμε ανθρώπους σε αδιέξοδο θα πρέπει πρώτα να το βάλουμε στη δική μας ζωή και ο τρόπος είναι αυτός που έχουμε πει πολλές φορές και τονίζουμε σε κάθε ομιλία, η αφιέρωσή μας στο αγιαστήριό μας, στον δικό μας χώρο.  

20 λέγω γαρ υμίν ότι εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον των γραμματέων και Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών.

Η δικαιοσύνη των γραμματέων και Φαρισαίων φτάνει μέχρι την ημέρα που τους υπακούς, από την ημέρα που θα πεις κάτι διαφορετικό δεν σε δέχονται, σε αποστρέφονται και σε κατηγορούν ενώ όταν τους υπακούς σε ευλογούν. Αυτή είναι η δικαιοσύνη τους, δεν έχουν έλεος, δεν έχουν προσφορά, δεν σε δέχονται όπως είσαι. Η δικαιοσύνη μας πρέπει να μεγαλώσει και να γίνει σαν του Θεού που είναι το έλεος. Πάντα να συγχωρούμε τον αδελφό όταν και αυτός έχει καλή πρόθεση. Εμείς μέσα στην Φωνή Θεού θα είμαστε μια προσφορά στα μέτρα που μπορεί ο καθένας, θα ελεούμε δίκαιους και άδικους αφού και ο Πατέρας μας βρέχει για δίκαιους και άδικους. Θα δεχόμεθα τον κάθε αδελφό όπως είναι, το μόνο που ζητάμε είναι και αυτός να δέχεται εμάς όπως είμαστε γιατί είμαστε διαφορετικές προσωπικότητες και ο καθένας έχει διαφορετική αποστολή. Ας αφήσει ο ένας τον άλλον να φέρει εις πέρας την αποστολή του διότι όπως και μέσα στην οικογένεια τα μέλη έχουν διαφορετική δουλειά όπου άλλη δουλειά κάνει η μάνα, άλλη δουλειά κάνει ο πατέρας, άλλη δουλειά κάνει το παιδί, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ενωμένοι, έτσι γίνεται και με την οικογένεια του Θεού, ο καθένας έχει την δική του προσωπικότητα και κάνει μια δουλειά. Εάν ένας διαφωνήσει μαζί μας δεν χρειάζεται να τον αποκηρύξουμε, δεν πειράζει, ας κάνει όπως θέλει, ό,τι του αρέσει. Ενώ η δικαιοσύνη των Φαρισαίων, των υποκριτών όπως είπα παραπάνω υπάρχει μόνο εάν τους υπακούς, εάν τους δέχεσαι. Γι’ αυτό πολλές φορές λέω, δοκίμασε άνθρωπε που ζεις, πες και μια φορά όχι για να δεις αν υπάρχει αγάπη εκεί που ζεις. Μη λες όλο ναι, πες και ένα όχι για να δεις, σ’ αγαπάνε, σε δέχονται όπως είσαι ή τσάμπα προσπαθείς όλα αυτά τα χρόνια;

21 Ηκούσατε ότι ερρέθη τοις αρχαίοις, ου φονεύσεις· ός δ’ αν φονεύση, ένοχος έσται τη κρίσει.

22 Εγώ δε λέγω υμίν ότι πας ο οργιζόμενος τω αδελφώ αυτού εική ένοχος έσται τη κρίσει· ός δ’ αν είπη τω αδελφώ αυτού ρακά, ένοχος έσται τω συνεδρίω· ός δ’ αν είπη μωρέ, ένοχος έσται εις την γέενναν του πυρός.

Εδώ τι λέει; Ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε ενώ εμείς οι άνθρωποι μέρα-νύχτα κρίνουμε. Αυτό λοιπόν ο Κύριος το φανέρωσε, μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε και το πρώτο πράγμα που με έμαθε ο Θεός, που το αναφέρω στην ομιλία ʺ Η Αποστολή της Φωνής Θεού ʺ, είναι να μην θέλω να κρίνω τον άλλον, να καταδικάσω τον άλλον. Γι’ αυτό και μέσα σε αυτό το έργο λέμε ότι δεχόμαστε τους πάντες, όπως και αν είναι ο καθένας αρκεί να μάς δέχεται και αυτός και ο ίδιος έχει την ευθύνη για τον εαυτό του. Δεν χρειάζεται να μπούμε στη ζωή του να τον καθοδηγήσουμε, μόνο μέσα από την ελεύθερη βούληση του καθενός να συνδιαλεγόμαστε. Ούτε χρειάζεται να δογματίζουμε τη ζωή του ή να θέλουμε να επιβληθούμε  σ’ αυτόν γιατί όπως σας είπα και παραπάνω κανένα λογικό, πνευματικό, θεόσταλτο ον δεν είναι δυνατόν να ζητήσει την παραμικρή υπακοή διότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι και ο άλλος που θέλει να υποτάξει είναι θεός και ότι το μόνο που θα κερδίσει, όταν ο άλλος το καταλάβει, είναι να χάσει την αξία του σαν άνθρωπος.

Η οργή απαγορεύεται. Εξάλλου η οργή δείχνει και αδυναμία, δείχνει αστάθεια πνευματική, δεν δείχνει αναγεννημένο άνθρωπο. Ένοχος έσται τη κρίσει διότι ο ίδιος κρίνει, καταδικάζει τον εαυτό του αφού όταν θυμώνει ο άνθρωπος, όταν οργίζεται οδηγείται σε αδιέξοδο. Θέλει προσοχή.

23 Εάν ούν προσφέρης το δώρον σου επί το θυσιαστήριον κακεί μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου,

24 άφες εκεί το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου, και ύπαγε πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου, και τότε ελθών πρόσφερε το δώρον σου.

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις να έχει κάτι ο αδελφός. Η μια πηγάζει από τον δικό του εγωισμό και η άλλη από τον δικό μας εγωισμό λόγω του ότι τα αισθητήρια δεν είναι υγιή και δεν αντιλαμβάνονται σωστά τα πράγματα. Στην πρώτη περίπτωση ο ίδιος καταστρέφει τον εαυτό του αφού ο Θεός τον έβαλε σε μια οικογένεια, ζει με ανθρώπους, γνωρίζει ανθρώπους και ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να εκτιμήσει αυτό που του δώρισε ο Θεός και έτσι πέφτει και στην παγίδα να θέλει να έχει εξουσία πάνω στους άλλους. Η άλλη περίπτωση είναι όταν εμείς έχουμε εγωισμό και θέλουμε να κάνουμε τον έξυπνο εκεί που δεν επιτρέπεται (με την προπέτεια) ή και όπου επιτρέπεται. Στην πρώτη περίπτωση δεν μπορείς να συνδιαλέγεσαι, ούτε να ζητάς συγγνώμη, το μόνο υγιές είναι να φεύγεις. Έχουμε το δικαίωμα να φεύγουμε. Εάν για παράδειγμα προσφέρουμε στον άλλον ένα δώρο και αυτός την κίνηση αυτή την βλέπει πονηρά, εάν τον καλούμε να μετέχει σ’ ένα δείπνο και αυτός σκέφτεται όλο πονηρά γιατί είναι η φύση του έτσι, γιατί ο Διάβολος έχει υποχειριάσει τον νου του, ε, τότε δεν φταίμε εμείς. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα τον αφήσουμε. Εάν όμως εμείς κάνουμε το λάθος τότε θα διορθώσουμε τον εαυτό μας. Γι’ αυτό και ο επόμενος στίχος τι αναφέρει;

25 ίσθι ευνοών τω αντιδίκω σου ταχύ έως ότου εί εν τη οδώ μετ’ αυτού, μήποτέ σε παραδώ ο αντίδικος τω κριτή και ο κριτής σε παραδώ τω υπηρέτη, και εις φυλακήν βληθήση·

Ο αντίδικος ποιος είναι; Μπορεί να είναι και ο άνθρωπος που μαλώσαμε αλλά και ο ίδιος μας ο εαυτός. Όταν διχάζεται ο άνθρωπος με γνώμες, με σκέψεις τότε αυτοκαταστρέφεται. Αυτός ο αντίδικος που υπάρχει μέσα μας, που θέλει να δημιουργήσει τον διχασμό με τον εαυτό μας και με τους άλλους θα μάς καταστρέψει. Γι’ αυτό εμείς να φροντίζουμε πάντοτε να συνδιαλεγόμεθα με αγάπη με όλους τους ανθρώπους και όταν αυτός δουλεύει μέσα μας (αν δηλαδή τα πάμε καλά με τους άλλους έξω από μας αλλά μέσα μας, με τον εαυτό μας δεν τα πάμε καλά) τότε να εμπλουτίσουμε τη γνώση μας, την σοφία μας, τον Θεό μέσα μας.      

26 αμήν λέγω σοι, ου μη εξέλθης εκείθεν έως αν αποδώς τον έσχατον κοδραντήν.

Δηλαδή την στενοχώρια την πληρώνει ο άνθρωπος, την οργή του, τον θυμό του, τον πειρασμό, την αδυναμία, τα πληρώνει και κάποτε φυσικά τελειώνουν όταν το αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος του Θεού. Αν όμως κάποιος δεν το αντιλαμβάνεται, συνέχεια το λέει, συνέχεια, κολλάει ο εγκέφαλός του σ’ αυτό που τον έχει ενοχλήσει (όπως κολλάει η βελόνα του πικ-απ). Ο άνθρωπος όταν δεν έχει μέσα του τον Θεό δεν μπορεί να διεργαστεί σωστά τα πράγματα και κολλάει το μυαλό του έτσι το κακό μένει μέσα του, ο διχασμός δουλεύει μέσα του και φθείρεται και καταστρέφεται. Το κακό όλο γίνεται όταν θέλουμε να μπούμε στη ζωή του άλλου και να επιβάλουμε δικούς μας νόμους και όρους. Η άγνοια μάς καταστρέφει. Η σοφία του Θεού μάς ζωοποιεί, αυτή λοιπόν χρειάζεται να γίνει και δικό μας πάρεδρος. Όπως συνοδεύει (η σοφία) πάντα τον Θεό έτσι να μάς συνοδεύει και εμάς καθ’ εκάστην ημέρα. Γι’ αυτό πριν οργιστούμε, πριν θυμώσουμε ας αφήσουμε να περάσουν μια-δυο ώρες, μια-δυο μέρες διότι τότε θα τα δούμε αλλιώς τα πράγματα, θα τα δούμε με αγάπη.       

 

43 Ηκούσατε ότι ερρέθη, αγαπήσεις τον πλησίον σου, και μισήσεις τον εχθρόν σου.

Έτσι ήταν ο νόμος παλιά αλλά τώρα εδώ αλλάζει, έρχεται καινούργια εντολή.

44 Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς.

Εδώ το λέει καθαρά, να έχουμε αγάπη προς όλους. Η αγάπη τα πάντα στέγει. Ο Κύριος πάνω από τον σταυρό εκεί που έβγαινε η ψυχή του τι είπε και για τους εχθρούς του; Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Είναι πολλοί οι οποίοι έχουν γεμίσει το Διαδίκτυο χρησιμοποιώντας τον Θεό και μάλιστα μέσα από το Διαδίκτυο χρησιμοποιούν φοβέρες, επικαλούνται την καταστροφή. Εμείς όμως να ακολουθούμε αυτό που λέει ο Κύριος, δεν πρέπει να έχουμε εχθρούς, ούτε να επιζητούμε τον πόλεμο, την έχθρα, την κακία, την αντιπαλότητα. Είχα πει μια φορά, ευτυχώς που στις κυβερνήσεις των κρατών υπάρχουν άνθρωποι που συνδιαλέγονται. Παλιά οι άνθρωποι για το παραμικρό οδηγούσαν ολόκληρους λαούς σε αδιέξοδο, σε πολέμους. Σήμερα άλλαξαν τα πράγματα. Σήμερα το σκέφτονται πολύ και έρχονται σε διαπραγματεύσεις, σε συμφωνίες. Οι θρησκευτικοί άρχοντες όμως πολλές φορές βλέπουμε να είναι φανατισμένοι ενώ ο ίδιος ο Χριστός λέει αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους που σας καταρώνται, ευεργετείται εκείνους που σας μισούν και προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν διά να γίνεται υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς. Είναι δυνατόν πνευματικός άνθρωπος να μιλάει για την καταστροφή του άλλου και να χαίρεται μέσα του; Ένα πράγμα πρέπει να λένε όλοι οι πνευματικοί, όλοι οι άνθρωποι: Κύριε το έλεός σου να καταδιώκει όλους τους ανθρώπους. Πάσας τας ημέρας της ζωής μας να μάς καταδιώκει όλους. Κύριε φώτισε τους ιθύνοντες, τους άρχοντες να διαμορφώσουν μέσα τους συνείδηση Χριστού, λογική Θεού ώστε να ανταποκριθούν όλοι σύμφωνα με το συμφέρον της ανθρωπότητας —όπως συνέβη και στην Νινευή όπου ο Ιωνάς περίμενε την καταστροφή και μάλιστα θα χαίρονταν με αυτή όμως ο Θεός έδειξε αγάπη και δεν την κατέστρεψε και ο Ιωνάς προβληματίστηκε— και το βλέπουμε σήμερα αυτό, βλέπουμε τους πολιτικούς άρχοντες να είναι μετρημένοι στα λόγια τους και ο ένας να σέβεται το έθνος του άλλου σε αντίθεση με τους θρησκευτικούς οι οποίοι λειτουργούν περισσότερο με φανατισμό, εγωισμό και προσωπικά συμφέροντα αφού ζητούν υποταγή και όχι καθολική αγάπη η οποία εξασφαλίσει το ίνα ώσιν εν το οποίο πηγάζει μέσα από την διαφορετική προσωπικότητα που φανερώνει την καθολική αγάπη.

45 όπως γένησθε υιοί του πατρός υμών του εν ουρανοίς, ότι τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.

46 εάν γαρ αγαπήσητε τους αγαπώντας υμάς, τίνα μισθόν έχετε; ουχί και οι τελώναι το αυτό ποιούσι;

Εάν δηλαδή αγαπάμε μόνο τους οικείους μας και αυτούς που μάς αγαπούν δεν έχουμε μισθό. Η αγάπη μας πρέπει να βγει έξω από το σπίτι μας και πρέπει να αγκαλιάσει και άλλα μέλη της κοινωνίας ώστε να γίνουμε όλοι μια οικογένεια του Θεού, ανάλογα φυσικά την δυνατότητα του κάθε ανθρώπου, το πόσο μπορεί να παρουσιάσει αγάπη. Αρχίζουμε με μια καλή κουβέντα και συνεχίζουμε και ο Θεός έπειτα μάς αλλάζει τις προϋποθέσεις.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 6

 

1 Προσέχετε την ελεημοσύνην υμών μη ποιείν έμπροσθεν των ανθρώπων προς το θεαθήναι αυτοίς· ει δε μήγε, μισθόν ουκ έχετε παρά τω πατρί υμών τω εν τοις ουρανοίς.

2 Όταν ούν ποιής ελεημοσύνην, μη σαλπίσης έμπροσθέν σου, ώσπερ οι υποκριταί ποιούσιν εν ταις συναγωγαίς και εν ταις ρύμαις, όπως δοξασθώσιν υπό των ανθρώπων· αμήν λέγω υμίν, απέχουσι τον μισθόν αυτών.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν οι αρχές μας. Έτσι πρέπει να είμαστε σαν άνθρωποι. Όχι να το προσπαθούμε αλλά να το ζούμε. Ό,τι και αν προσφέρουμε στον συνάνθρωπο ποιος μάς το έδωσε, ποιος μάς ευλόγησε; Ο Θεός. Ο Λόγος του Θεού αναφέρει, ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ, καθώς ο δεχόμενος προφήτην εις όνομα προφήτου μισθόν προφήτου θέλει λάβει, Και όστις ποτίση ένα των μικρών τούτων ποτήριον μόνον ψυχρού ύδατος εις όνομα μαθητού, αληθώς σας λέγω, δεν θέλει χάσει τον μισθόν αυτού. Βλέπετε πως κρίνει ο Θεός; Ας έχουμε λοιπόν καλά έργα και κατά την ελεημοσύνη μας ας μη γνωρίζει, όπως λέει και ο επόμενος στίχος, η δεξιά μας τι ποιεί η αριστερά μας. Το ένα χέρι να μην γνωρίζει τι κάνει το άλλο φανταστείτε, που εμείς οι άνθρωποι πολλές φορές ζητάμε να βάλουν και το όνομά μας κάτω από αυτό που προσφέρουμε, για το θεαθήναι, γιατί θέλουμε οι άνθρωποι να μάς επαινέσουν και τελικά παίρνουμε τον μισθό, οι άνθρωποι έρχονται και μάς επαινούν, μάς ευχαριστούν. Εμείς όμως ποιος θέλουμε να μάς επαινεί, οι άνθρωποι ή ο Θεός; Πιστεύω ότι όλοι μας θέλουμε να μάς επαινεί ο Θεός για τα καλά μας έργα.        

3 σου δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου,

4 όπως ή σου η ελεημοσύνη εν τω κρυπτώ, και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ.

Να εργαζόμαστε με θυσία για την δόξα του Θεού και την αναγέννηση του αδελφού και ο Θεός γνωρίζει. Μπορεί καμιά φορά ο Θεός να μάς οδηγεί και σε αδιέξοδο για να έρθει μέσα μας το παράπονο όπως, εγώ έκανα αυτό, εγώ έκανα εκείνο κ.λπ. και καλά κάναμε και το κάναμε και να συνεχίσουμε να το κάνουμε απλώς να το κάνουμε μέσα από την καρδιά μας και όχι γιατί ο άλλος μάς το επιβάλλει. Ποιος εργάζεται και υπηρετεί τον Θεό και δεν κάνει έργα αγάπης; Ο καθένας στα μέτρα που μπορεί. Η χήρα που αναφέρεται μέσα στον Λόγο του Θεού την οποία επαίνεσε ο Χριστός ένα κοδράντην είχε και το έβαλε μέσα στο ταμείο για τους φτωχούς. Φτωχή δεν ήταν και αυτή; Κι όμως μπορεί να σκέφτηκε π.χ. «εγώ έχω και ένα κιλό ψωμί στο σπίτι μήπως κάποιος άλλος δεν έχει;». Άρα λοιπόν έτσι να κάνουμε την ελεημοσύνη και να ξεχνάμε. Όταν έρθει η ώρα ας θυμηθεί ο Θεός το καλό που κάναμε. Θα το βρούμε μπροστά μας ό,τι καλό κάνουμε και ό,τι κακό. Ας γεμίσουμε με καλά αφού σήμερα μάς κάλεσε ο Θεός. Εγώ λέω, δεν μπορείς άνθρωπε να προσφέρεις το υλικό στοιχείο αλλά μια καλή κουβέντα δεν μπορείς να πεις; Την ώρα που κρίνουν όλοι δεν μπορείς εσύ να απέχεις, να μην μετέχεις σε αυτή την κρίση και μάλιστα να πεις και μια ωραία απάντηση, «εμείς είμαστε καλύτεροι; Αφού τα ίδια κάνουμε όλοι, λίγο ή πολύ, και αν δεν κάνουμε το ίδιο με αυτόν που κρίνουμε, κάνουμε κάτι άλλο».

5 Και όταν προσεύχη, ούκ έση ώσπερ οι υποκριταί, ότι φιλούσιν εν ταις συναγωγαίς και εν ταις γωνίαις των πλατειών εστώτες προσεύχεσθαι, όπως αν φανώσι τοις ανθρώποις· αμήν λέγω υμίν ότι απέχουσι τον μισθόν αυτών.

Ό,τι κάνουμε για να πάρουμε το βραβείο από τους ανθρώπους δεν έχει αξία. Ό,τι καλό κάνουμε εν τω κρυπτώ, αυτό έχει αξία. Ο Θεός από πού ευλογεί τον άνθρωπο; Από την κρυφή ζωή του. Ο Θεός ξέρει πως είναι η ζωή του καθενός και αυτή ευλογεί. Σίγουρα όλοι κάνουμε και λάθη, δεν πειράζει, το θέμα είναι ο στόχος. Βάλαμε στόχο να φτάσουμε στο βουνό, θα πάμε στο βουνό, εκεί που είναι ο Χριστός και αν θα πέσουμε σήμερα, θα πέσουμε αύριο, θα πέσουμε μεθαύριο, δεν πειράζει. Μην κοιτάς πως έπεσα, λέει κάπου, κοίτα πώς σηκώθηκα και συνεχίζω. Ο Θεός και στην πτώση μας μάς δέχεται και χωρίς πτώση μάς δέχεται γιατί μάς αγαπάει, γιατί είμαστε παιδιά του. Εμείς χρειάζεται να έχουμε απόφαση, δύναμη, όρεξη, διάθεση. Παρακάτω ο Κύριος μάς συμβουλεύει πώς να προσευχόμαστε.       

6 συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμιείον σου, και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ, και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ.

Πολλοί λένε, να έρθετε την τάδε ώρα και μέρα να προσευχηθούμε. Σίγουρα χρειάζεται και η ομαδική προσευχή αλλά όποιος θέλει να συμμετέχει σ’ αυτή. Η βασική προσευχή είναι αυτή που λέει ο Κύριος, να μπω στο ταμιείον μου, να κλείσω την θύραν μου και εκεί να τα πω με τον Θεό.

7 Προσευχόμενοι δε μη βαττολογήσητε ώσπερ οι εθνικοί· δοκούσι γαρ ότι εν τη πολυλογία αυτών εισακουσθήσονται.

Όλα αυτά πρέπει να τα ψηλαφούμε κάθε στιγμή ώστε να γίνουν συνείδηση δική μας.

8 μη ούν ομοιωθήτε αυτοίς· οίδε γαρ ο πατήρ υμών ών χρείαν έχετε προ του υμάς αιτήσαι αυτόν.

Ποιος το κατάλαβε αυτό που λέει εδώ ο Κύριος που μέρα-νύχτα όλοι οι άνθρωποι λένε «Θεέ μου, θέλω εκείνο, θέλω το άλλο, που είσαι Θεέ, δεν βλέπεις;». Αφού ο Πατέρας μας, λέει, ξέρει τι έχουμε χρεία πριν εμείς του το αιτήσουμε.

9 ούτως ούν προσεύχεσθε υμείς· Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς· αγιασθήτω το όνομά σου·

10 ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης·

Κάποτε μου είπε ο Πατέρας, Θωμά ζήτα το όνειρο το δικό μου όπου μέσα σ’ αυτό είσαι και εσύ και το όνειρο το δικό σου θα εκπληρωθεί. Άμα δεν επικρατήσει η βασιλεία του Θεού στη Γη, άμα δεν έρθει ο Χριστός, άμα δεν έρθει η αγάπη, τι όνειρα να κάνω; Άμα δεν έρθει η ειρήνη μέσα μου, αν δεν έρθει η εξουσία να ζωοποιώ τον εαυτό μου κάθε στιγμή τι ευτυχία να αποκτήσω στον κόσμο; Όλα αυτά είναι ευτυχίες που έρχονται εκείνη την ώρα. Η πραγματική ευτυχία μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την λογική του Θεού όταν την υιοθετήσω.

ούτως ούν προσεύχεσθε υμείς· πάτερ ημών, Πατέρα δικέ μας, ο καθένας το λέει, άρα όλοι είμαστε αδέλφια, ο εν τοις ουρανοίς, που είσαι στους ουρανούς, δεν είναι πολλοί οι ουρανοί ένας είναι και είναι ο εγκέφαλός μας, από εκεί θα λειτουργήσει ο Πατέρας, ο Θεός, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου, άμα στον εγκέφαλό μας αρχίσει να ζει ο Πατέρας Θεός θα έρθει και η βασιλεία μέσα μας, θα βασιλεύσουμε του έτερου κακού εαυτού μας, αυτός είναι ο μόνος εχθρός μας, γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης· όπως γίνεται το θέλημά σου στον ουρανό μεταξύ των Αγίων, των αγγέλων, των άφθαρτων ανθρώπων έτσι να γίνει και στην Γη.     

11 τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον·

Τον άρτο λέει ο Κύριος ενώ εμείς οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια π.χ. να αγοράσουμε τον κόσμο ολόκληρο και αν δεν πετύχουμε κάπου, νιώθουμε ότι καταστραφήκαμε.

12 και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών·

Δηλαδή δηλώνουμε και ζητάμε από τον Θεό να μάς αφήσει αυτά που του οφείλουμε διότι και εμείς τα αφήνουμε για τους άλλους, έτσι τουλάχιστον λέμε. Τα αφήνουμε όμως εμείς οι άνθρωποι; Δεν τα αφήνουμε δυστυχώς, τα κρατάμε. Δεν συγχωρούμε. Δεν είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε, έχουμε δυσκολίες. Εμείς όμως αφού υπηρετούμε τον Θεό να είμαστε έτοιμοι αρκεί και ο άλλος να το θέλει, να θέλει να ζούμε μαζί. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με κανέναν και χαίρομαι πολύ αδέλφια μου, με ειλικρίνεια σας το λέω, που μου άνοιξε ο Θεός το μυαλό και μπορώ να δέχομαι τον κάθε άνθρωπο χωρίς να θέλω να μπω στη ζωή του και να του πω, εδώ κάνεις ένα λάθος, να το διορθώσεις. Ο καλύτερος τρόπος για να νουθετήσουμε τον αδελφό μας είναι η ίδια μας η ζωή και να τον αφήσουμε να ολοκληρώσει το λάθος του ώστε να το καταλάβει μόνος του αρκεί εμείς να είμαστε έτοιμοι να τον αγκαλιάσουμε όταν επιστρέψει.  

13 και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα εις τους αιώνας· αμήν.

 

19 μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι·

Από παιδικής ηλικίας αυτό κάνουμε. Μέρα-νύχτα. Η ύλη είναι πρωταρχική στη ζωή μας. Δενόμαστε μ’ αυτή από παιδικής ηλικίας. Θεωρούμε ότι μέσω αυτής θα ευτυχήσουμε. Δεν λέω ότι είναι κακή, μέρος του Θεού είναι, απλώς το λάθος είναι ότι την βάλαμε πάνω απ’ όλους και απ’ όλα. Εξαιτίας της ύλης χάθηκε η αξία του ανθρώπου. Βλέπουμε ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε και δεν ενδιαφέρεται κανείς, πεθαίνουν από την πείνα. Αξίζει τόσο πολύ η ύλη; Αξίζει περισσότερο από τη ζωή του ανθρώπου; Άρα εμείς όσο μπορούμε να σπεύδουμε σαν το ασθενοφόρο και να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας.

20 θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν·

Σήμερα στη Φωνή Θεού αυτό κάνουμε και αυτό να συνεχίσουμε να κάνουμε. Μέρα-νύχτα να επενδύουμε στο πνεύμα, να θέτουμε την ύλη σε κατώτερο επίπεδο και το πνεύμα σε ανώτερο. Αν φέρουμε τον Θεό στη ζωή μας θα έχουμε ανάγκη τίποτα; Δεν θυμάστε τον Ελισσαιέ που είπε στην γυναίκα την χήρα, τι θέλεις να σου κάνω, τι έχεις στο σπίτι σου; Έχω, του λέει, ένα αγγείο λάδι και της λέει, μάζεψε όλα τα αγγεία που έχεις, δανείσου και από τους γείτονες, τα ευλόγησε και γέμισαν λάδι. Ενθυμούμαστε τον Κύριο να λέει έκτεινον την χείρα σου· και εξέτεινε, και αποκατεστάθη υγιής ως η άλλη, ανάβλεψον και ανάβλεψε, άρον το κράβαττόν σου και περιπάτει και τόσες άλλες θεραπείες που έκανε με ένα του λόγο. Πόσο κοστίζουν άνθρωπε αυτές οι εγχειρήσεις να τις κάνεις και ποιος μπορεί να τις κάνει; Έφτασε ο άνθρωπος σ’ αυτό το σημείο με ένα του λόγο να θεραπεύει; Άρα λοιπόν τι να επιδιώξουμε να σπουδάσουμε; Να γίνουμε υιοί Θεού ζώντος. Μπορεί στην αρχή να χάσουμε στον υλικό τομέα αφού αυξάνουμε, θησαυρίζουμε με θυσαυρούς εν ουρανώ όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν, όμως αυτά που θα αποκτήσουμε είναι ανεκτίμητης αξίας και δεν θα μπορεί να μάς τα κλέψει κάποιος. Αν έχουμε τη ζώσα πίστη, αν έχουμε την αγάπη, αν έχουμε την ειρήνη, αν έχουμε τη χαρά, αν έχουμε τη ζωή την αιώνια ποιος μπορεί να μάς τα κλέψει;

21 όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών.

Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε από το τι λέμε όλη την ημέρα, με τι ασχολούμαστε. Ο καθένας μπορεί να το καταλάβει από το τι του αρέσει να ακούει, να σκέφτεται, να συζητάει καθώς και τον ελεύθερο χρόνο του, τι τον κάνει. Εκεί είναι ο θησαυρός μας. Όπου είναι ο θησαυρό μας εκεί έσται και η καρδία μας. Αν ο θησαυρός είναι μολυσμένος μολύνεται και η καρδιά, αν ο θησαυρός είναι άγιος αγιάζει και αυτή.

22 Ο λύχνος του σώματος εστιν ο οφθαλμός· εάν ούν ο οφθαλμός σου απλούς ή, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται·

Βάσει της επιστήμης ο οφθαλμός είναι η κάμερα, οι εικόνες δημιουργούνται στον εγκέφαλο τις οποίες και διεργάζεται ανάλογα το πνευματικό επίπεδο του κάθε άνθρωπου. Όπως έχουμε μια φωτογραφική μηχανή που διαθέτει κάμερα με πολλά megapixels και βγάζει ωραίες εικόνες, φωτογραφίες έτσι είναι και ο εγκέφαλός μας. Αν μπει ο Θεός μέσα του τα πάντα για μας συνεργούν στο αγαθό, εάν λείπει ο Θεός όλα βγαίνουν στραβά, οι εικόνες βγαίνουν παραμορφωμένες γιατί έχει μολυνθεί το πνεύμα μας. Άρα λοιπόν εάν το πνεύμα μας, εάν ο εγκέφαλος μας έχει μέσα τον Χριστό όλο το σώμα μας φωτεινό έσται και η φωτεινότητα αυτή, όπως έχουμε ξαναπεί, τι φανερώνει; Φανερώνει μεγάλη κινητικότητα ηλεκτρονίων, ζωής, ενέργειας και τι την παράγει; Το βουνό, ο καθαρός αέρας, το οξυγόνο, η Αloe Vera, οι κρέμες; Όχι. Τι την παράγει; Η χαρά, η αγάπη, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, οι καρποί, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, το κίνητρο να συμμετέχουμε στην δόξα του Θεού, το κάλεσμα που λάβαμε. Ποιος μάς έκανε αυτό το κάλεσμα; Ο Θεός. Άρα και μόνο που μάς κάλεσε η χαρά μας πρέπει να είναι ως τον ουρανό, να μην συγκρίνεται με τίποτα άλλο και να μην βάζουμε κανένα κόμμα στο κάλεσμα του Θεού.         

23 εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός (ο οφθαλμός είπαμε είναι η κάμερα, ο εγκέφαλος είναι αυτός που βλέπει ανάλογα με το τι υπάρχει μέσα του, υπάρχει το πνεύμα του Θεού ή του πονηρού;) ή, όλον το σώμα σου σκοτεινόν έσται. ει ούν το φως το εν σοι σκότος εστι, το σκότος πόσον;

24 Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά.

Αυτό ισχύει σε όλα τα θέματα. Άνθρωπος δίγνωμος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού. Δεν μπορώ να λέω ότι είμαι και εδώ, είμαι και εκεί. Ή εδώ ή εκεί. Όταν είμαι και εδώ και εκεί είμαι σαν τους εμπόρους οι οποίοι κοιτάζουν μία από εδώ μία από εκεί. Εμείς σιγά σιγά θα καταλάβουμε ποιο είναι το συμφέρον μας και θα μειώνεται το ένα και θα αυξάνει το άλλο. Ή είμαι με τον Θεό ή είμαι με τον Διάβολο. Εάν είσαι στη μέση, λέει ο Λόγος του Θεού, μέλλω να σε εξεμέσω. Αυτή η κατάσταση είναι χειρότερη. Εάν καταλαβαίνω ότι ο Θεός είναι καλός να τον ακολουθήσω με όλη μου την δύναμη. Εάν καταλαβαίνω ότι πάω κοντά του από φόβο ας γνωρίζω ότι έτσι, ούτε ο Θεός με θέλει. Αν κάποιος πάει στην εκκλησία από φόβο μην πεθάνει, αν πάει στην εκκλησία έτσι για να δείξει στον κόσμο ότι πάει, δεν νομίζω ότι θα κερδίσει κάτι. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι αφιερωμένος σε αυτό που κάνει για να το φέρει εις πέρας. Γιατί δεν έχουμε αποτελέσματα πολλές φορές; Γιατί έχουμε μοιραστεί. Δεν δύνασθε λέει ο Κύριος να δουλεύεται Θεό και μαμωνά. Το λάθος και το σωστό. Να τα ξεχωρίσουμε. Αρκετά εργαστήκαμε το λάθος όλα αυτά τα χρόνια. Κουραστήκαμε. Κερδίζουμε τίποτα; Τα ίδια και τα ίδια.

25 Διά τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε,

Ακούστε αδέλφια μου εδώ ο Χριστός τι μάς λέει αν τον εμπιστευτούμε, αν μάθουμε να δουλεύουμε κατά Θεόν! Δεν υπάρχει ομορφότερη ομιλία στον κόσμο από αυτά τα λόγια του Κυρίου. Ό,τι και να γράψει ο άνθρωπος, ό,τι και να πει αυτά είναι η αρχή και το τέλος. Κάποιος μου είπε μια μέρα «έχουμε το Ευαγγέλιο», «συμφωνώ, αρκεί να το βάλουμε στη ζωή μας» του απάντησα. Το Ευαγγέλιο δεν δημιουργεί ούτε αρχηγούς, ούτε εξουσίες, ούτε συμφέροντα, ούτε φιλοδοξίες, ούτε πονηρίες. Το Ευαγγέλιο δημιουργεί ανθρώπους του Θεού. Από τι πάσχει ο κόσμος σήμερα; Από τον άνθρωπο του Θεού. Γι’ αυτό και εμείς στην Φωνή Θεού έχουμε πάρει αυτή την απόφαση, να αφιερώσουμε τον εαυτό μας, να κάνουμε τα πάντα ώστε να παρουσιάσει ο Θεός τον άνθρωπο του Θεού.                     

μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε·

Δεν είναι εύκολο διότι τα προβλήματα, η καθημερινότητα τρέχουν «μάς τραβάνε από το σακάκι», έχουμε υποχρεώσεις (ρεύμα, τηλέφωνο, νερό κ.λπ.). Παρ’ όλα αυτά όμως ο Χριστός τι λέει; Ούτε και για το τι θα φας άνθρωπε μην μεριμνάς.

ουχί η ψυχή πλείον εστι της τροφής και το σώμα του ενδύματος;

Σίγουρα, δεν είμαστε μόνοι, όλοι μας στηρίζουμε ο ένας τη ζωή του άλλου όμως αν έρθει και μια τέτοια κατάσταση δεν πάει να πει ότι ο Θεός μάς άφησε, ίσα ίσα μάς έδωσε την ευκαιρία να έχουμε περισσότερο χρόνο για να μαζέψουμε αμάραντο θησαυρό, για να σπουδάσουμε, για να αναγεννηθούμε και να μην ασχολούμαστε με όλα τα άλλα που δεν μάς ωφελούν.

26 εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;

Αφού ο Πατέρας τρέφει τα πουλιά του ουρανού δεν θα φροντίσει για εμάς; Θα φροντίσει. Άρα λοιπόν όσο οι συνθήκες είναι καλές στη ζωή μας θα κάνουμε αυτό που κάνουμε σήμερα. Όταν οι συνθήκες αλλάξουν και δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε τότε δεν χρειάζεται να τρέξουμε για να κρατήσουμε πάση θυσία αυτά που έχουμε. Ο Θεός ήταν μέχρι εδώ στη ζωή μας θα είναι και παρακάτω. Το παν είναι εμείς να διατηρούμε τον Θεό, την ειρήνη, την χαρά, την ευφορία, την δικαιοσύνη κάτω από όλες τις συνθήκες.

27 τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα;

Κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Άκουσα μια φορά ότι μια κοπέλα ήθελε να γίνει αεροσυνοδός και για να αποκτήσει το κατάλληλο ύψος μπήκε στην διαδικασία να κάνει εγχείρηση κάτω από τα γόνατα των ποδιών ώστε οι γιατροί να τις προσθέσουν ένα ειδικό μέταλλο 10-15 εκατοστών που θα έδενε με το κόκαλο και έτσι θα αποκτούσε το ύψος για να γίνει αεροσυνοδός.      

28 και περί ενδύματος τι μεριμνάτε; καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πώς αυξάνει· ου κοπιά ουδέ νήθει·

29 λέγω δε υμίν ότι ουδέ Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού περιεβάλετο ως εν τούτων.

Ένα κρινάκι του αγρού, λέει ο Κύριος, αν το παρατηρήσουμε έχει μεγαλύτερη δόξα, ομορφιά από τα καλύτερα και ακριβότερα ρούχα όλου του κόσμου.

30 Ει δε τον χόρτον του αγρού, σήμερον όντα και αύριον εις κλίβανον βαλλόμενον, ο Θεός ούτως αμφιέννυσιν, ου πολλώ μάλλον υμάς, ολιγόπιστοι;

31 μη ούν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα;

32 πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί· οίδε γαρ ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων.

Ξέρουμε ότι ο κόσμος δεν πάσχει από την ύλη, από το υλικό στοιχείο το οποίο είναι τόσο πολύ που μπορεί να θρέψει μέχρι και 10 φορές περισσότερο τον ήδη υπάρχων πληθυσμό της Γης αρκεί να γίνει η διαχείριση Χριστού. Αν ταξιδέψουμε θα παρατηρήσουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της Γης είναι ακατοίκητο και ακαλλιέργητο, ολόκληρα χιλιόμετρα (ακατοίκητα) διανύουμε για να πάμε από την μια πόλη στην άλλη. Αυτό που φταίει είναι η απληστία μερικών, η κακή διαχείριση όπως και η κακή διαχείριση των πνευματικών ανθρώπων. Είναι δυνατόν να είμαστε πνευματικοί άνθρωποι και να θέλουμε περιουσίες, να θέλουμε να έχουμε λεφτά στην τράπεζα; Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να πεινάει, να πεθαίνει δίπλα σου και εσύ να λες άνθρωπε ότι στενοχωρήθηκες βάσει της όποιας κρίσης χρηματοοικονομικής διότι μειώθηκε ο τόκος ενώ δεν στερείσαι ουδέν; Έχει φύγει ο άνθρωπος από τον Θεό. Έχει φτιάξει δικό του Θεό, στα μέτρα του. Μια φορά μου λέει ένας Ιερέας, ξέρεις είναι Κυριακή σήμερα (έκανα μια δουλειά) και δεν πρέπει να δουλεύεις. Εσύ, του λέω, σήμερα που είναι Κυριακή γιατί δουλεύεις; Δεν δουλεύω, μου λέει, εγώ κάνω λειτούργημα. Ναι, αλλά πληρώνεσαι δεν το κάνεις τσάμπα και ο ψάλτης πληρώνεται. Λες σε εμένα να μην δουλεύω γιατί είναι αργία ενώ εσύ δουλεύεις; Κάνανε οι άνθρωποι τα Σάββατα και τις Κυριακές στα μέτρα τους, ενώ ο ίδιος ο Χριστός όταν ήρθε, δεν είπε ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος του Σαββάτου; Όμως δεν φταίνε όλοι αυτοί, φταίει η άγνοια η δική μας, (όλων μας) που τους έδωσε το δικαίωμα να νομίζουν ότι κάτι είναι.

33 ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν. Αυτό είναι το υγιές, αυτό είναι το σωστό, αυτή είναι η καλή αρχή. Από μικροί μαθαίνουμε να επιδιώκουμε και να ζητάμε το υλικό στοιχείο ενώ το πνευματικό το ζητάμε όταν αρχίζουμε να μην μπορούμε να περπατήσουμε, όταν αρχίζει να μάς πονάει το κεφάλι μας, τότε παίρνουμε ένα βιβλίο να διαβάσουμε. Ενώ ο Χριστός λέει, ζήτα άνθρωπε πρώτα την βασιλεία του Θεού (και βασιλεία Θεού τι σημαίνει, δεν σημαίνει να βασιλεύσω στον κόσμο αλλά να βασιλεύσω του έτερου κακού εαυτού μου) και την δικαιοσύνη αυτού (την δικαιοσύνη αυτή που είπαμε στην αρχή που είναι η προσφορά, που είναι το έλεος, αν δεν τα έχουμε αυτά δεν θα μπορέσουμε ούτε τους άλλους να ελεήσουμε ούτε τον εαυτό μας να ελεήσουμε, ο εγωισμός μας θα μάς απολέσει) και όλα τα άλλα θα σου προστεθούν.

34 μη ούν μεριμνήσητε εις την αύριον· η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής· αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής. Πολλές φορές το έχω ζήσει και εγώ αυτό στο σπίτι μου, δεν ήξερα τι θα κάνουμε αύριο και έλεγα, «έχει ο Θεός» και πράγματι ο Θεός πάντοτε, πάντοτε βοηθούσε και βοηθάει. Δόξα να έχει το όνομά του και τον ευχαριστούμε που μάς κάλεσε και σήμερα μάς κάνει ανθρώπους του Θεού.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 7

 

1 Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε.

Όποιος κρίνει έχει την ταυτότητα του θανάτου, έτοιμος είναι για το νεκροταφείο γιατί αυξάνεται ο θυμός, ο άνθρωπος σκληραίνει, σκληραίνουν και τα όργανά του, δυσλειτουργεί το σώμα του ολόκληρο, η πίεση του ανεβαίνει επικίνδυνα.

2 εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ώ μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν.

Με ποιο μέτρο να μετρούμε λοιπόν; Να μετρούμε με το μέτρο της αγάπης, τα πάντα, αφού τα πάντα συνεργούν στο αγαθό.

3 τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς;

Αν το καταλάβουμε αυτό όλοι μας, ποιος θα μιλήσει για τον άλλον να πει ότι είναι λάθος; Κανένας. Ερχόμαστε εις εαυτόν με όλα αυτά, γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Ο καθρέφτης της ψυχής μας είναι η διδασκαλία του Χριστού η οποία μας διαμορφώνει τον χαρακτήρα και μάς εξασφαλίζει τον νου του Θεού ο οποίος δύναται εν δυνάμει να ενεργεί. Υπάρχει ο υλικός καθρέφτης, υπάρχει και ο πνευματικός καθρέφτης. Στον υλικό διαμορφώνουμε την καθαρότητα του σώματος και στον πνευματικό διαμορφώνουμε την καθαρότητα της ψυχής.  

4 ή πως ερείς τω αδελφώ σου, άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου;

Είναι αυτό που έχω ξαναπεί ότι πολλές φορές πάμε να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο και μάς λέει ο άλλος, μήπως μπορείς να με πας με το αυτοκίνητό σου στο τάδε μέρος; Και εμείς του λέμε, εγώ να σε πάω, να πας μόνος σου. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις εδώ, σ’ αυτό το πρόβλημα; Α, δεν μπορώ, του λέμε. Πώς είναι δυνατόν λέει ο Κύριος να λες στον άλλον, έλα να σου βγάλω το κάρφος από τον οφθαλμό σου, ενώ εσύ έχεις δοκό στον δικό σου οφθαλμό. Την δοκό την δική σου ποιος θα στη βγάλει; Τα λόγια απεδείχθη ότι μηδενίζουν το όποιο αγαθό έργο.

5 υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου.

Για να μπορέσω να το βγάλω πρέπει να αλλάξω τον εαυτό μου. Δεν πάει να πει ότι άλλαξα επειδή πήρα το Ευαγγέλιο μια φορά και το διάβασα. Βλέπω πολλές φορές σε συζητήσεις αλλά και μέσα στο Διαδίκτυο τους ανθρώπους να λένε, ο Χριστός είπε αυτό. Και όντως, ο Χριστός το είπε και το έκανε όμως εσύ άνθρωπε τι σχέση έχεις με τον Χριστό; Νομίζεις ότι με το να λες ότι ο Χριστός έκανε αυτό, έκανε εκείνο, θα ωφεληθείς; Το θέμα είναι εσύ τι κάνεις, γιατί ο Χριστός έζησε πριν 2000 χρόνια και ό,τι είπε το υλοποίησε. Η δική σου η ζωή μιμείται τον Χριστό, παρουσιάζει τον Χριστό; Οι φίλοι σου γύρω σου τι λένε, οι αδελφοί σου, η οικογένειά σου, η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο αδελφός σου τι λένε για σένα, ότι είσαι όπως ο Χριστός ή όχι; Μήπως απλώς αρέσκεσαι να μιλάς για τον Χρίστο, γιατί ο Χριστός δεν μάς λέει τίποτα για σένα. Να προσέχουμε το πώς εργαζόμαστε.

6 Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς.

Εδώ τι λέει ο Κύριος; Να μην πηγαίνουμε εμείς με τον εγωισμό και επιμένουμε σε έναν άνθρωπο που δεν είναι έτοιμος να ακούσει και να δεχθεί τον Λόγο του Θεού. Αν δεν έχουμε επίγνωση, αν δεν έχουμε σοφία Θεού, αν δεν έχουμε την διάκριση των πνευμάτων εμείς θα πάμε να δώσουμε το άγιον, αυτός που είναι στην άγνοια δεν θα πάει. Δηλαδή, μου λέει κάποιος, αυτά που λες στην ιστοσελίδα είναι τα μεγαλεία του Θεού και εγώ του απαντώ, για σένα είναι, κάποιος άλλος και μόνο που θα δει την εικόνα του Χριστού θα βγει από την σελίδα, θα γελάσει. Όταν όμως έρθει εις εαυτόν, όταν ωριμάσει, (κάποτε θα ωριμάσει) θα δει την εικόνα και θα πει, «α, για να δω εδώ τι λέει για τον Θεό». Όταν όμως εμείς πηγαίνουμε πριν την ώρα του και του λέμε, έλα να σου πω, εγώ ξέρω για τον Θεό, πρέπει να κάνεις αυτό κ.λπ., αυτός αρχίζει να μαθαίνει τι πιστεύουμε, βλέπει ότι δεν τα κάνουμε, δεν τα έχουμε στη ζωή μας και μετά αρχίζει και μάς γελάει και κοροϊδεύει.    

7 Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν·

Αιτείτε. Τι να αιτήσουμε; Να μάς δώσει ο Κύριος όρεξη, διάθεση, χρόνο για να αναγεννηθούμε. Ζητείτε. Τι να ζητήσουμε; Μήπως υπάρχει τίποτα μέσα στον Λόγο του Θεού που δεν το προσέξαμε, δεν το καταλάβαμε, να το ψάξουμε ξανά και ξανά ώστε να βρούμε αυτόν τον θησαυρό που βρήκε εκείνος ο άνθρωπος στο χωράφι και από τη χαρά του πήγε και πούλησε όλα όσα είχε και αγόρασε το χωράφι αυτό, να βρούμε τον Χριστό. Να βρούμε τον Χριστό για να τον βάλουμε στη ζωή μας. Αυτός είναι ο θησαυρός. Να βρούμε τον νόμο του, να βρούμε τον τρόπο που σκέφτεται. Έχουμε δουλειά λοιπόν να κάνουμε, δεν μπορούμε να χάνουμε τον χρόνο μας δεξιά και αριστερά. Κρούεται και ανοιγήσεται. Καμιά φορά παρόλο που κάνουμε τα άλλα δύο (αιτείτε, ζητείτε) λέμε, πού είναι ο Θεός; Εδώ μάς λέει κρούε, φώναξε, ζήτα, επέμενε και θα σου ανοίξει. Έχει μια παραβολή ο Λόγος του Θεού με τον αντίδικό που κορόιδεψε μια χήρα και της πήρε την περιουσία και αυτή φώναζε και επέμενε και ο βασιλιάς διέταξε να της την δώσουν για να ησυχάσει, δεν μπορούσε να την ακούει άλλο. Έτσι να επιμένουμε και εμείς εις την προσευχή και να μην αποκάμνουμε.

8 πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται.

9 ή τις εστιν εξ υμών άνθρωπος, όν εάν αιτήση ο υιός αυτού άρτον, μη λίθον επιδώσει αυτώ;

Είναι δυνατόν ένας γονιός να δώσει κάτι κακό στο παιδί του; Έτσι είναι και ο Θεός. Καμιά φορά ο Θεός μπορεί να μάς πει και κάτι που εμάς δεν μάς αρέσει, εκείνη τη στιγμή που το ακούμε. Δεν λέει ο Λόγος του Θεού ότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό; Δεν λέει ότι ο Θεός άνθρωπε θα σε εκπαιδεύσει, δεν λέει ότι ο Θεός ον γαρ αγαπά παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν όν παραδέχεται; Την εκπαίδευση, την σπουδή, την νουθεσία του Θεού κατηγορείς; Σήμερα ο Θεός είναι να σου πει μπράβο και να σου δώσει το ευ ζην και αύριο να σε οδηγήσει από ένα δρόμο που δεν έχεις ξαναπάει γιατί κάτι θέλει να γνωρίσεις. Όλες οι ρίζες πικρίας πρέπει να βγουν από μέσα μας. Μόνο ένα ευχαριστώ πρέπει να εκπέμπουμε προς όλη την Δημιουργία.

10 και εάν ιχθύν αιτήση, μη όφιν επιδώσει αυτώ;

11 ει ούν υμείς, πονηροί όντες, οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς δώσει αγαθά τοις αιτούσιν αυτόν;

 

Οι μεγαλύτερες αποκαλύψεις δόθηκαν από τον ίδιο τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος. Καμιά φορά ψάχνουμε βαθιά μέσα στο Ευαγγέλιο του Θεού, ενώ οι αλήθειες είναι πάνω πάνω. Είναι αυτά τα οποία πολλές φορές περιφρονούμε αλλά είναι η αλήθεια. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.

 

Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου