Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΤΩΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ


 
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΤΩΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

 

Αδέλφια μου, η εξουσία του κόσμου έχει διαφορετική έννοια και παίρνει διαφορετική μορφή από τις επιδιώξεις ή την μορφή της εξουσίας του Θεού και ο λόγος διότι, η εξουσία του κόσμου —η οποία γεννάται από τον εωσφορικό εγωισμό— κάνει τον άνθρωπο «αρχηγό» με φυσική συνέπεια να πέφτει στην μέγιστη παγίδα αυτού του εωσφορικού εγωισμού που είναι να χάνει την ελευθερία του Θεού, να χάνει την άφθαρτη ζωή, να χάνει, χάριν της εξουσίας, την ίδια τη ζωή διότι θέτει όρους και νόμους μέσω των οποίων αποβλέπει στο ατομικό συμφέρον επικαλούμενος το γενικό (ακόμη και τον νόμο του Θεού επικαλούνται πολλοί ώστε να εξουσιάσουν τους συνανθρώπους τους). Έτσι, ακόμη και η εξουσία που εξασφαλίζει στον άνθρωπο ο κόσμος, χάριν ενός πτυχίου που απέκτησε ή μιας πνευματικής ευλογίας που του δόθηκε σε οποιονδήποτε χώρο, κοσμικό ή πνευματικό, ενώ θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως υπηρεσία καταντά να χρησιμοποιείται ως εξουσία, ειδικά όταν ο άνθρωπος δεν ξέρει να την διαχειρισθεί κατά Θεόν. Μάλιστα για τον ίδιο καταντά η μέγιστη δουλεία διότι συνέχεια παρακολουθεί τους άλλους. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι όποιος θέτει, βάζει νόμους και παρακολουθεί τους άλλους και όχι τον εαυτό του χάνει την ελευθερία του, χάνει την ίδια τη ζωή αφού η βάση της ζωής είναι η ελευθερία, όπου το Πνεύμα του Θεού εκεί ελευθερία, όποιος παρακολουθεί τους άλλους δυστυχώς αυτοκαταστρέφεται. Ο Θεός δεν παρακολουθεί κανέναν απλώς καλεί τον άνθρωπο να τον ακολουθήσει αν το επιθυμεί. Η εξουσία που χορηγεί ο Πατέρας—Θεός και εμάς μας ενδιαφέρει είναι αυτή που μας καθιστά, μέσα από την ελεύθερη βούλησή μας, υπηρέτες Θεού και ανθρώπου (κάτι που το αποφεύγουν αιώνες τώρα οι πάντες).

Ο Χριστός ως ο σοφότερος και ως ο πλέον εξυπνότερος πάντων των ανθρώπων — Θεός — φανέρωσε την μόνη εξουσία που θα πρέπει να μας διακατέχει την οποία υπηρέτησε πρώτος και αυτή έχει ως εξής, όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι, και ο λόγος διότι δεν είναι όλοι έτοιμοι πνευματικά για ένα τέτοιο πνευματικό εγχείρημα δηλαδή το πνευματικό τους επίπεδο δεν είναι ώριμο ακόμη ώστε να ακολουθήσουν συνειδητά τον Χριστό. Καθώς, ουκ ήλθεν διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών, πλένοντας τα πόδια των μαθητών του και λέγοντας, παράδειγμα έδωκα εις εσάς, διά να κάμνητε και σεις, καθώς εγώ έκαμον εις εσάς. Καθώς, σεις μη ονομασθήτε καθηγηταί, είς είναι ο καθηγητής, ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί είσθε. Αυτές τις τρεις μορφές εξουσίας παρουσίασε ο Θεός και αυτές να αναπτύξουμε και εμείς στη ζωή μας, αμήν.

Υπεραγαπημένα μου και γλυκά μου, ολόγλυκά μου αδέλφια εν Κυρίω τα απανταχού ευρισκόμενα, ζει Κύριος! Μετά τον μικρό πρόλογο πάνω στην εξουσία του κόσμου και την εξουσία του Θεού, που θα αναλύσουμε εκτενέστερα στην ομιλία μας σήμερα, θέλω να τονίσω σε όλους δυνατά τα εξής: Είμαστε όλοι παιδιά Θεού αφού είμαστε λογικά όντα-άνθρωποι, είμαστε όλοι γεννήματα και δημιουργήματα του Αγίου Θεού, είμαστε όλοι θεοί και υιοί Υψίστου πάντες, έχουμε όλοι την μοναδική, ξεχωριστή, πνευματική προσωπικότητά μας που μας χάρισε ο Θεός, αρκεί να αποτινάξουμε από πάνω μας τις οποιεσδήποτε ταμπέλες που ανά τους αιώνες μας «βίδωσαν» οι άνθρωποι και μας χώρισαν μεταξύ μας. Ένα εγχείρημα που πέτυχε λόγω της άγνοιας της δικής μας πάνω στο θέλημα του Θεού, στα δρώμενα του Ευαγγελίου και λόγω της αμαρτίας που σήμερα μας διακατέχει, η οποία μάλιστα μέσω της τεκνογονίας μεταπηδά από εποχή σε εποχή, φυσική συνέπεια να αυξάνει στον κόσμο ο λάθος τρόπος ζωής αφού δυστυχώς βρισκόμαστε πάντα ελλιπείς έναντι του θελήματος του Θεού. Έτσι ανά περιόδους στη ζωή μας προστίθεται περισσότερη αμαρτία μέσω της κληρονομικότητας —αφού στο DNA μας καταγράφεται η ζωή μας— την οποία αμαρτία μεταβιβάζουμε στους κληρονόμους μας, στα παιδιά μας με την τεκνογονία. Οι αιώνες έκαναν τους ανθρώπους εξυπνότερους, αφού τους εξασφάλισαν εμπειρία και γνώση δεν τους εξασφάλισαν όμως Χριστού επίγνωση. Ακόμη, τους εξασφάλισαν μορφή ευσέβειας όχι όμως πραγματική, Χριστού ευσέβεια η οποία μορφή ευσέβειας δημιούργησε τα υφιστάμενα στερεότυπα όπως θρησκείες, εντάλματα ανθρώπων, κ.λπ.. Έτσι οι πάντες απέχουν από τα δρώμενα του Ευαγγελίου αφού έχουν άγνοια του θελήματος του Θεού αλλά και όσοι έχουν γνώση αυτού, συμβιβάζονται με τα εντάλματα των ανθρώπων και όχι με το θέλημα του Θεού. Το γεγονός αυτό μας έκανε δυστυχώς να χάσουμε την μεγάλη δόξα που προκαθόρισε και δώρισε σε εμάς ο Πατέρας—Θεός εξαρχής της δημιουργίας του κόσμου αφού αιώνες τώρα με την ανάρμοστη, πνευματική συμπεριφορά που επιδίδουμε έναντι του θελήματος του Θεού σε καθημερινή βάση έχουμε χάσει τον θεϊκό προσανατολισμό μας πάνω στις πνευματικές αρχές, που καθολικά αλλά και διαχρονικά φανερώνει ο Πατέρας—Θεός μέσα από σκεύη εκλογής. Δυστυχώς, ομοιάζουμε σήμερα, με τις συμπεριφορές που εκδηλώνουμε στα ερεθίσματα που δεχόμαστε από τον μεταπτωτικό κόσμο που ζούμε, τοις κτήνεσιν τοις ανοήτοις διότι ο άνθρωπος ο εν τιμή, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσιν τοις ανοήτοις και ομοιώθει αυτοίς όπως αναφέρει και ο προφήτης και ο λόγος διότι το κύριο μέλημά μας είναι ένα: Η μέριμνα, σε όλο τον επί Γης βίο μας, πάνω στην αύξηση του υλικού στοιχείου με αθέμιτους πολλές φορές τρόπους αλλά και η εξουσία που συχνά επιδιώκουμε, με αθέμιτους πάλι τρόπους, πάνω στους συνανθρώπους μας επικαλούμενοι τον Θεό. Αδέλφια μου κάθε εξουσία —είτε αυτή ζει, κατοικεί μέσα μας είτε όχι— η οποία καταστρατηγεί την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του λόγου όπου μέσω αυτού φανερώνεται η ιδιαίτερη αποστολή μας, η οποία απορρίπτει τον αγιασμό, εμπαίζει την θέωση του ανθρώπου διά του Χριστού και φανερώνει ως θέλημα Θεού την μεταθανάτια ζωή και όχι την άφθαρτη, αιώνια ζωή μέσω της αναγέννησης δεν προέρχεται από το Πνεύμα του Θεού, από την λογική του Θεού αλλά από τον εωσφορικό εγωισμό που έχουμε υιοθετήσει από παιδικής ηλικίας και τον οποίον έχει υιοθετήσει ακόμα και ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι είναι του Θεού. Τα εωσφορικά στοιχεία που αναπτύσσουν οι μεταπτωτικές κοινωνίες είναι πολλά αφού, συνειδητά πλέον, τα μέλη τους αν και φέρουν το μέγα όνομα χριστιανός αποδεικνύεται ότι μόνο τυπική σχέση έχουν με τον Ιδρυτή του χριστιανισμού τον Χριστό, τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος (όπως και εμείς πριν καλεστούμε, που είχαμε άγνοια της λογικής του Θεού). Είναι απολύτως βέβαιο ότι σήμερα οι πάντες έχουν εγκαταλείψει με το «εγώ» σε προσωπικό ή γενικό επίπεδο την αρετή των αρετών ταπεινοφροσύνη η οποία είναι η μεγαλύτερη ιδιότητα του Θεού, χωρίς αυτή ουδεμία αρετή αναγνωρίζεται και όποιο έργο και αν πετύχει κάποιος χωρίς αυτή οδηγεί σε αδιέξοδο. Αδέλφια μου δυστυχώς οι κοινωνίες, συνειδητά, έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό. Έτσι στην πορεία της ζωής μας —από παιδικής ακόμη ηλικίας— καλλιεργούμε το ατομικό συμφέρον και όχι το γενικό. Φυσική συνέπεια κάθε στιγμή που παίρνουμε την ευκαιρία (μέσα στις κοινωνίες που ζούμε) διά του λόγου να εκδηλώνουμε τον εωσφορικό εγωισμό που έχουμε με το «εγώ» μας. Σε κάθε συζήτηση που κάνουμε χρησιμοποιούμε το «εγώ» και όχι το «εμείς». Πολλές φορές επικαλύπτεται το «εγώ» με το δήθεν ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι με το πρόσχημα ότι θέλουν τάχα να μας βοηθήσουν επιδιώκουν με μορφή ευσεβείας να μας πάρουν την εξουσία της ζωής που μας χάρισε ο Θεός, να μας πάρουν την ελεύθερη βούλησή μας για να μπορέσουν κατόπιν να λεηλατήσουν ό,τι έχουμε. Το πνεύμα αυτό το έζησα στη ζωή μου από πολλούς ανθρώπους που όταν τους φανέρωσα το λάθος που εντόπισα, που αντιλήφθηκα ότι εκδήλωναν δέχτηκα απανωτά, πνευματικά χτυπήματα και ο λόγος ένας —απ’ ότι κατάλαβα μετά— για να μάθω ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν. Ήθελε ο Θεός να μάθω πόσο απάνθρωπο είναι να θέλεις να μπεις στη ζωή του άλλου ή πόσο λάθος είναι να κάνεις θεούς αφού είσαι θεός και θα πρέπει να συνδιαλέγεσαι με θεούς! Το ίδιο κάνει και ο Θεός σήμερα, δεν συνδιαλέγεται με ανθρώπους που δεν εργάζονται την αναγέννηση συνειδητά. Ο Θεός περιμένει την συνειδητότητά μας πάνω στο θέλημά του. Έτσι και εμείς, αν κάποιος «παίζει το παιχνίδι» του Θεού, του προφήτη, του ποιμένα, του απεσταλμένου να απέχουμε από τη ζωή του, αν όμως αυτός έλθει εις εαυτόν και ζητήσει την ενότητα προς επίτευξη του θελήματος του Θεού μη θέλοντάς εξουσία πάνω μας τότε να συνεργαζόμαστε, διαφορετικά να περιμένουμε την ωριμότητα του συνανθρώπου μας και μέχρι τότε να ζούμε στο αγιαστήριο, στην σιωπή όπως και ο Θεός. Αδέλφια μου, για να γνωρίσει κάποιος το περιβάλλον του θα πρέπει να διαφοροποιηθεί απ’ αυτό έστω και εικονικά και αμέσως θα καταλάβει τι συμβαίνει, τι συντελείται στη ζωή του. Αμέσως θα καταλάβει αν αυτούς που πίστεψε ως θεοφόρους είναι πράγματι του Θεού ή όχι. Εύκολα θα καταλάβει ότι έπεσε σε παγίδα αφού θα δει ότι δεν ζει τη ζωή την δική του, αυτή που του βάζει μέσα του ο Θεός αλλά ζει τη ζωή των άλλων, θα δει δηλαδή ότι ζει με έμπορους ψυχών. Αν κάποιος όμως δεν διαφοροποιείται από το περιβάλλον του είναι διότι καταλαβαίνει ότι θα δεχτεί κριτική, αποστροφή και αυτό δεν το αντέχει. Φυσικά αν το περιβάλλον του είναι του Θεού θα τον δεχτεί όπως και αν είναι και τότε θα χαρεί διότι θα καταλάβει ότι βρίσκεται σε χώρο Θεού. Η Φωνή Θεού δέχεται τον κάθε αδελφό όπως είναι. Έναν νόμο έχει η Φωνή Θεού, δεν δογματίζει την διδασκαλία της και δεν δέχεται να της δογματίζουν και οι άλλοι την δική τους διδασκαλία. Όλοι θα είμεθα ενωμένοι αλλά ο καθένας θα λατρεύει τον Θεό όπως νιώθει και ο λόγος διότι έχουμε διαφορετική αποστολή. Η ενότητα μόνο με αυτό τον τρόπο μένει αδιασάλευτη! Πολλοί γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε λάθος χώρο όμως η πνευματική τους αδυναμία και αστάθεια τούς έκανε να συμβιβασθούν διότι δεν αντέχουν την κριτική και την αποστροφή. Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι αιχμάλωτοι σε ανθρώπους αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό και δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν. Με το να ζούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες και να μην μπορούμε να διαφοροποιηθούμε εκδηλώνοντας τον δικό μας Θεό, να γνωρίζουμε ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αποκτήσουμε την δική μας προσωπικότητα και να γίνουμε υιοί και θυγατέρες Θεού και ο λόγος διότι η πνευματική πορεία μέσα στην εκπαίδευση συνιστά και την αποστροφή. Η αποστροφή, η διαφοροποίηση η δική μας, θα φέρει και το κατηγορώ σε εμάς ώστε να μάθουμε να μην μας πειράζουν τα ελαττώματα ή τα λάθη των άλλων. Μάλιστα με την συμπεριφορά μας αυτή, να διαφοροποιηθούμε, θα δώσουμε και ένα ισχυρό πλήγμα στον εωσφορικό εγωισμό που μας διακατέχει στο να θέλουμε να είμαστε οι σωστοί στα μάτια των ανθρώπων αλλά θα δώσουμε και ένα ισχυρό πλήγμα και στην συναγωγή που έφυγε από τις αρχές του Θεού και μετατράπηκε σε συναγωγή του Σατανά. Το ίδιο έκανε και ο Χριστός, διαφοροποιήθηκε από τους πάντες και γι’ αυτό είναι σήμερα αυτός που είναι! Αν η συναγωγή, ο πνευματικός κύκλος, η εκκλησία δεχτεί την διαφορετικότητά μας τότε πράγματι σε αυτόν τον χώρο ζει ο Θεός. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το μόνο υγιές στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι να είναι φίλοι, διότι όλοι έχουν κάτι ιδιαίτερο στον κόσμο δοσμένο υπό του Θεού που το χρειάζονται οι άλλοι γύρω τους. Φυσική συνέπεια να έχουμε όλοι, στην κοινωνία ή στην πνευματική οικογένεια, την ίδια αξία αφού ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Αδέλφια μου, το παιχνίδι της εξουσίας δυστυχώς καλά κρατεί αιώνες τώρα. Μάλιστα πολλοί άνθρωποι μέχρι να καταφέρουν να εξουσιάσουν κάποιον συνάνθρωπό τους προβαίνουν σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα οι γυναίκες, και αναφέρω τις γυναίκες διότι οι άνδρες είναι πιο ευθείς στις πνευματικές συζητήσεις τους με τους συνανθρώπους τους —εκτός και αν έχουν επηρεαστεί από τις γυναίκες τους και έχουν ξεχάσει την πνευματική ωριμότητα του Χριστού με την οποία θα πρέπει να ζουν. Οι γυναίκες απεδείχθη ότι προβαίνουν σε πολλές μικρότητες, φυσικά όχι όλες, υπάρχουν γυναίκες που πραγματικά υπηρετούν Θεό. Οι περισσότερες όμως έχουν πέσει σε πολλές εξωγραφικές, ασυνείδητες, πνευματικές εργασίες, έννοιες και καλό θα είναι να δείξουν μεγαλύτερη προσοχή σ’ αυτό το θέμα διότι συνέχεια χτυπούν την πόρτα του σπιτιού του επόμενου θύματος, δεν το αφήνουν σε ησυχία, «πέρασα να πω ένα γεια, είστε καλά;» και όταν το θύμα πειστεί ότι κάποιος ενδιαφέρεται για αυτόν αμέσως αρχίζει η εξουσία σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ο λόγος που το κάνουν τόσο επίμονα, οι γυναίκες κυρίως, είναι διότι θέλουν να παρασύρουν και άλλους στην δική τους πνευματική ανασφάλεια. Αν πραγματικά πίστευαν σε αυτό που κάνουν θα είχαν εμπιστοσύνη στον Θεό διότι αν κάποιος αξίζει πνευματικά δεν ενοχλεί κανέναν, οι γύρω του επιθυμούν να πάνε σ’ αυτόν, αυτό είναι το υγιές. Παραδείγματος χάριν ένας καλός γιατρός διαφημίζεται από το έργο του και οι άνθρωποι τον βρίσκουν, ένα καλό αμάξι δεν έρχεται να σε βρει άλλα το βρίσκεις κ.λπ.. Δυστυχώς, το παιχνίδι της εξουσίας αιώνες τώρα συνεχίζεται σαν χαρακτηριστικό στοιχείο των διαπροσωπικών σχέσεων της εποχής μας. Μάλιστα, πιστεύω ότι είναι ο κύριος παράγοντας της  αποδιοργάνωσης εκατομμυρίων ψυχικά, πνευματικά, βιολογικά, υλικά, ασθενέστερων ανθρώπων. Η ηδονή της κυριαρχίας στη ζωή του άλλου όπως πνευματικό προσανατολισμό, πολιτικό χώρο, οικογενειακό περιβάλλον, εργασιακό χώρο κ.λπ. με την μια μορφή καλή ή την άλλη κακή, κατάντησε να είναι το επικρατέστερο χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων σε όλους τους λαούς της Γης. Η καθημερινή μας επιδίωξη πάνω στην εξουσία που θέλουμε να επιβάλλουμε στους άλλους αποτελεί ένα αιτιοπαθογενετικό παράγοντα πρόκλησης ψυχικών διαταραχών σε όλους εκείνους οι οποίοι λόγω κακών συνθηκών δεν διαθέτουν τις ανάλογες πνευματικές δυνάμεις να αντισταθούν, να αντέξουν, να ξεπεράσουν, να αντιδράσουν στην πίεση αυτή που δέχονται από τους άλλους (δήθεν για το καλό τους) την οποία πίεση —εδώ είναι το κακό κίνητρο της εξουσίας— την ζουν μέσα τους και αυτοί που θέλουν να επιβάλλουν την δική τους λογική στους υφισταμένους τους, πνευματικούς ή κοσμικούς. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το κοινωνικό περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει θετικά, ευνοϊκά ή και ανασταλτικά στην ατομική, ψυχολογική ανάπτυξη ενός ή πολλών ανθρώπων ακόμα και αιτιοπαθογενετικά διότι δημιουργεί πολλές φορές, δυστυχώς, ψυχικές και πνευματικές διαταραχές. Το ερώτημα είναι, μπορεί να αλλάξει η κατάσταση αυτή για έναν ή πολλούς ανθρώπους; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στον Λόγο του Θεού και έχει ως εξής: Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν, δηλαδή η πνευματική θεραπεία του νου και η αλλαγή του τρόπου σκέψης βρίσκεται μέσα στον Λόγο του Θεού. Μόνο ο Λόγος του Θεού δημιουργεί συνθήκες φυσιολογικές αφού αποκλείει την εξουσία και κάνει τους πάντες μέτοχους, συμμέτοχους, κληρονόμους, συγκληρονόμους του Θεού. Αν ανατρέξουμε στον Λόγο του Θεού θα γνωρίσουμε έναν νου, τον νου του Χριστού ο οποίος είναι διαποτισμένος με την σοφία του Θεού. Ο Χριστός εις όλον τον επί Γης βίο του δεν παρουσίασε —ούτε και στις πιο δύσκολες καταστάσεις της ζωής του— καμιά ψυχική διαταραχή που να τον μετατρέψει σε αδύναμο ενώπιον των όποιων ερεθισμάτων δέχονταν, θετικών (κολακείες) ή αρνητικών (με το να του δημιουργηθεί φόβος και να εγκαταλείψει την αποστολή του).  Δύο είναι οι λόγοι που χάνουμε την εξουσία της προσωπικότητάς μας. Ο πρώτος είναι η πνευματική οκνηρία που μας διακατέχει αφού όλη την ημέρα δεν ασχολούμεθα με τον εαυτό μας ώστε να τον σπουδάσουμε σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού —ο Λόγος του Θεού είναι ο καθρέφτης, το προσπέκτους του ανθρώπου δοσμένο από τον ίδιο τον Θεό διά του οποίου δύναται να διαμορφωθεί κατά Θεόν η λογική μας— ώστε ο καθένας μας να σηκώσει το υγιές, πνευματικό ανάστημά του το οποίο του καθορίζει, εξασφαλίζει μια προσωπικότητα Χριστού ο οποίος Χριστός απεδείχθη ανώτερο ον πάντων των μέχρι σήμερα λογικών όντων—ανθρώπων και η ολοκληρωμένη ανωτερότητά του φαίνεται από το ότι αν και ανώτερος πνευματικά, με άπειρες εξουσίες κατέστησε εαυτόν υπηρέτη Θεού και ανθρώπου, αυτό σημαίνει λογικό ον! Ο δεύτερος λόγος που χάνουμε την εξουσία της προσωπικότητάς μας και δημιουργείται το λάθος της εξουσίας στη ζωή μας είναι διότι, μέσω της ημιμάθειας που μας διακατέχει πάνω στην λογική του Θεού, κάνουμε ανώτερους, κατώτερους, απεσταλμένους, προφήτες κ.λπ. ενώ ο ίδιος ο Χριστός έθεσε το τέλος όλων αυτών με την παρουσία του στον κόσμο αλλά και με τα λόγια του αφού από το αψευδές στόμα του εξήλθε το σεις μη ονομασθήτε καθηγηταί είς είναι ο καθηγητής ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί είσθε. Δυστυχώς πολλοί εργάστηκαν ώστε να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε τίποτα, ότι χρειαζόμαστε στη ζωή μας αρχηγούς, ότι χρειαζόμαστε ποιμένες, προφήτες κ.λπ. ενώ ο Χριστός φανέρωσε το πάντες δε σεις αδελφοί είσθε. Για ποιο λόγο σήμερα δίνουμε το δικαίωμα ώστε να παραμένει αυτή η δαιμονισμένη κατάσταση στη ζωή μας και μάλιστα πολλές φορές στην προσευχή μας να λέμε και ασυνείδητα το «έλα Κύριε»; Πώς να έρθει ο Κύριος αφού όλα αυτά που αναπτύσσουμε στη ζωή μας είναι και το μεγάλο εμπόδιο του Θεού να τον ξαναστείλει στη Γη. Ο Θεός θέλει να συμβασιλεύσουμε, ο Θεός ζητά την ιδιαίτερη προσωπικότητά μας, ο Θεός θέλει να γίνουμε φίλοι, αδελφοί. Αν δεν φύγουμε απ’ ό,τι, χρόνια, μάς καθιστά δούλους πώς να έρθει; Ο Πατέρας είπε στον Υιόν του, Κάθου εκ δεξιών μου εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου. Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Κατ’ αποκάλυψη Θεού θέλω να φανερώσω τα εξής: Από την ώρα που ο Χριστός ήλθε στον κόσμο, από την ώρα που ο Λόγος του έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, από την ώρα που και εδώ στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί στην δημοτική, από την ώρα που τα έθνη υιοθέτησαν νόμους δημοκρατίας, από την ώρα που άνθρωπε έμαθες πέντε γράμματα για ποιο λόγο θέλεις να «το παίζεις» ιδιαίτερος και μπαίνεις στη ζωή του άλλου και την εξουσιάζεις; Και εσύ αδελφέ για ποιο λόγο κάνεις τον αδελφό σου να νομίζει ότι είναι ξεχωριστός, ιδιαίτερος, δίνοντάς του τίτλο; Και οι δύο, τι δεν καταλαβαίνετε από τον Λόγο του Θεού; Όταν ο Λόγος του Θεού λέει να μην κρίνουμε, θέλουμε ερμηνεία, ανάλυση από ποιμένα για να το εννοήσουμε, γιατί δεν σταματάμε την κρίση; Όταν λέει, όστις δεν είναι καθ’ ημών είναι υπέρ ημών, τι δεν καταλαβαίνουμε; Όταν λέει, αν σε αγγαρεύση ο αδελφός σου μίλιον εν ύπαγε μετ’ αυτού δύο, αυτό θέλουμε να το ερμηνεύσει προφήτης για να το καταλάβουμε; Όταν ο Χριστός τονίζει διά Πνεύματος Αγίου ότι η εγκράτεια είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, εμείς γιατί καθόμαστε και τρώμε δυο πιάτα καλαμαράκια λέγοντας ότι τηρούμε νηστεία ενώ ο Χριστός φανέρωσε ότι τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν αλλά τα εξερχόμενα και αυτά είναι διαλογισμοί κακοί, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, βλέμμα πονηρόν· βλασφημία, υπερηφανία, αφροσύνη· πάντα ταύτα τα πονηρά έσωθεν εξέρχονται και μολύνουσι τον άνθρωπον. Εξάλλου ο ίδιος στην έρημο δεν έκανε νηστεία με καλαμαράκια ή λάχανα ή χταποδάκι στα κάρβουνα! Τι σχέση έχει η αποχή του Χριστού, η νηστεία του Χριστού με τα βρώματα και τα γεμάτα στομάχια μας με νηστίσιμα τάχα φαγητά; Ο Χριστός δεν το διαβάζουμε μέσα στην Γραφή ότι έμεινε σαράντα μέρες στην έρημο και δεν έφαγε και δεν ήπιε τίποτα και όταν πειράχθηκε από τον Σατανά στο να κάνει τις πέτρες ψωμί απάντησε, είναι γεγραμμένο ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού. Ο Χριστός με την αποχή του αυτή ήθελε να μας δείξει ότι, από όντινα νικάσαι σε αυτό και δούλος γίνεσαι. Ήθελε να μας δείξει ότι μόνο το Πνεύμα του Θεού έχουμε ανάγκη, όλα τ’ άλλα που εξουσιάζουν τη ζωή μας σήμερα προήλθαν από την πτώση μας ακόμα και το φαγητό και έχουν σκοπό να διασκεδάσουν τη ζωή μας και όχι η ζωή μας να εξαρτάται από αυτά. Όταν λέει ο Λόγος του Θεού, είσελθε εις το ταμείον σου και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ θέλουμε προφήτη για να το καταλάβουμε αυτό; Όταν λέει, μη ονομασθήτε καθηγηταί αλλά φίλοι θέλουμε προφήτη για να μας το ερμηνεύσει; Όταν μιλάει ο Λόγος του Θεού για μια εκκλησία η οποία θα λέγεται Φιλαδέλφεια θέλουμε ερμηνεία για να καταλάβουμε ότι σ’ αυτή δεν θα υπάρχει αρχηγός αλλά όλοι θα είναι φίλοι και αδελφοί; Όταν γράφει ο Λόγος του Θεού το ίνα ώσιν εν, το οποίο τόνισε ο Κύριος στην προσευχή του, πού είναι το δύσκολο; Το να δοξάζουμε όλοι μαζί ενωμένοι τον Θεό είναι κανόνας και ο τρόπος ένας: Να σέβομαι την πνευματική ευχέρεια και δυνατότητα του συνανθρώπου μου, όποια και αν είναι. Για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να μην δεχόμαστε όσους απαιτούν να τους προσκυνήσουμε και να γυρίσουμε την πλάτη μας σε όλους όσους εργάσθηκαν με δόλο και μας βίδωσαν την δική τους ταμπέλα στην πλάτη μας. Αυτό είναι αιχμαλωσία, αυτό είναι απάνθρωπο. Το να καυχάσαι άνθρωπε ότι έχεις την αλήθεια ενώ η ζωή σου δεν έχει σχέση με ό,τι λες διότι όλη την ώρα βρίσκεσαι έξω από το φαρμακείο για να ζήσεις λίγους μήνες ακόμα, αυτό θα έπρεπε να σε συνετίσει και όχι να κάνεις τον κήρυκα. Εξάλλου, τι διαφορετικό έχεις ακόμα και από εκείνον που δεν έχει συμμετοχή ούτε στον Θεό ούτε πουθενά αφού και οι δυο τα ίδια προβλήματα έχετε; Όταν λέει ο Λόγος του Θεού να μην λέμε ψέματα θέλουμε προφήτη για να μας το ερμηνεύσει; Όταν λέει ο Κύριος, να αγαπάς Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της δυνάμεώς σου· και τον πλησίον σου ως σεαυτόν θέλει προφήτη αυτό για να το καταλάβουμε; Δεν θέλει προφήτη απλώς εμείς δεν θέλουμε να το εφαρμόσουμε διότι καταλαβαίνουμε ότι λέει, με λίγα λόγια, το περίσσευμα του ενός να πηγαίνει στο υστέρημα του άλλου. Εδώ έγκειται η δυσκολία διότι ο Θεός θέλει να γίνουμε αλήθεια και να αναγεννηθούμε με την θυσία η οποία είναι το κοινό όνομα των κληρονόμων του Θεού. Χωρίς θυσία δεν μπορείς άνθρωπε να μπεις στην βασιλεία! Δεν είναι δυνατόν να γράφουμε ομιλίες και να λέμε ότι ο Κύριος έδωσε τη ζωή του λύτρον αντί πολλών και εμείς να μην θέλουμε να δώσουμε τίποτα φτιάχνοντας Θεό στα μέτρα μας. Εάν έχουμε 20—30 χρόνια πνευματικού αγώνα και δεν μπορούμε να δώσουμε ούτε ένα χαμόγελο πώς είναι δυνατόν να δώσουμε μέρος υλικού στοιχείου στον πλησίον μας ή να χρησιμοποιήσουμε όλο το υλικό ή το πνευματικό στοιχείο για την δόξα του Θεού; Εδώ ζούμε στον ίδιο πνευματικό χώρο και πολλές φορές ενώ ξέρουμε —διότι βλέπουμε— που πάσχει ο άλλος, ο αδελφός αντί να καλύψουμε την ανάγκη του, αδιαφορούμε. Το λάθος όλων αυτών όμως πού έγκειται και που δυστυχώς συντελείται και σε όλους τους λαούς της Γης. Το λάθος έγκειται στο ότι κάποιος, που ο Θεός θέλησε να πάρει το Ευαγγέλιο νωρίτερα από τον οποιονδήποτε άνθρωπο (ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, λαού), φρόντισε με τεχνάσματα πολλά να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι είναι ιδιαίτερος. Έτσι όλοι φανατίστηκαν με το πρόσωπο που τους έδωσε τον Λόγο του Θεού, με το δόγμα ή με την οργάνωση που ανήκει θεωρώντας ότι μόνο εκεί υπάρχει η αλήθεια. Έτσι οι πάντες έπεσαν στην παγίδα να εγκαταλείψουν την αγάπη η οποία τα πάντα στέγει και στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο ή και εχθρό ακόμα, με φυσική συνέπεια μέρα-νύχτα να κρίνουν και να διχάζουν τους ανθρώπους, επενδύοντας σε υλικές περιουσίες τις οποίες προφασίζονται ότι τάχα τις έχει ανάγκη ο Θεός, ότι τάχα θέλει σκέπαστρο. Κάποτε ήρθε κάποιος που ήταν πρόεδρος σε μια οργάνωση και μου είπε «εμείς έχουμε την αλήθεια. Οι πεντηκοστιανοί, οι καθολικοί, οι προτεστάντες», όλους τους ανέφερε, «είναι αιρετικοί». Του είπα «απ’ ότι ξέρω έχεις ζάχαρο, έχεις κάποιο πρόβλημα με τα νεφρά σου κ.λπ. και παίρνεις φάρμακα, ξέρεις ότι τα φάρμακα αυτά τα φτιάχνουν καθολικοί; Αφού αυτοί είναι αιρετικοί, όπως λες, γιατί τα φάρμακα τα παίρνεις; Απ’ ότι βλέπω έχεις αυτοκίνητο Mercedes, ξέρεις ότι στην Γερμανία όπου φτιάχνουν τα αυτοκίνητα Mercedes είναι καθολικοί, προτεστάντες ή διαμαρτυρόμενοι; Παρόλα αυτά όμως το Mercedes αυτοκίνητο το αγόρασες από τους αιρετικούς, όπως τους λες, αυτό σου άρεσε! Εσύ σαν ορθόδοξος τι έχεις και καυχάσαι, σε τι είσαι καλύτερος»; Αν τώρα κάποιος λέει ότι είναι άνθρωπος του Θεού και δεν έχει γνωρίσει ακόμη ότι ο Θεός έδωσε ιδιάζουσα μορφή σοφίας σε κάθε έθνος και λαό, ώστε να έχουν όλοι χρεία ο ένας τον άλλον και μιλάει κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι επικίνδυνος, αυτός που λέει τον άλλον αιρετικό και δεν λέει τον εαυτό του αιρετικό δεν ξέρει τι του γίνεται, απέχει από τις αρχές του Θεού, από την λογική του Θεού όσο ο ουρανός από την Γη. Ο Θεός δεν αγκάλιασε την Σαμαρείτισσα; Δεν υποσχέθηκε στον ληστή ότι σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω; Δεν έδειξε στον Πέτρο το όραμα με όλα τα τετράποδα της γης, τα θηρία, τα ερπετά και τα πουλιά του ουρανού και του είπε Πέτρο φάγε, όσα εγώ καθάρισα συ μη λέγεις ότι είναι βέβηλα. Δεν αγκάλιασε τα έθνη μέσω του Απ. Παύλου; Δεν είπε, όστις δεν είναι καθ’ ημών είναι υπέρ ημών; Και τόσα άλλα παραδείγματα! Η Φωνή Θεού έχει σκοπό να αφυπνίσει τον λαό του Θεού και να συμπληρώσει πνευματικά ελλείποντα στους εν Κυρίω αδελφούς. Κάθε φορά αυτό κάνει και σήμερα αυτό κάνει και θα το κάνει μέχρι την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή. Η Φωνή Θεού έχει αποστολή να δημιουργήσει θεούς, να δημιουργήσει φίλους, να δημιουργήσει προσωπικότητες Χριστού οι οποίες προσωπικότητες δεν δογματίζονται και δεν κλείνονται σε χώρους όπου δέχονται μόνο ομοϊδεάτες. Η Φωνή Θεού έχει αποστολή να φέρει το φως στις καρδιές των ανθρώπων που συνειδητά επικαλούνται τον Θεό και να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τους νόμους εκείνους που καθιστούν το Σάββατο και τα εντάλματα των ανθρώπων ανώτερα του θεού—ανθρώπου. Αδέλφια μου, ας νουθετούμαστε από τις εποχές που διαδραματίστηκαν γεγονότα που είναι προς οικοδομή, τα οποία καθόρισαν την πνευματική και ανθρώπινη παγκόσμια αναγέννηση αλλά ας μην μιμούμαστε αυτές (να τις μιμούμαστε μόνο ως προς την αγιότητα). Σήμερα ο Θεός για να ιδρυθεί η βασιλεία δημιουργεί νέες βάσεις πνευματικές, ας ακολουθήσουμε την σοφία του. Το έχω ξαναπεί: Άλλη αποστολή είχε ο Αβραάμ, άλλη ο Ιωσήφ, άλλη οι προφήτες, άλλη ο Ενώχ, άλλη ο Νώε, άλλη ο Ιωνάς, άλλη ο Μωϋσής, άλλη ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλη ο Χριστός, άλλη οι Απόστολοι του Χριστού, άλλη ο Απ. Παύλος, άλλη οι άγιοι, άλλη οι ερημίτες, άλλη οι εκκλησίες, άλλη η Φωνή Θεού. Η κάθε μια ενεργεί σε άλλη εποχή ανάλογα με το πως αναπτύσσεται ή επισκιάζεται το πνεύμα των ανθρώπων εκείνη την χρονική στιγμή από την σοφία του Θεού. Σήμερα ζούμε σε άλλη εποχή, έφτασε η ώρα να φανούν οι ιδρυτές της βασιλείας του Θεού στην Γη. Η ενότητα όμως θα πρέπει να είναι μία, παγκόσμια σε όλον τον χριστιανικό, πνευματικό κόσμο ανεξαρτήτως θρησκείας, λαού, έθνους, εκκλησίας, οργάνωσης κ.λπ.. Η αγάπη θα πρέπει να είναι μία μεταξύ των ανθρώπων, η ταπεινοφροσύνη κοινή για όλους. Φυσικό είναι μέσα από την πνευματική εμπειρία του καθενός η σοφία του Θεού να εκδηλώνεται διαφορετικά όμως οι πάντες πρέπει να σπουδάζουν την σοφία του Θεού (και όχι τα εντάλματα των ανθρώπων). Όλοι κάτι έχουν να πουν που μπορεί να μας οικοδομήσει —αρκεί να μην δογματίζουν τα λόγια τους και να μην θέτουν όρους. Σήμερα ο Χριστός για την δική μας εποχή φανέρωσε, συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω, εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς, εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς· και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. Η Φωνή Θεού αυτό κάνει σήμερα, φέρνει δικαιοσύνη, φέρνει κρίση, φέρνει αλήθεια. Δημιουργεί αναγέννηση. Ενώνει τον λαό του Θεού. Δημιουργεί αγιαστήρια όπου εκεί οι άνθρωποι προκαλούν μεταστοιχείωση στο βιολογικό τους σώμα διά της ενυπόστατης σοφίας του Θεού ώστε να επενδυθούν, διά του επενδύτη, την άφθαρτη ζωή. Η Φωνή Θεού εξαπλώνει το Ευαγγέλιο της βασιλείας. Δημιουργεί την εκκλησία της Φιλαδέλφειας η οποία χτίζεται μέσα μας. Ας εισέλθουμε στο αγιαστήριο και ας σπουδάσουμε την σοφία του Θεού. Για τον χρόνο που αναλώνουμε πάνω στα βιοτικά κάποτε ο Κύριος μου είπε: Θωμά δεν θα κερδίσεις τίποτα αν δεν περιορίσεις τις κοσμικές επιδιώξεις, χρειάζεσαι χρόνο ώστε να γίνει συνειδητοποίηση των όσων σπουδάζεις και για να βρεις χρόνο να αναγεννηθείς, να σπουδάσεις την σοφία του Θεού κάνε ότι πέθανες, άμα πεθάνεις Θωμά πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις διότι θα βρεις πολύτιμο χρόνο ώστε να ζητήσεις την βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού». Χρειάζεται έρευνα πάνω στον Λόγο του Θεού ώστε να δούμε πώς έρχεται η βασιλεία του Θεού μέσα μας αλλά και γύρω μας. Ο Κύριος φανέρωσε, ερευνάτε τας γραφάς, διότι σεις νομίζετε ότι εν αυταίς έχετε ζωήν αιώνιον και εκείναι είναι αι μαρτυρούσαι περί εμού. Ο Χριστός φανέρωσε, όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, θέλει ευρεί αυτήν. Καθώς ο Χριστός φανέρωσε, ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή. Αδέλφια μου μπροστά μας είναι ο θάνατος, ας τείνουμε στην αφιέρωση. Χρόνος δεν υπάρχει για άλλες επενδύσεις εκτός από πνευματικές. Οι υλικές απεδείχθη —λόγω της φθοράς— ότι βιαίως μεταβιβάζονται διότι ο πρώτος φτιάχνει, ο δεύτερος αυξάνει, ο τρίτος τα τρώει καθώς, ο φιλάργυρος απεδείχθη ότι συλλέγει για κάποιον που δεν θα γνωρίσει στη ζωή του, τα χρήματά του ξένοι θα τα χαρούν. Αδέλφια μου, σήμερα βρήκαμε την μία δραχμή που έλειπε για να γίνουν δέκα, βρήκαμε τον Χριστό, ας επενδύσουμε τα πάντα στην μία δραχμή. Ο Λόγος του Θεού κάπου αναφέρει ότι ένας βρήκε ένα θησαυρό σε έναν αγρό και πούλησε τα πάντα για να αγοράσει τον θησαυρό αυτό. Η Φωνή Θεού βρήκε τον θησαυρό και καλεί όλους τους ανθρώπους να συμμετέχουν στους αγώνες της ώστε να γευτούν τους θησαυρούς του Θεού. Ένα στοιχείο χρειάζεται, να περιορίσουμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που δεν τους ενδιαφέρει ο Χριστός αλλά το άτομό τους, τα προσωπικά τους συμφέροντα και οι προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ας αγαπήσουμε την σιωπή διότι σε αυτή θα βρούμε τον Θεό. Το αγιαστήριο ομοιάζει με μυροπωλείο, όταν μπούμε σε αυτό θα βγούμε έξω με αρώματα πνευματικά και ο λόγος διότι στο αγιαστήριο θα ανακαλύψουμε τον προορισμό μας, την αποστολή μας, θα συντονίσουμε τον εαυτό μας πάνω στις ενέργειες εκείνες που θέλει ο Θεός ώστε να συνειδητοποιήσουμε τις ιδιότητες που χορήγησε εξαρχής εις ημάς ο Άγιος Θεός αφού μέσω αυτών μας ύψωσε και μας έθεσε κληρονόμους, συγκληρονόμους, συμμέτοχους. Αδέλφια μου, είμεθα λογικά όντα τα οποία δυνάμεθα:

Πρώτον, να εξελιχθούμε πνευματικά στην βάση του αγαθού.

Δεύτερον, να συλλάβουμε την μεγάλη αξία της γνώσης του θελήματος του Θεού το οποίο συντονίζει τη ζωή μας πάνω σε συγκεκριμένους στόχους γεμάτους ουσία.

Τρίτον, να επιδιώξουμε την άφθαρτη ζωή την οποία εξαρχής έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και ο άνθρωπος την έχασε αφού έδωσε το δικαίωμα στον Διάβολο να εισέλθει στη ζωή του και να διαβάλλει την αλήθεια —η οποία χορηγεί την άφθαρτη ζωή— με το παραμύθι της μεταθανάτιας ζωής ως θέλημα Θεού.

Τέταρτον, να αποκτήσουμε την ελευθερία της θεϊκής προσωπικότητας η οποία χάθηκε αφού ο άνθρωπος γέμισε τον νου του με τα εντάλματα των ανθρώπων τα οποία μέσω της τεκνογονίας πολλαπλασιάσθηκαν αφού η κάθε γενιά συμπλήρωνε και από ένα ή δυο. Χωρίς την ελευθερία του Θεού ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος. Όσοι επιδιώκουν την αθέμιτη εξουσία χάνουν την προσωπική τους ελευθερία. Για να γίνεις άνθρωπε ελεύθερος θα πρέπει να γίνεις θεός διότι όπου το Πνεύμα του Θεού εκεί ελευθερία. Αν έχουμε νου διαποτισμένο με τις αρχές του Θεού θα ζήσουμε ελεύθεροι. Αν ο νους μας είναι ακαλλιέργητος τότε η επιθυμία βρίσκει χαραμάδα και μπαίνει στο μυαλό μας—στην σκέψη μας, έπειτα η επιθυμία αποκτά εξουσία, γίνεται εμμονή, φυσική συνέπεια να μεταβάλλεται σε αμαρτία κάνοντας τον εγκέφαλό μας να υπολειτουργεί και έτσι να χάνουμε τη ζωή. Η ελευθερία του νου είναι η μεγαλύτερη πηγή της άφθαρτης ζωής. Αναγέννηση εξάλλου αυτό σημαίνει, νους διαποτισμένος με τις αρχές του Θεού οι οποίες καθιστούν το σώμα ημών άφθαρτο, αιώνιο και ο λόγος διότι όλα τα ερεθίσματα που δέχεται ο νους αυτός, τα αντιμετωπίζει με το πνεύμα ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν.

Πέμπτον, να καταλάβουμε άπαξ διαπαντός ότι τον Θεό δεν θα τον βρούμε ψάχνοντας έξω από εμάς αλλά μέσα σε εμάς. Πολλοί λένε ότι ο Θεός δεν δύναται να εξασφαλίσει αυτές τις ιδιότητες σήμερα στον άνθρωπο. Κάνουν λάθος διότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος, είναι Πάνσοφος, είναι Παντοκράτορας και μπορεί να χορηγήσει στον κάθε άνθρωπο εκείνη την δύναμη που χρειάζεται για να συγκρατήσει τον εαυτό του ο οποίος τον οδηγεί με γρήγορους ρυθμούς λόγω της αμαρτίας στον θάνατο, στην καταστροφή. Το αγιαστήριο θα μας εξασφαλίσει σοφία Θεού, θα μας εξασφαλίσει αγάπη μεταξύ μας, θα μας εξασφαλίσει αναγέννηση, θα μας εξασφαλίσει ζώσα πίστη, θα μας εξασφαλίσει ζωή άφθαρτη, θα μας μετατρέψει σε υιούς και θυγατέρες Θεού. Ο Θεός θέλει και υπόσχεται ότι αν κάποιος τον ακολουθήσει συνειδητά, μέσα από την ελεύθερη βούλησή του θα τον γεμίσει με ουράνια και επίγεια αγαθά.

Αδέλφια μου, ας αποκτήσουμε την σοφία του Θεού η οποία δύναται να συμπιέζει και να μεταβάλλει την πληθώρα γνώσης που χρειάζεται ο κόσμος για να συντονιστεί σήμερα σε μερικές λέξεις για μας: Αγάπη στον Θεό και στον αδελφό. Η αγάπη είναι η δύναμη που ενώνει τα πάντα μέσα στο σύμπαν. Είναι η δύναμη που δουλεύει ενάντια της φθοράς και του θανάτου. Συντηρεί το σύμπαν. Συγκρατεί τα ηλεκτρόνια κοντά στον πυρήνα του ατόμου. Ενώνει τα κύτταρα του σώματος ώστε να δημιουργούν μέσα από μια συγχορδία κυττάρων διάφορα όργανα. Συντονίζει τις λειτουργίες των διαφόρων συστημάτων του σώματος σε ένα ενωμένο και αρμονικό σύνολο. Εκφράζεται ακόμη και σαν βαρύτητα που κρατάει την Σελήνη στην τροχιά της γύρω από τη Γη, τη Γη γύρω από τον Ήλιο, τον Ήλιο γύρω από το κέντρο του γαλαξία. Με την αγάπη στεκόμαστε πάνω από τα προβλήματα, πάνω από τα πάθη και τις αδυναμίες, πάνω απ’ όλα τα αρνητικά στοιχεία που προκαλούν πνευματική πτώση. Ο εσωτερικός μας κόσμος πλημμυρίζει από χαρά και ευτυχία. Αυτό συμβαίνει διότι η δύναμη αυτή της ενότητας και της συνεχούς αναδημιουργίας εκριζώνει από τον νου κάθε στοιχείο δυσαρμονίας και φθοράς ενώ δημιουργεί και υψηλή πνευματική ανάταση γιατί η ενωτική και αρμονική φύση της αγάπης εισχωρεί και γεμίζει με χυμούς ζωής τα εγκεφαλικά κύτταρα ενεργοποιώντας τα 100% στο να αναπαράγουν την άφθαρτη ζωή. Η διαχέουσα στον νου δύναμη της αγάπης είναι η πιο μεγάλη δύναμη που υπήρχε και υπάρχει στο σύμπαν. Είναι ο ίδιος ο Θεός. Η αγάπη φέρνει χαρά, φέρνει την εσωτερική πληρότητα και ευφορία και κατά τα λόγια του Κυρίου φέρνει την άφθαρτη ζωή. Αγάπη λοιπόν εν Κυρίω, χαρά εν ζωή, ζωή εν χαρά. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν!!!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου