Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΑΙΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ


ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΑΙΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

 

Υπεραγαπημένα μου εκ Κυρίω αδέλφια ζει Κύριος. Συνεχίζουμε και σήμερα όλοι μαζί ενωμένοι με την αγάπη του Χριστού, που τα πάντα στέγει, το πνευματικό μας ταξίδι το οποίο είναι απολύτως βέβαιο ότι καθόρισε στη ζωή μας ο Πατέρας-Θεός. Όλοι, λίγο ή πολύ, πιστεύουμε ότι ο Θεός μάς κάλεσε και μάς άνοιξε μπροστά μας μια θύραν ανεωγμένην την οποίαν ουδείς δύναται να κλείσει. Αδέλφια μου, κινούμενος από αγάπη και ενδιαφέρον προς όλους τους εν Κυρίω γεννηθέντες άνωθεν ανθρώπους (ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, δόγματος, οργάνωσης, εκκλησίας) εργάζομαι με συνείδηση Χριστού στο να εκπληρωθούν επαγγελίες οι οποίες καθορίζουν το μέλλον του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό συνεχίζουμε και σήμερα την πνευματική μας εργασία η οποία αυξάνει την πίστη μας στις αρχές του Θεού ώστε να επιδιώξουμε την αγάπη εκείνη που μάς καθιστά όλους όσους εργάζονται και υπηρετούν το αγαθό παγκόσμια εικόνα Θεού. Είναι αδέλφια μου φυσικό αφού ακόμα δεν φτάσαμε στον στόχο μας πολλές φορές να συντελούνται διάφορα γεγονότα (τα οποία δημιουργεί το σύστημα του κόσμου) που μάς προκαλούν συναισθήματα ή ενέργειες ή σκέψεις τα οποία μάς δημιουργούν συνθήκες στο να απιστούμε στο κάλεσμα που λάβαμε. Όμως δεν χρειάζεται να απελπιζόμαστε, είναι δικαιολογημένη η απιστία μας και ο λόγος διότι υπάρχουν ακόμα μέσα μας ανθρώπινα στοιχεία. Υπάρχουν δυστυχώς πολλά εντάλματα ανθρώπων (που πρέπει να αποτινάξουμε) τα οποία έγιναν ένα με εμάς σε σημείο ώστε να νομίζουμε ότι είναι δικά μας συναισθήματα ή επιδιώξεις ή η δική μας αλήθεια. Υπάρχουν πάθη και αδυναμίες από γεννήσεώς μας. Με λίγα λόγια ο βασικός λόγος όλων των προβλημάτων μας, σε προσωπικό ή γενικό επίπεδο, είναι ότι ακόμη βλέπουμε με τα μάτια του κόσμου ο οποίος κόσμος συντονίζει τον κάθε άνθρωπο (ανάλογα το περιβάλλον και την χώρα που θα βρεθεί) λαό ή έθνος με την δική του λογική. Μπορεί να έχουμε καλή προαίρεση αλλά ο κόσμος, η λογική του δεν έχει εγκαταλείψει τη ζωή μας, τον αγώνα μας ώστε να είναι η πίστη μας ζώσα. Δεν γνωρίζει ακόμη και ο άνθρωπος του Θεού την λογική του Θεού (γι’ αυτή θα μιλήσουμε σήμερα). Η λογική του κόσμου πολλές φορές εξαφανίζει την παντοδυναμία του Θεού αλλά και την αγάπη την πρώτη. Μια έρευνα όμως μέσα στον Λόγο του Θεού είναι απολύτως βέβαιο ότι θα μάς ενισχύσει και θα μάς παρηγορήσει αφού θα μάς δείξει ότι ακόμη και άνθρωποι που καλέστηκαν από τον ίδιο τον Θεό —και που εμείς όλοι θαυμάζουμε— είχαν πολλές φορές την απιστία αυτή στο κάλεσμα του Θεού την οποία εκδήλωναν σε κάθε εμπόδιο που συναντούσαν. Ο Θεός αδέλφια μου εργάζεται έργο σωτηρίας. Το σχέδιο σωτηρίας, αναγέννησης εξελίσσεται σήμερα στη ζωή μας αφού ο Άγιος Θεός το παρέδωσε στα χέρια μας και μέσω του Παρακλήτου (ως εργολάβος της θεότητας) θα το εξελίξει στη ζωή μας και γενικότερα στο ανθρώπινο γένος. Διότι όπως ο Διάβολος (παραχώρηση Θεού) κατάφερε να ιδρύσει την βασιλεία του σε όλο τον κόσμο μέσω του ανθρώπου, έτσι και ο Θεός μέσω του ανθρώπου θα ιδρύσει την δική του βασιλεία. Εμείς όλοι είμεθα μαθητές του Χριστού διότι κηρύττουμε το Ευαγγέλιο της βασιλείας το οποίο στο αγιαστήριο το ζωοποιούμε μέσα μας. Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας θα ενεργήσει τα επόμενα χρόνια αλλά και σήμερα ενεργεί μέσα μας με θαύματα μεγάλα τα οποία προκαλούν αλλαγές σημαντικές στην ίδια μας τη ζωή —αφού η πίστη μας γίνεται ζώσα, η αγάπη γίνεται καθολική, η χαρά δημιουργείται πλέον διά Πνεύματος Αγίου— ώστε να συντελεστούν μέσω όλων των ανθρώπων του Θεού γεγραμμένα που καθιστούν το Ευαγγέλιο του Χριστού σύνταγμα, πολίτευμα του κόσμου. Και δεύτερον ο ίδιος ο Θεός δημιουργεί συνθήκες στο να λάβει χώρα η δευτέρα έλευση του Χριστού μας, αφού ξεδιπλώνει σήμερα μπροστά μας την πνευματική σοφία του Θεού η οποία είναι η φιλοσοφία του Θεού. Η φιλοσοφία του Θεού και σοφία αυτού έκανε τον Υιό να δώσει τη ζωή του λύτρον αντί πολλών ώστε να ζήσουμε διά της σοφίας του αιώνια μαζί του και κατόπιν να τον καταστήσει Θεό στα έθνη. Αδέλφια μου εμείς όλοι είμαστε το σχέδιο του Θεού και με την δύναμη του Θεού το μέλλον του κόσμου διότι πιστεύουμε στον καθαρισμό, στον αγιασμό, πιστεύουμε στην άφθαρτη ζωή, στην κατάργηση της αμαρτίας, στην κατάργηση του φυσικού θανάτου αλλά και διότι ο ίδιος ο Θεός ενέπνευσε μέσα μας όλα αυτά τα οποία υπηρετούμε σήμερα. Το συμπέρασμα είναι ότι και εμείς αφού λάβαμε κάλεσμα να υπηρετήσουμε την ζωή, την βασιλεία του Θεού κηρύττοντας το Ευαγγέλιο της βασιλείας δημόσια είναι σίγουρο ότι δεν θα αποφύγουμε τα σκάνδαλα αφού μέσω αυτών γινόμαστε εικόνα του Θεού του αοράτου. Πίστη όμως στην Φωνή Θεού και στην ζώσα φωνή του ζώντος Θεού. Πίστις διά αγάπης ενεργουμένη και το αποτέλεσμα αυτής ζωή αιώνια. Καμία άλλη σκέψη να μην χωρά στον νου μας. Απεδείχθη αδέλφια μου ότι τα σχέδια των ανθρώπων οδηγούν αυτούς σε αδιέξοδο μέσω της άγνοιας, μέσω των εωσφορικών εγωισμών, μέσω της αμαρτίας με αποκορύφωμα τον θάνατο. Ενώ τα έργα του Θεού που καλούμαστε σήμερα να υπηρετήσουμε μάς οδηγούν (διά της πίστεως) σε αιώνια δόξα η οποία δημιουργεί ανεκλάλητη χαρά αφού η παρουσία του Θεού γίνεται ζώσα, γίνεται έντονη μέσα μας καθ’ εκάστην ημέραν καθώς αυξάνουμε το αγαθό αλλά και γύρω μας. Είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα ο κάθε άνθρωπος, πνευματικός και μη, θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, έτσι τουλάχιστον έχει δείξει μέχρι σήμερα η πορεία του ανθρώπου. Γι’ αυτό είναι σοφό, είναι πρέπον εν όσο έχουμε καιρό να μαζέψουμε αμάραντο θησαυρό ώστε να αποφύγουμε καθετί που μας καθιστά αμέτοχους της δικής του δόξας. Στους σοφούς ανήκει αυτός που ενθυμείται τον Κύριο στον καιρό της ειρήνης ώστε να ενθυμείται και αυτόν ο Κύριος, τον δικό του άνθρωπο, εν καιρώ θλίψεως. Σοφός είναι αυτός που τον καιρό που ευημερεί φυτεύει μέσα του δέντρα Θεού με καρπούς Θεού αλλά και στη ζωή των συνανθρώπων του φυτεύει (με τη ζωή του) δέντρα Θεού με έργα αγάπης, με έργα που καθιστούν τη ζωή άφθαρτη, αιώνια ζωή. Τα έργα του πνεύματος αδέλφια μου μένουν στον αιώνα ώστε τον καιρό του υστερείν να μπορεί να βρει ο άνθρωπος του Θεού πίστη, δύναμη και αγάπη για να νικήσει τον εχθρό. Ενθυμούμεθα όλοι τις πέντε σοφές και τις πέντε μωρές παρθένες. Πολλοί, πολλές φορές, απιστούν στο κάλεσμα και με κάθε ευκαιρία γυρίζουν στα ίδια αφού επηρεάζονται από την λογική του κόσμου. Αδέλφια μου, η πρότερη λογική θα πρέπει να εξαφανιστεί και δεν θα εξαφανιστεί με ένα χάπι, θα εξαφανιστεί με το να εξασφαλίσουμε χρόνο στο να συνδιαλεγόμεθα σοβαρά με τον Θεό. Ο Θεός αδέλφια μου όταν κάνουμε βήματα ειλικρινής αγάπης, μετάνοιας, αναγέννησης θα προκαλέσει και την μεταστοιχείωση στο βιολογικό μας σώμα και ο εγκέφαλός μας με την δύναμη του Θεού θα συντονιστεί σε μια νέα κατά Θεόν δομή που θα παράγει ενέργεια Θεού (ώστε να πληροί το σώμα τις ανάγκες που χρειάζεται) η οποία θα καθιστά τη ζωή άφθαρτη. Πολλοί αγωνίζονται να ζήσουν επιδιώκοντας ζωή μέσα από το σύστημα του κόσμου, ευτυχία και χαρά μέσα από το σύστημα αυτό αλλά απεδείχθη ότι τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά. Λίγο ή πολύ ο κάθε άνθρωπος βοά. Ο άνθρωπος του Θεού όταν σε καθημερινή βάση σπουδάζει την σοφία του Θεού θα γίνει κίνητρο και πόλος έλξης για εκατομμύρια ανθρώπους. Αδέλφια μου πολλοί άνθρωποι υπηρέτησαν τον Θεό όμως μερικοί ήταν ολοκληρωμένοι στο κάλεσμα που έλαβαν και εργάστηκαν χωρίς κόμματα, μέρα και νύχτα ζούσαν κατά Θεόν, μέρα και νύχτα σπούδαζαν την σοφία του Θεού και στο τέλος κέρδισαν τη μεταστοιχείωση, τη ζωή. Πώς; Είναι γραφικό, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα την χάσει· και όποιος χάσει (απολέσει) τη ζωή του ένεκεν εμού —είπε ο Κύριος— και του ευαγγελίου θα την βρει. Πώς θα την βρει; Στο αγιαστήριο, εκεί, συνδιαλεγόμενος μέρα και νύχτα με τον Θεό. Εκεί που θα βρίσκεται και θα αυξάνεται στο αγαθό χωρίς να το περιμένει η δόξα του Θεού θα περάσει και όλα θα αλλάξουν. Όλα θα αλλάξουν σε σημείο να βλέπει και το σώμα του να αλλάζει, να παίρνει την μορφή του Θεού και να γίνεται ο άνθρωπος εικόνα του Θεού. Ενθυμούμεθα τον Ενώχ, τον Ηλία, τον Μωϋσή, τον Ιωάννη, όλοι ήταν καταβεβλημένοι από την φθορά όμως ο Θεός τους δικαίωσε. Ο Πατέρας δεν είναι προσωπολήπτης. Το ίδιο θα κάνει και σε όλους όσους υπηρετούν σήμερα τον Θεό με το πνεύμα που αυξάνει τη ζωή (συγκεκριμένο πνεύμα, το έχω ξαναπεί) διότι το πνεύμα του Θεού είναι ζωοποιόν. Ο λόγος είναι διότι ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ήρθε για όλους τους ανθρώπους. Με όποιον τρόπο αγαθό και αν εργάζεται ο κάθε αδελφός ο Θεός τον ενισχύει και στο τέλος τον ελεεί από την αμαρτία, από την φθορά, από τον θάνατο. Ο Θεός δεν κρίνει κατ’ όψιν όπως εμείς πολλές φορές, ούτε ανάλογα με την σοφία κάποιου, ο Θεός βλέπει την καρδιά, βλέπει την αγαθή πρόθεση. Η χαρά μου αδέλφια μου είναι άπειρη διότι ζούμε σήμερα εν Κυρίω αφού ο ίδιος μάς κάλεσε και μάς ενέπνευσε όλα αυτά που σήμερα πρεσβεύει η Φωνή Θεού. Μέσω όλων αυτών των ιδιοτήτων θα ζήσουμε αιώνια μαζί του, στους αιώνες των αιώνων. Αδέλφια μου ας κάνουμε στην άκρη κάθε λογική που μάς αποδιοργανώνει και μάς αποπροσανατολίζει από την αποστολή μας, από την θύρα που άνοιξε μπροστά μας ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος, από την αναγέννηση. Ας κάνουμε στην άκρη καθετί που μάς εμποδίζει, που μάς βγάζει από την σοφία του Θεού. Αδέλφια μου πιστέψτε το με την δύναμη του Θεού και την χάρη αυτού μπορούμε να γίνουμε το μέλλον του κόσμου και ο λόγος διότι θα παίρνουμε πάντα τροφή (πνευματική), σοφία από το μέλλον, από τις αποκαλύψεις του Θεού ο οποίος μας βοηθά να συλλάβουμε το μέλλον. Γι’ αυτό το Ευαγγέλιο στα χέρια και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού αδιάλειπτα φίλο πιστό με ένα στόχο και σκοπό, να γίνουμε το άλας του Θεού στα χέρια Αυτού και στον κόσμο του Θεού, να γίνουμε πόλη κτισμένη πάνω όρους, να γίνουμε ο λαός του Θεού (και το μπορούμε αρκεί να το πιστέψουμε και να το εργαστούμε). Σίγουρα ο λαός του Θεού υπάρχει και είναι διασκορπισμένος σε όλα τα έθνη αλλά δεν υπηρετεί τη ζωή, υπηρετεί εντάλματα ανθρώπων. Όλοι εμείς θα εργαστούμε με την δύναμη του Θεού αφού ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να δημιουργηθούν άνθρωποι που θα υπηρετούν τη ζωή διότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και ουχί νεκρών. Έτσι θα δημιουργηθεί και η οικογένεια του Θεού διότι ο Θεός ζητά την φιλαδέλφεια, ζητά να βρει την οικογένειά του ώστε να σκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους του Θεού. Λαός και Θεός να είναι ενωμένοι στους αιώνες των αιώνων.
Το θέμα της σημερινής μου ομιλίας είναι να μην αφαιρούμε την παντοδυναμία του Αγίου Θεού από τη ζωή μας ακόμα και την ώρα που τα πράγματα κατ’ εμάς δεν πάνε καλά και οι απορίες αυξάνονται. Ακόμα και όταν η πίστη χάνεται και η απιστία παίρνει την πρώτη θέση. Εμείς καλό είναι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να καταφέρουμε να μην βοάμε στο Θεό (κάθε στιγμή, σε κάθε εμπόδιο). Ακόμη, να μην βοάμε και μεταξύ μας σε κάθε σκάνδαλο σαν τα μικρά παιδιά που τους παίρνουν την καραμέλα από το στόμα. Έχουμε ακούσει όλοι για την αγάπη και ξέρουμε πως θα πρέπει να ενεργούμε κάθε στιγμή με αυτή και όπως είπα παραπάνω ο Θεός μάς κάλεσε όμως δεν είναι απαραίτητο να καταλαβαίνουμε και τα ίδια. Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με το πνευματικό του επίπεδο εργάζεται. Ο Θεός δέχεται το έργο του και την προσφορά του και σιγά-σιγά συμπληρώνει ελλείποντα σε όλους. Αδέλφια μου το μόνο υγιές στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ μας είναι όταν συντρέχουν αρνητικοί λόγοι και δεν μπορούμε να βρούμε τον Θεό, να βρούμε τον εαυτό μας, να ελέγξουμε τον έτερο κακό εαυτό μας, εκείνη τη στιγμή να ζούμε με την σοφία του Θεού η οποία μάς σπούδασε, μάς έμαθε να εγκαταλείπουμε την εγωιστική μας θέση όταν προκύπτει αρνητικός λόγος (σκάνδαλα) και να εισερχόμαστε στο αγιαστήριο με το πανίσχυρο όπλο της σιωπής και ας κάνουμε υπομονή προσευχόμενοι και συνδιαλεγόμενοι με τον Λόγο του Θεού και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού, (δηλαδή όταν δεν νιώθουμε καλά, όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα, όταν νιώθουμε αδύναμοι ας σιωπούμε, δεν χρειάζεται να γινόμαστε εξωστρεφείς) και να είμαστε σίγουροι ότι ο Θεός θα μας βγάλει από το οποιοδήποτε αδιέξοδο που σαν πελώριο τείχος θα έχει στηθεί εκείνη την χρονική στιγμή μπροστά μας αφού θα μετατρέψει αυτό η εισδοχή μας στη σιωπή, στο αγιαστήριο σε ευλογία και δόξα διότι τα τείχη του ψεύδους μέσα μας και γύρω μας μπορούν να γκρεμιστούν μόνο με την παρέμβαση του Θεού —και όπως το μικρό παιδί όταν έχει ένα πρόβλημα τρέχει να βρει την μαμά του έτσι και εμείς θα τρέχουμε να βρούμε τον Θεό. Ίσως να στείλει και τον αρχιστράτηγο ή τους αγγέλους του οι οποίοι είναι λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν  αποστελλόμενα διά τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν, ώστε να βοηθήσουν τον άνθρωπο που έχει καλή προαίρεση να ξεπεράσει το οτιδήποτε. Έτσι θα φύγει και το ψέμα που προκαλεί πολλές φορές είτε η αμαρτία είτε η φθορά είτε οι εωσφορικές επιδιώξεις μερικών ανθρώπων (οι οποίοι φόρεσαν το καπέλο του Θεού και πήραν την θέση αυτού ως αντιπρόσωποι Θεού, αιώνες τώρα). Αν παρατηρήσουμε σε όλη την Αγία Γραφή αυτή η απιστία που ανά τακτά χρονικά διαστήματα νιώθουμε και εμείς, την οποία υιοθετήσαμε τον καιρό της άγνοιας, διακατείχε όλα σχεδόν τα γραφικά πρόσωπα αφού έχει αποδειχθεί ότι όλοι όσοι εργάστηκαν το αγαθό σε ολόκληρη την παγκόσμια πνευματική ιστορία ήταν ομοιοπαθείς με εμάς όμως με τον σχετικό αγώνα μέσα από υπομονή και επιμονή υπερέβησαν εαυτούς και εργάστηκαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και κατάφεραν να νικήσουν. Σήμερα λοιπόν θα αναφέρω μερικά παραδείγματα τα οποία μας χαρίζουν ελπίδα και σκιαγραφούν και την δική μας συμπεριφορά που ομοιάζει με την συμπεριφορά όλων αυτών των αδελφών οι οποίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη και στα δρώμενα του κόσμου, του Θεού υπηρετούντες το αγαθό το οποίο στο τέλος υπηρέτησαν με πολλή αγάπη. Η βασιλεία του Θεού δεν ιδρύθηκε ακόμα στην Γη όπως και το Πάτερ ημών αναφέρει, ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Είναι επαγγελία η οποία εδόθη από τον ίδιο τον Κύριό μας ώστε όταν προσευχόμεθα τα αίτημά μας να είναι αυτό, να ζητάμε να έρθει η βασιλεία. Αφού η βασιλεία δεν ιδρύθηκε αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Θεός συνεχίζει να χαράζει τα δρώμενα του πνευματικού κόσμου και σήμερα μέσω όλων ημών —αν και η απιστία μας πολλές φορές βρίσκεται έντονα στο προσκήνιο της καθημερινής μας συνδιαλλαγής με τον ζώντα Θεό αλλά και μεταξύ μας. Αδέλφια μου και εμείς αν γυρίσουμε πίσω, από τότε που λάβαμε το κάλεσμα, θα ενθυμηθούμε, θα δούμε ότι ως διά μαγείας ο Θεός ήταν πάντα μαζί μας. Αυτός ο Άγιος Θεός κάθε φορά που ερχόμασταν σε αδιέξοδο έριχνε τα τείχη της Ιεριχούς που ανυψώνονταν μπροστά μας.
Έτσι θα δούμε την συμπεριφορά μερικών ανθρώπων του Θεού οι οποίοι κλέβουν την παράσταση στη ζωή μας θετικά. Όλοι μας θαυμάζουμε αυτούς τους ανθρώπους όμως ίσως να μην καταλάβαμε ακόμα τι φύλαξε ο Θεός για όλους εμάς αφού οι αιώνες δημιουργήθηκαν, εξελίχτηκαν, θετικά ή αρνητικά, για τον λαό των εσχάτων χρόνων ο οποίος λαός θα αποτελέσει το στράτευμα του Ιωήλ όπου μέσω αυτού θα λάβουν χώρα οι επαγγελίες. Εξάλλου η Γραφή διά Πνεύματος Αγίου εκθέτει πολλές επαγγελίες οι οποίες θα λάβουν χώρα και ξεκίνησαν να λαμβάνουν χώρα σήμερα αλλά και στο μέλλον μέσω όλων ημών. Θεωρώ ότι είμαστε και εμείς μέσα στο σχέδιο του Θεού διότι υπηρετούμε τη ζωή (είναι κάτι ξεχωριστό που το ενέπνευσε ο Θεός στη ζωή μας να το υπηρετούμε) διότι πρέπει οι άνθρωποι, όλος ο χριστιανικός κόσμος να πιστέψει σ’ αυτό, στη ζωή. 
Ας ξεκινήσουμε την έρευνά μας ώστε να δούμε το παιχνίδι της απιστίας μεταξύ Θεού και ανθρώπων του Θεού, το οποίο παιχνίδι γίνονταν για ένα λόγο, για να φανεί η παντοδυναμία του Θεού και σ’ αυτούς που είχαν καλή προαίρεση αλλά και σ’ αυτούς που ήταν ενάντιοι στο έργο του Θεού.
 
Πάμε λίγο στο όρος Σινά όπου ο Μωϋσής επισκέφθηκε το όρος ώστε να δει το φαινόμενο από κοντά αφού το όρος αυτό πολλές φορές του κέντρισε το ενδιαφέρον με την παράξενη-ιδιαίτερη συμπεριφορά του. Καθώς πλησίασε στην κορυφή του όρους βλέπει μπροστά του μια καιόμενη βάτο η οποία φλέγονταν αλλά δεν καίγονταν. Μέσα από την βάτο ακούστηκε μια φωνή. Τι συνέβη; Ποια η προτροπή του Θεού, ποια η απιστία του Μωϋσή; Ας διαβάσουμε λίγο το κείμενο.
 
ΕΞΟΔΟΣ 3
 
1 Και Μωϋσής ήν ποιμαίνων τα πρόβατα Ιοθόρ του γαμβρού αυτού του ιερέως Μαδιάμ και ήγαγε τα πρόβατα υπό την έρημον και ήλθεν εις το όρος Χωρήβ.
2 ώφθη δε αυτώ άγγελος Κυρίου εν πυρί φλογός εκ του βάτου, και ορά ότι ο βάτος καίεται πυρί, ο δε βάτος ου κατεκαίετο.
3 είπε δε Μωϋσής· παρελθών όψομαι το όραμα το μέγα τούτο, ότι ου κατακαίεται ο βάτος.
4 ώς δε είδε Κύριος ότι προσάγει ιδείν, εκάλεσε αυτόν ο Κύριος εκ του βάτου λέγων· Μωϋσή, Μωϋσή. ο δε είπε· τι εστι;
5 ο δε είπε· μη εγγίσης ώδε. λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου· ο γαρ τόπος, εν ώ συ έστηκας, γη αγία εστί.
6 και είπεν· εγώ είμι ο Θεός του πατρός σου, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ. απέστρεψε δε Μωϋσής το πρόσωπον αυτού· ευλαβείτο γαρ κατεμβλέψαι ενώπιον του Θεού.
7 είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· ιδών είδον την κάκωσιν του λαού μου του εν Αιγύπτω και της κραυγής αυτών ακήκοα από των εργοδιωκτών· οίδα γαρ την οδύνην αυτών,
8 και κατέβην εξελέσθαι αυτούς εκ χειρός των Αιγυπτίων και εξαγαγείν αυτούς εκ της γης εκείνης και εισαγαγείν αυτούς εις γην αγαθήν και πολλήν, εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι, εις τον τόπον των Χαναναίων και Χετταίων και Αμορραίων και Φερεζαίων και Γεργεσαίων και Ευαίων και Ιεβουσαίων
9 και νυν ιδού κραυγή των υιών Ισραήλ ήκει προς με, καγώ εώρακα τον θλιμμόν, όν οι Αιγύπτιοι θλίβουσιν αυτούς.
10 και νυν δεύρο αποστείλω σε προς Φαραώ βασιλέα Αιγύπτου, και εξάξεις τον λαόν μου τους υιούς Ισραήλ εκ γης Αιγύπτου.
11 και είπε Μωϋσής προς τον Θεόν· τις είμι εγώ, (εδώ βλέπουμε την απιστία του Μωϋσή, παρόλο που έβλεπε αυτό που έβλεπε μπροστά του και άκουγε τη φωνή να βγαίνει μέσα από την βάτο λέει τις είμι εγώ. Γνωστό αυτό σε όλους μας, ο καθένας μας το έχει πει. Πολλές φορές απιστούμε. Εγώ θα λύσω το πρόβλημα του κόσμου, εγώ θα αναγεννήσω εκείνον, εγώ θα κάνω εκείνο ή το άλλο; Με κάλεσε εμένα ο Θεός; Αν είναι δυνατόν; Κι όμως, είναι. Άλλους τους κάλεσε διά Πνεύματος Αγίου άλλους κατ’ ιδίαν όμως όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καλέστηκαν (και σήμερα εργάζονται το αγαθό). Πολλές φορές όμως βάζουμε κόμματα όπως και εδώ ο Μωϋσής) ότι πορεύσομαι προς Φαραώ βασιλέα Αιγύπτου, και ότι εξάξω τους υιούς Ισραήλ εκ γης Αιγύπτου;
Συνεχίζουμε την έρευνα για να δούμε το θαύμα. Του λέει τώρα ο Θεός,
12 είπε δε ο Θεός Μωϋσή λέγων· ότι έσομαι μετά σου, και τούτο σοι το σημείον, ότι εγώ σε εξαποστέλλω εν τω εξαγαγείν σε τον λαόν μου εξ Αιγύπτου και λατρεύσετε τω Θεώ εν τω όρει τούτω.
13 και είπε Μωϋσής προς τον Θεόν· ιδού εγώ εξελεύσομαι προς τους υιούς Ισραήλ, και ερώ προς αυτούς· ο Θεός των πατέρων ημών απέσταλκέ με προς υμάς. ερωτήσουσί με· τι όνομα αυτώ; Τι ερώ προς αυτούς;
14 και είπεν ο Θεός προς Μωυσήν λέγων· εγώ είμι ο ών. και είπεν· ούτως ερείς τοις υιοίς Ισραήλ· ο ών απέσταλκέ με προς υμάς.
15 και είπεν ο Θεός πάλιν προς Μωυσήν· ούτως ερείς τοις υιοίς Ισραήλ· Κύριος ο Θεός των πατέρων ημών, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ απέσταλκέ με προς υμάς· τούτο μου εστιν όνομα αιώνιον και μνημόσυνον γενεών γενεαίς.
16 ελθών ούν συνάγαγε την γερουσίαν των υιών Ισραήλ και ερείς προς αυτούς· Κύριος ο Θεός των Πατέρων ημών ώπται μοι, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ, λέγων· επισκοπή επέσκεμμαι υμάς και όσα συμβέβηκεν υμίν εν Αιγύπτω.
17 και είπεν· αναβιβάσω υμάς εκ της κακώσεως των Αιγυπτίων εις την γην των Χαναναίων και Χετταίων και Αμορραίων και Φερεζαίων και Γεργεσαίων και Ευαίων και Ιεβουσαίων, εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι.
Βλέπουμε πώς ο Θεός συζητάει με τον άνθρωπο του Θεού για να τον πείσει διότι και αυτός δίσταζε και φοβήθηκε στο άκουσμα και στο κάλεσμα του Θεού και στην αποστολή του. 
 
ΈΞΟΔΟΣ 4
 
1 Απεκρίθη δε Μωϋσής και είπεν· εάν μη πιστεύσωσί μοι, μηδέ εισακούσωσι της φωνής μου, ερούσι γαρ, ότι ουκ ώπται σοι ο Θεός, τι ερώ προς αυτούς;
2 είπε δε αυτώ Κύριος· τι τούτο έστι το εν τη χειρί σου; ο δε είπε· ράβδος.
3 και είπε· ρίψον αυτήν επί την γην. και έρριψεν αυτήν επί την γην, και εγένετο όφις· και έφυγε Μωϋσής απ’ αυτού.
4 και είπε Κύριος προς Μωϋσήν· έκτεινον την χείρα και επιλαβού της κέρκου· εκτείνας ούν την χείρα επελάβετο της κέρκου, και εγένετο ράβδος εν τη χειρί αυτού·
5 ίνα πιστεύσωσί σοι ότι ώπται σοι ο Θεός των πατέρων αυτών, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ.
6 είπε δε αυτώ Κύριος πάλιν· εισένεγκον την χείρα σου εις τον κόλπον σου. και εισήνεγκε την χείρα αυτού εις τον κόλπον αυτού· και εξήνεγκε την χείρα αυτού εκ του κόλπου αυτού, και εγενήθη η χείρ αυτού ωσεί χιών.
7 και είπε πάλιν· εισένεγκον την χείρα σου εις τον κόλπον σου. και εισήνεγκε την χείρα εις τον κόλπον αυτού· και εξήνεγκεν αυτήν εκ του κόλπου αυτού, και πάλιν αποκατέστη εις την χρόαν της σαρκός αυτής.
8 εάν δε μη πιστεύσωσί σοι, μηδέ εισακούσωσι της φωνής του σημείου του πρώτου, πιστεύσουσί σοι της φωνής του σημείου του δευτέρου.
9 και έσται εάν μη πιστεύσωσί σοι τοίς δυσί σημείοις τούτοις, μηδέ εισακούσωσι της φωνής σου, λήψη από του ύδατος του ποταμού και εκχεείς επί το ξηρόν, και έσται το ύδωρ, ό εάν λάβης από του ποταμού, αίμα επί του ξηρού. 10 είπε δε Μωϋσής προς Κύριον· δέομαι, Κύριε, ούχ ικανός είμι πρό της χθες, ουδέ πρό της τρίτης ημέρας, ουδέ αφ’ ού ήρξω λαλείν τω θεράποντί σου· ισχνόφωνος και βραδύγλωσσος εγώ είμι.
11 είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· τις έδωκε στόμα ανθρώπω, και τις εποίησε δύσκοφων και κωφόν, βλέποντα και τυφλόν; ούκ εγώ ο Θεός;
12 και νύν πορεύου, και εγώ ανοίξω το στόμα σου, και συμβιβάσω σε, ο μέλλεις λαλήσαι.
13 και είπε Μωϋσής· δέομαι, Κύριε, προχείρισαι δυνάμενον άλλον, όν αποστελείς. Βλέπουμε λοιπόν στον διάλογο αυτό συνέχεια τον Μωϋσή να παρουσιάζει απιστία, στον λόγο να έχει αντίλογο. Τόσα σημεία, τόσο έντονη η παρουσία του Θεού και πάλι ο Μωϋσής λέει στον Θεό μήπως μπορείς να στείλεις (να βρεις) κάποιον άλλον;
14 και θυμωθείς οργή Κύριος επί Μωϋσήν είπεν· ούκ ιδού Ααρών ο αδελφός σου ο Λευίτης; επίσταμαι ότι λαλών λαλήσει αυτός σοι· και ιδού αυτός εξελεύσεται εις συνάντησίν σοι και ιδών σε χαρήσεται εν εαυτώ.
15 και ερείς προς αυτόν και δώσεις τα ρήματά μου εις το στόμα αυτού· και εγώ ανοίξω το στόμα σου και το στόμα αυτού και συμβιβάσω υμάς α ποιήσετε.
16 και αυτός σοι λαλήσει προς τον λαόν, και αυτός έσται σου στόμα, συ δε αυτώ έση τα προς τον Θεόν.
17 και την ράβδον ταύτην την στραφείσαν είς όφιν λήψη εν τη χειρί σου, εν ή ποιήσεις εν αυτή τα σημεία.
Κάτι που συμβαίνει και σε εμάς (απιστία) βλέπουμε να συμβαίνει και στους ανθρώπους αυτούς που θαυμάζουμε οι οποίοι στο τέλος εργάστηκαν το έργο του Θεού.
Ξέρουμε όλοι τι συνέβη μετά και πώς ο Θεός δικαίωσε τον Μωϋσή, πώς αποδιοργάνωσε όλη την Αίγυπτο και ελευθέρωσε τον Ισραήλ. Οι Ισραηλίτες κατάφεραν να φύγουν από την Αίγυπτο με θαύματα μεγάλα. Η πορεία του έθνους όμως δεν σταμάτησε, τα προβλήματα δεν σταμάτησαν και ο λόγος για να φανεί η παντοδυναμία του Θεού σε όλους όσους καταδυναστεύουν τον άνθρωπο και εκμεταλλεύονται την αδυναμία του. Τώρα, μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, φτάνουν στην Ερυθρά Θάλασσα. Τι γίνεται εδώ;   
 
ΈΞΟΔΟΣ 14
 
Ο λαός με όλα όσα συνέβαιναν μέσω του Μωϋσή σίγουρα θα ήταν σε μεγάλη υπερδιέγερση. Σε μεγάλη κινητικότητα θα βρίσκονταν σίγουρα όλος ο ψυχοσυναισθηματικός κόσμος των Ισραηλιτών αφού ζούσαν τρομερά γεγονότα τα οποία τους καθόριζαν ακραία συναισθήματα: χαρά, λύπη, φόβο, θυμό. Και τώρα, πάλι πολλά συναισθήματα —αρνητικά— τους πλημμύρισαν, μεγάλος φόβος τους επισκίασε αφού μπροστά ήταν η Ερυθρά θάλασσα και πίσω ο ισχυρός στρατός της Αιγύπτου. Αν και στην αρχή ο Μωϋσής τους καθησύχασε, παρ’ όλα αυτά και ο ίδιος άρχισε να βοά στον Θεό και να, το θαύμα. Του απαντά ο Θεός: Τι βοάς συνέχεια σε μένα, σου είπα στο όρος ότι με τη ράβδο σου θα πολεμήσεις και εσύ έλεγες δικαιολογίες όπως ότι είσαι βραδύγλωσσος και στην περίπτωση αυτή σου είπα να πάρεις τον Ααρών, με ρώτησες ποιος να πεις ότι σε έστειλε και σου είπα ο Ών, με ρώτησες πώς θα πολεμήσεις και σου έδωσα τη ράβδο και σου είπα ότι θα σου στείλω και αγγέλους, εγώ θα πορεύομαι του στρατεύματος. Παρ’ όλα αυτά και εδώ πάλι απιστία. Άρχισε πάλι να βοά και ο λαός και ο Μωϋσής. Ας δούμε τα γεγονότα όπως αναφέρονται μέσα στον Λόγο του Θεού:
8 και εσκλήρυνε Κύριος την καρδίαν Φαραώ βασιλέως Αιγύπτου και των θεραπόντων αυτού, και κατεδίωξεν οπίσω των υιών Ισραήλ· οι δε υιοί Ισραήλ εξεπορεύοντο εν χειρί υψηλή.
9 και κατεδίωξαν οι Αιγύπτιοι οπίσω αυτών και εύροσαν αυτούς παρεμβεβληκότας παρά την θάλασσαν, και πάσα η ίππος και τα άρματα Φαραώ και οι ιππείς και η στρατιά αυτού απέναντι της επαύλεως εξεναντίας Βεελσεπφών.
10 και Φαραώ προσήγε· και αναβλέψαντες οι υιοί Ισραήλ τοις οφθαλμοίς ορώσι, και οι Αιγύπτιοι εστρατοπεύδευσαν οπίσω αυτών, και εφοβήθησαν σφόδρα· ανεβόησαν δε οι υιοί Ισραήλ προς Κύριον,
11 και είπαν προς Μωϋσήν· παρά το μη υπάρχειν μνήματα εν γη Αιγύπτω εξήγαγες ημάς θανατώσαι εν τη ερήμω; τι τούτο εποίησας ημίν εξαγαγών εξ Αιγύπτου;
12 ου τούτο ήν το ρήμα, ο ελαλήσαμεν προς σε εν Αιγύπτω, λέγοντες· πάρες ημάς, όπως δουλεύσωμεν τοις Αιγυπτίοις; κρείσσον γαρ ημάς δουλεύειν τοίς Αιγυπτίοις ή αποθανείν εν τη ερήμω ταύτη.
13 είπε δε Μωϋσής προς τον λαόν· θαρσείτε, στήτε και οράτε την σωτηρίαν την παρά του Κυρίου, ήν ποιήσει ημίν σήμερον· όν τρόπον γαρ εωράκατε τους Αιγυπτίους σήμερον, ου προσθήσεσθε έτι ιδείν αυτούς εις τον αιώνα χρόνον·
14 Κύριος πολεμήσει περί υμών, και υμείς σιγήσετε. Πολύ ωραίο αυτό. Το κρατάμε. Εμείς κάνουμε τη δουλειά μας, αυτή που μάς είπε ο Θεός και ο Θεός είναι αυτός που θα καθορίσει το σχέδιο και θα το εξελίξει.
15 Είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· τι βοάς πρός με; λάλησον τοίς υιοίς Ισραήλ, και αναζευξάτωσαν·
16 και συ έπαρον τη ράβδω σου και έκτεινον την χείρα σου επί την θάλασσαν και ρήξον αυτήν, και εισελθάτωσαν οι υιοί Ισραήλ είς μέσον της θαλάσσης κατά το ξηρόν.
17 και ιδού εγώ σκληρυνώ την καρδίαν Φαραώ και των Αιγυπτίων πάντων, και εισελεύσονται οπίσω αυτών· και ενδοξασθήσομαι εν Φαραώ και εν πάση τη στρατιά αυτού και εν τοις άρμασι και εν τοις ίπποις αυτού.
18 και γνώσονται πάντες οι Αιγύπτιοι (και όλοι οι λαοί της γης), ότι εγώ είμι Κύριος, ενδοξαζομένου μου εν Φαραώ και εν τοις άρμασι και ίπποις αυτού.
19 εξήρε δε ο άγγελος του Θεού ο προπορευόμενος της παρεμβολής των υιών Ισραήλ και επορεύθη εκ των όπισθεν· εξήρε δε και ο στύλος της νεφέλης από προσώπου αυτών και έστη εκ των οπίσω αυτών.
20 και εισήλθεν ανά μέσον της παρεμβολής των Αιγυπτίων και ανά μέσον της παρεμβολής Ισραήλ και έστη· και εγένετο σκότος και γνόφος, και διήλθεν η νύξ, και ου συνέμιξαν αλλήλοις όλην την νύκτα·
21 εξέτεινε δε Μωϋσής την χείρα επί την θάλασσαν, και υπήγαγε Κύριος την θάλασσαν εν ανέμω νότω βιαίω όλην την νύκτα και εποίησε την θάλασσαν ξηράν, και εσχίσθη το ύδωρ.
22 και εισήλθον οι υιοί Ισραήλ εις μέσον της θαλάσσης κατά το ξηρόν, και το ύδωρ αυτής τείχος εκ δεξιών και τείχος εξ ευωνύμων·
23 και κατεδίωξαν οι Αιγύπτιοι και εισήλθον οπίσω αυτών, πας ίππος Φαραώ και τα άρματα και οι αναβάται, εις μέσον της θαλάσσης.
24 εγενήθη δε εν τη φυλακή τη εωθινή και επέβλεψε Κύριος επί την παρεμβολήν των Αιγυπτίων εν στύλω πυρός και νεφέλης και συνετάραξε την παρεμβολήν των Αιγυπτίων
25 και συνέδησε τους άξονας των αρμάτων αυτών και ήγαγεν αυτούς μετά βίας. και είπαν οι Αιγύπτιοι· φύγωμεν από προσώπου Ισραήλ, ο γαρ Κύριος πολεμεί περί αυτών τους Αιγυπτίους.
26 είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· έκτεινον την χείρα σου επί την θάλασσαν, και αποκαταστήτω το ύδωρ και επικαλυψάτω τους Αιγυπτίους, επί τε τα άρματα και τους αναβάτας.
27 εξέτεινε δε Μωϋσής την χείρα επί την θάλασσαν, και αποκατέστη το ύδωρ προς ημέραν επί χώρας· οι δε Αιγύπτιοι έφυγον υπό το ύδωρ, και εξετίναξε Κύριος τους Αιγυπτίους μέσον της θαλάσσης.
28 και επαναστραφέν το ύδωρ εκάλυψε τα άρματα και τους αναβάτας και πάσαν την δύναμιν Φαραώ, τους εισπορευομένους οπίσω αυτών, εις την θάλασσαν, και ου κατελήφθη εξ αυτών ουδέ είς.
29 οι δε υιοί Ισραήλ επορεύθησαν διά ξηράς εν μέσω της θαλάσσης, το δε ύδωρ αυτής τείχος εκ δεξιών, και τείχος εξ ευωνύμων.
30 και ερρύσατο Κύριος τον Ισραήλ εν τη ημέρα εκείνη εκ χειρός των Αιγυπτίων· και είδεν Ισραήλ τους Αιγυπτίους τεθνηκότας παρά το χείλος της θαλάσσης.
31 είδε δε Ισραήλ την χείρα την μεγάλην, α εποίησε Κύριος τοις Αιγυπτίοις· εφοβήθη δε ο λαός τον Κύριον και επίστευσαν τω Θεώ και Μωϋσή τω θεράποντι αυτού.
Όλο αυτό που συνέβη στην Ερυθρά Θάλασσα (το θαύμα) συνόδευε τον Ισραήλ παντού, ήταν μαρτυρία. Όλα τα έθνη και μόνο που άκουγαν τι συνέβη σ’ αυτόν τον λαό τον φοβούνταν και ο φόβος αυτός έκανε τους Ισραηλίτες πιο ισχυρούς στο να ακολουθούν τον δρόμο που τους χάραξε ο Θεός. Ο Μωϋσή κατόπιν όπως ξέρουμε ανελήφθη στον ουρανό και μετά από χιλιάδες χρόνια κάνει την παρουσία του μαζί με τον Ηλία στο όρος Θαβώρ όπου οι δυο άνδρες συνελάλουν με τον Κύριο αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι ζώντες. Τον Κύριο συνόδευαν στο όρος αυτό ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος.
 
Πάμε σε ένα άλλο πρόσωπο, στον Ιησού του Ναυή ο οποίος καθόρισε την εξέλιξη του Ισραήλ μετά την ανάληψη του Μωϋσή στον ουρανό. Ο Ιησούς του Ναυή ταξίδεψε κατ’ εντολήν Θεού προς την πόλη που έταξε ο Θεός εις αυτόν. Έφτασε λοιπόν μπροστά στα τείχη της Ιεριχούς όταν όμως τα είδε έχασε την πίστη του. Ήταν τόσο μεγάλα που ήταν αδύνατον να καταλάβει την πόλη με τα μέσα που είχε. Έτσι κατέφυγε στην προσευχή. Άρχισε δηλαδή και αυτός να βοά στον Θεό. Εκεί λοιπόν που ήταν προβληματισμένος τι συνέβη;
 
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 5
 
13 Και εγένετο ως ήν Ιησούς εν Ιεριχώ, και αναβλέψας τοις οφθαλμοίς είδεν άνθρωπον εστηκότα εναντίον αυτού, και η ρομφαία εσπασμένη εν τη χειρί αυτού. και προσελθών Ιησούς είπεν αυτώ· ημέτερος εί ή των υπεναντίων;
14 ο δε είπεν αυτώ· εγώ αρχιστράτηγος δυνάμεως Κυρίου νυνί παραγέγονα. και Ιησούς έπεσε επί πρόσωπον επί την γην και είπεν αυτώ· δέσποτα, τι προστάσσεις τώ σώ οικέτη;
15 και λέγει ο αρχιστράτηγος Κυρίου προς Ιησούν· λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου· ο γαρ τόπος, εφ’ ώ νύν έστηκας επ’ αυτού, άγιος εστι.
 
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 6
 
1 Και Ιεριχώ συγκεκλεισμένη και ωχυρωμένη, και ουδείς εξεπορεύετο εξ αυτής ουδέ εισεπορεύετο.
2 και είπε Κύριος προς Ιησούν· ιδού εγώ παραδίδωμι υποχείριόν σοι την Ιεριχώ και τον βασιλέα αυτής τον εν αυτή, δυνατούς όντας εν ισχύϊ·  
3 συ δε περίστησον αυτή τους μαχίμους κύκλω,
4 και έσται ως αν σαλπίσητε τη σάλπιγγι, ανακραγέτω πάς ο λαός άμα·
5 και ανακραγόντων αυτών πεσείται αυτόματα τα τείχη της πόλεως, και εισελεύσεται πάς ο λαός ορμήσας έκαστος κατά πρόσωπον εις την πόλιν.
6 και εισήλθεν Ιησούς ο τού Ναυή προς τους ιερείς
7 και είπεν αυτοίς λέγων· παραγγείλατε τω λαώ περιελθείν και κυκλώσαι την πόλιν, και οι μάχιμοι παραπορευέσθωσαν ενωπλισμένοι εναντίον Κυρίου·
8 και επτά ιερείς έχοντες επτά σάλπιγγας ιεράς παρελθέτωσαν ωσαύτως εναντίον του Κυρίου και σημαινέτωσαν ευτόνως, και η κιβωτός της διαθήκης Κυρίου επακολουθείτω·
9 οι δε μάχιμοι παραπορευέσθωσαν έμπροσθεν και οι ιερείς οι ουραγούντες οπίσω της κιβωτού της διαθήκης Κυρίου πορευόμενοι σαλπίζοντες.
10 το δε λαώ ενετείλατο Ιησούς λέγων· μη βοάτε, μηδέ ακουσάτω μηδείς την φωνήν υμών, έως αν ημέραν διαγγείλη αυτός αναβοήσαι, και τότε αναβοήσετε.
11 και περιελθούσα η κιβωτός της διαθήκης του Θεού ευθέως απήλθεν εις την παρεμβολήν και εκοιμήθη εκεί.
12 και τη ημέρα τη δευτέρα ανέστη Ιησούς το πρωί, και ήραν οι ιερείς την κιβωτόν της διαθήκης Κυρίου,
13 και οι επτά ιερείς οι φέροντες τας σάλπιγγας τας επτά προεπορεύοντο εναντίον Κυρίου, και μετά ταύτα εισεπορεύοντο οι μάχιμοι και ο λοιπός όχλος όπισθεν της κιβωτού της διαθήκης Κυρίου· και οι ιερείς εσάλπισαν ταίς σάλπιγξι, και ο λοιπός όχλος άπας περιεκύκλωσε την πόλιν εξάκις εγγύθεν
14 και απήλθε πάλιν εις την παρεμβολήν. ούτως εποίει επί εξ ημέρας.
15 και τη ημέρα τη εβδόμη ανέστησαν όρθρου και περιήλθοσαν την πόλιν εν τη ημέρα εκείνη επτάκις·
16 και εγένετο τη περιόδω τη εβδόμη εσάλπισαν οι ιερείς, και είπεν Ιησούς τοις υιοίς Ισραήλ· κεκράξατε, παρέδωκε γαρ Κύριος υμίν την πόλιν.
Αυτός ο άγγελος λοιπόν, ο αρχιστράτηγος δυνάμεως Κυρίου, δίνει στον Ιησού του Ναυή το σχέδιο. Του λέει πώς να νικήσει, πώς να περάσει τα τείχη και να μπει μέσα στην πόλη. Όλοι οι άνθρωποι θα λέγανε να έρθουν τα κανόνια, να μαζέψουν πέτρες κ.λπ.. Μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό του ανθρώπου. Ο Θεός όμως τι είπε στον Ιησού του Ναυή; Πάρε την Κιβωτό και μαζί με τον λαό βαδίστε γύρω από τα τείχη μια φορά την μέρα για έξι μέρες και εφτά φορές την έβδομη μέρα, την έβδομη φορά θα φωνάξετε όλοι μαζί, θα δοξάσετε τον Θεό και θα πέσουν τα τείχη. Καμία σχέση δεν έχει η λογική του Θεού με την λογική τη δική μας. Πολλές φορές και εμείς ερχόμαστε σε αδιέξοδο και λέμε δεν υπάρχει λύση και όμως, έξαφνα, έρχεται η λύση. Αφού λοιπόν το έκαναν αυτό οι Ισραηλίτες, την έβδομη φορά άρχισε όλος ο λαός να φωνάζει και να επικαλείται τον Θεό (να προσεύχεται) και πέφτουν τα τείχη (όχι προς τα έξω αλλά προς τα μέσα και καταπλάκωσαν τους ανθρώπους που ήταν μέσα). Μετά ξέρουμε ότι μπόρεσαν να μπουν στην Ιεριχώ, να την καταλάβουν και να γίνουν κυρίαρχοι αυτής.   
Παρατηρούμε ότι όλοι απιστούσαν στο κάλεσμα του Θεού. Σίγουρα ήταν και μεγάλα αυτά που καλούνταν να κάνουν όμως και σε εμάς ο Θεός μάς έδωσε κάτι πολύ μεγάλο, να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο ζωής, να νικήσουμε τον έτερο κακό εαυτό μας, να πολεμήσουμε την φθορά, τον θάνατο. Ρωτάμε, με την λογική μας θα τα καταφέρουμε αυτά; Όχι. Αλλά με την αγαθή πρόθεσή μας, κάνοντας τον αγώνα μας (στο αγιαστήριο) και προσευχόμενοι. Η παρουσία του Θεού, ο αρχιστράτηγος του Θεού, οι άγγελοι του Θεού, ο ίδιος ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου θα ζωοποιήσει τον εσωτερικό μας κόσμο αρκεί η πίστη μας να είναι κραταιά και να μένουμε σ’ αυτή την πίστη μέχρι την ημέρα του Κυρίου, χωρίς κόμματα, χωρίς να μπαίνουν εξωτερικοί παράγοντες. Είπα πιο πάνω ότι και ο Ιωάννης και ο Ηλίας και ο Μωϋσής όλοι ήταν άνθρωποι ομοιοπαθείς με εμάς. Ο εξωτερικός άνθρωπος φθείρονταν ο εσωτερικός όμως ανανεούταν καθ’ εκάστην ημέραν. Για τον Θεό είναι εύκολο να ενεργοποιήσει τον μηχανισμό αυτό που βρίσκεται ήδη μέσα μας, το δέντρο της ζωής και να παράγει τους καρπούς του ώστε να ζωοποιήσει το σώμα, να το κάνει πάλι ωραίο.
    
Πάμε σε ένα άλλο πρόσωπο, στον Βαλαάμ με την όνο του. Όταν ο Θεός είπε στον Βαλαάμ να συναντήσει κάποιους βασιλιάδες ο Βαλαάμ το έβαλε στα πόδια και ο Θεός θύμωσε:   
 
ΑΡΙΘΜΟΙ 22
 
21 και αναστάς Βαλαάμ το πρωί επέσαξε την όνον αυτού και επορεύθη μετά των αρχόντων Μωάβ.
22 και ωργίσθη θυμώ ο Θεός, ότι επορεύθη αυτός, και ανέστη ο άγγελος του Θεού διαβαλείν αυτόν, και αυτός επιβεβήκει επί της όνου αυτού, και δύο παίδες αυτού μετ’ αυτού.  
23 και ιδούσα η όνος τον άγγελον του Θεού ανθεστηκότα εν τη οδώ και την ρομφαίαν εσπασμένην εν τη χειρί αυτού, και εξέκλινεν η όνος εκ της οδού και επορεύετο εις το πεδίον· και επάταξε την όνον εν τη ράβδω αυτού του ευθύναι αυτήν εν τη οδώ.
24 και έστη ο άγγελος του Θεού εν ταις αύλαξι των αμπέλων, φραγμός εντεύθεν και φραγμός εντεύθεν·
25 και ιδούσα η όνος τον άγγελον του Θεού προσέθλιψεν εαυτήν προς το τοίχον· και απέθλιψε τον πόδα Βαλαάμ προς τον τοίχον· και προσέθετο έτι μαστίξαι αυτήν.
26 και προσέθετο ο άγγελος του Θεού και απελθών υπέστη εν τόπω στενώ, εις ον ουκ ήν εκκλίναι δεξιάν ή αριστεράν.
27 και ιδούσα η όνος τον άγγελον του Θεού συνεκάθισεν υποκάτω Βαλαάμ· και εθυμώθη Βαλαάμ και έτυπτε την όνον τη ράβδω.
28 και ήνοιξεν ο Θεός το στόμα της όνου, και λέγει τω Βαλαάμ· τι εποίησά σοι ότι πέπαικάς με τρίτον τούτο;
29 και είπε Βαλαάμ τη όνω· ότι εμπέπαιχάς μοι· και ει είχον μάχαιραν εν τη χειρί, ήδη αν εξεκέντησά σε.
30 και λέγει η όνος τω Βαλαάμ· ούκ εγώ η όνος σου, εφ’ ής επέβαινες από νεότητός σου έως της σήμερον ημέρας; μη υπεροράσει υπεριδούσα εποίησά σοι ούτως; Ο δε είπεν· ουχί.
31 απεκάλυψε δε ο Θεός τους οφθαλμούς Βαλαάμ, και ορά τον άγγελον Κυρίου ανθεστηκότα εν τη οδώ και την μάχαιραν εσπασμένην εν τη χειρί αυτού και κύψας προσεκύνησε τω προσώπω αυτού.
32 και είπεν αυτώ ο άγγελος του Θεού· διατί επάταξας την όνον σου τούτο τρίτον; και ιδού εγώ εξήλθον εις διαβολήν σου, ότι ουκ αστεία η οδός σου εναντίον μου,
33 και ιδούσα με η όνος εξέκλινεν απ’ εμού τρίτον τούτο· και ει μη εξέκλινεν, νύν ούν σε μεν απέκτεινα, εκείνην δ’ αν περιεποιησάμην.
34 και είπε Βαλαάμ τω αγγέλω Κυρίου· ημάρτηκα, ου γαρ ηπιστάμην ότι συ μοι ανθέστηκας εν τη οδώ εις συνάντησιν· και νύν ει μη σοι αρκέσει, αποστραφήσομαι.
35 και είπεν ο άγγελος του Θεού προς Βαλαάμ· συμπορεύθητι μετά των ανθρώπων· πλήν το ρήμα, ο εάν είπω προς σε, τούτο φυλάξη λαλήσαι. και επορεύθη Βαλαάμ μετά των αρχόντων Βαλάκ.
36 Και ακούσας Βαλάκ ότι ήκει Βαλαάμ, εξήλθεν εις συνάντησιν αυτώ, εις πόλιν Μωάβ, η εστιν επί των ορίων Αρνών, ο εστιν εκ μέρους των ορίων.
37 και είπε Βαλάκ προς Βαλαάμ· ουχί απέστειλα προς σε καλέσαι σε; διατί ούκ ήρχου προς με; όντως ου δυνήσομαι τιμήσαι σε;
Ο Βαλαάμ τελικά (και αυτός) ακολούθησε και έκανε το θέλημα του Θεού. Και εμάς μας κάλεσε ο Θεός. Πολλές φορές μπορεί να πηγαίνουμε μια από δω μια από κει αλλά στο τέλος πού καταλήγουμε; Στο να υπηρετούμε τον Θεό γιατί λάβαμε κάλεσμα και γιατί μέσα μας το ζούμε, το νιώθουμε ότι το κάλεσμα αυτό είναι υγιές, είναι αληθινό, είναι η μόνη αλήθεια και βαδίζουμε στον δρόμο μας. Όταν φεύγουμε από την πορεία μας, είπα παραπάνω, ας μη μιλάμε πολύ, ας εισερχόμεθα στη σιωπή (αυτό είναι το πανίσχυρο όπλο), στη σιωπή και στη συνδιαλλαγή μας με τον Θεό. 
 
Πάμε στον Προφήτη Ηλία. Ήταν στιγμές που πήγαινε ο στρατός που έστελνε η Ιεζάβελ να τον πιάσει και με έναν λόγο εξαφάνιζε ολόκληρο το στράτευμα. Ήταν στιγμές που ο Θεός έλειπε από τη ζωή του και εισέρχονταν στα βαθύτερα μέρη των σπηλαίων. Ήταν στιγμές που άνοιγε τον ουρανό και έβρεχε και ήταν στιγμές που τον έκλεινε. Θαύματα μεγάλα έκανε όταν ήταν ο Θεός στη ζωή του και όταν δεν ήταν χειρότερος από τα μικρά παιδιά. Ποιος; Ο Ηλίας. Αυτός που σείονταν ο τόπος στο πέρασμά του.
 
Πάμε στον Προφήτη Ιωνά. Όταν ο Θεός του είπε να πάει να κηρύξει την Νινευή αυτός τι έκανε; Έφυγε. Μπήκε σ’ ένα καράβι για να πάει προς άλλη οδό και άγγελος Κυρίου προκάλεσε ταραχή στην θάλασσα και οι άνθρωποι μέσα στο καράβι ψάξανε να βρουν για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό το κακό αφού κινδύνευαν να χαθούν όλοι και τότε ο Ιωνάς ομολόγησε ότι αυτός φταίει γιατί απεστάτησε από τον Θεό τον ζώντα και ξέρουμε ότι τον πέταξαν στη θάλασσα, εκεί το κήτος τον άρπαξε και πού τον έβγαλε; Στην Νινευή όπου και κήρυξε αυτό που του είπε ο Θεός. Όταν κήρυξε μετάνοια στην Νινευή και οι κάτοικοί της μετενόησαν αυτός πάλι γκρίνιαζε στον Θεό, «δεν μου είπες ότι θα καταστρέψεις την πόλη, γιατί δεν την καταστρέφεις;». Ο Θεός τότε του έβγαλε μια κολοκυθιά εκεί που καθόταν (μέσα σε μια-δυο μέρες) και του άρεσε διότι είχε ίσκιο μεγάλο. Έπειτα ο Θεός στέλνει ένα σκουλήκι και η κολοκυθιά ξεράθηκε και αυτός στενοχωρήθηκε πάλι και του λέει ο Θεός «εσύ στενοχωριέσαι για μια κολοκυθιά για την οποία δεν κοπίασες, εγώ να μην στενοχωρηθώ για μια τόσο μεγάλη πόλη, ήθελες τόσον λαό που έχω εδώ να τον καταστρέψω, δεν χαίρεσαι που μετενόησε; Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Υπάρχουν πολλές φωνές, θα καταστραφεί ο κόσμος, θα γίνει το ένα, θα γίνει το άλλο. Μια καταστροφολογία πολλά χρόνια τώρα, συνέχεια, λες και χαίρονται οι άνθρωποι ή μπορούν να αντεπεξέλθουν σε κάτι τέτοιο ειδικότερα στη σημερινή εποχή. Δεν θα προσευχόμαστε αυτό. Θα προσευχόμαστε όλοι, αφού η εξέλιξη προχωράει, να δοθούν ερεθίσματα σε όλους τους ανθρώπους να γνωρίσουν ότι ο Θεός ζει, ότι ο Κύριος είναι αναστημένος, ότι υπηρετεί τη ζωή, δίνει τη ζωή και δημιουργεί συνθήκες για να ενώσει τον κόσμο. Αυτό να υπηρετούμε και αυτό να ομολογούμε.
 
ΙΩΝΑΣ 1 — 4  
 
1 Και εγένετο λόγος Κυρίου προς Ιωνάν τον του Αμαθί λέγων·
2 ανάστηθι και πορεύθητι εις Νινευή την πόλιν την μεγάλην και κήρυξον εν αυτή, ότι ανέβη η κραυγή της κακίας αυτής προς με.
3 και ανέστη Ιωνάς του φυγείν εις Θαρσίς εκ προσώπου Κυρίου και κατέβη εις Ιόππην και εύρε πλοίον βαδίζον εις Θαρσίς και έδωκε τον ναύλον αυτού και ενέβη εις αυτό του πλεύσαι μετ’ αυτών εις Θαρσίς εκ προσώπου Κυρίου……
 
Πάμε στον Σαούλ. Αυτός ξέρουμε ότι φοβήθηκε όταν βρέθηκε σε μια μάχη με τους Φιλισταίους. Αν και το Ισραήλ είχε πολλές φορές στο παρελθόν βρεθεί σε πόλεμο με τους Φιλισταίους, αυτή εδώ η περίπτωση είναι διαφορετική από τις άλλες. Ο λόγος είναι ότι αντί μιας κανονικής μάχης, οι Φιλισταίοι πρότειναν τον Γολιάθ, έναν βαριά οπλισμένο άντρα με ασυνήθιστες φυσικές ικανότητες αφού αυτός πρέπει να προέρχονταν από τους Γίγαντες οι οποίοι δημιουργήθηκαν όταν οι υιοί του Θεού ενώθηκαν με τις θυγατέρες των ανθρώπων (ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, τετραπλάσιος απ’ όλους τους άλλους). Αντί λοιπόν να γίνει μια κανονική μάχη πρότειναν να παλέψει ο Γολιάθ με έναν οποιονδήποτε άντρα από τον στρατό του Ισραήλ και αυτός που θα κέρδιζε θα κέρδιζε και την μάχη. Ήταν εκεί πάρα πολλές μέρες που περίμενε αλλά οι Ισραηλίτες είχαν φοβηθεί όλοι, είχαν χάσει την πίστη τους, είχαν κιοτέψει. Κανείς δεν βρίσκονταν για να παλέψει με τον Γολιάθ. Το θαύμα όμως γίνεται και εδώ, πώς γίνεται; Από ένα παιδί, τον Δαβίδ —άλλη η λογική των ανθρώπων άλλη η λογική του Θεού, όλοι κιοτεύουν με την λογική των ανθρώπων ενώ με την λογική του Θεού είναι όλα εύκολα— ο οποίος Δαβίδ δεν ήταν πολεμιστής της λόγχης αλλά του πνεύματος. Όπως ο Κύριος ο οποίος φανέρωσε τις άπειρες δυνάμεις του ανθρώπου, τις άπειρες δυνάμεις του λόγου, του πνεύματος.
 
ΣΑΜΟΥΗΛ Α΄ 17
 
12 Ήταν ο Δαβίδ, ο γιος εκείνου του Εφραθαίου, από την Βηθλεέμ-Ιούδα, του ονομαζόμενου Ιεσσαί· και είχε οκτώ γιους· και ο άνθρωπος αυτός στις ημέρες του Σαούλ είχε την τάξη του γέροντα ανάμεσα στους ανθρώπους (ήταν μεγάλος άνθρωπος, ξακουστός, αυτός είχε γιο του τον Δαβίδ).
16 Και ο Φιλισταίος (ο Γολιάθ) πλησίαζε πρωί και βράδυ, και στυλωνόταν για 40 ημέρες (και κορόιδευε τους Ισραηλίτες).
17 Και ο Ιεσσαί είπε στον Δαβίδ τον γιο του: Πάρε, τώρα, για τα αδέλφια σου ένα εφά από τούτο το φρυγανισμένο σιτάρι, και τούτα τα 10 ψωμιά, και τρέξε στο στρατόπεδο στα αδέλφια σου·
18 και φέρε στον χιλίαρχο τούτα τα 10 νωπά τυριά, και δες αν οι αδελφοί σου υγιαίνουν, και πάρε απ’ αυτούς ένα σημάδι.
19 Και ο Σαούλ, κι αυτοί, και όλοι οι άνδρες Ισραήλ, ήταν στην κοιλάδα Ηλά, σε μάχη με τους Φιλισταίους.
20 Και ο Δαβίδ σηκώθηκε το πρωί ενωρίς· και αφήνοντας τα πρόβατα σε έναν φύλακα, πήρε, και πήγε, όπως τον πρόσταξε ο Ιεσσαί· και ήρθε στο περιχαράκωμα, ενώ ο στρατός έβγαινε σε παράταξη· και αλάλαξαν για μάχη·
21 επειδή, ο Ισραήλ και οι Φιλισταίοι παρατάχθηκαν, στρατός απέναντι σε στρατό.
22 Και ο Δαβίδ, αφήνοντας από πάνω του τα σκεύη στο χέρι του σκευοφύλακα, έτρεξε προς τον στρατό, και ήρθε, και ρώτησε, τα αδέλφια του πώς έχουν (τα πράγματα στην μάχη).
23 Και ενώ μιλούσε μαζί τους, να, από τα στρατεύματα των Φιλισταίων ανέβαινε ο Φιλισταίος προμαχητής, αυτός από την Γαθ, Γολιάθ το όνομα, και μίλησε τα ίδια εκείνα λόγια (προσβλητικά) ……
Ο Δαβίδ καθώς μιλούσε με τα αδέλφια του είδε τον Γολιάθ να εμφανίζεται και να απειλεί ξανά τον Ισραήλ. Τόσο αυτός όσο και ο λαός άκουγαν αυτά που έλεγε ο Γολιάθ εντούτοις ο στρατός δεν αντιδρούσε ο φόβος τον είχε καθηλώσει αλλά και αποδιοργανώσει. Ολόκληρος στρατός απλώς κάθονταν και άκουγε, ενώ ο Δαβίδ όταν άκουσε τα λόγια του Γολιάθ ένιωσε ντροπή για το στρατό του Ισραήλ και δόξα για την πίστη τη δική του την οποία είχε εξασφαλίσει στο δικό του αγιαστήριο, στην εξοχή, αφού ήταν βοσκός προβάτων (ο Δαβίδ μέρα νύχτα δόξαζε τον Θεό με ψαλμούς). Εδώ βλέπουμε ότι άλλη είναι η λογική των ανθρώπων η οποία στηρίζεται στα όπλα και άλλη η λογική του Θεού η οποία στηρίζεται στην πίστη. Ο Δαβίδ ζήτησε λοιπόν να δει τον βασιλιά διότι είχε το θάρρος και την πίστη να πολεμήσει στο όνομα του Θεού του και όλοι ξέρουμε ότι το θάρρος αυτό και η πίστη του στον Θεό τον δικαίωσαν. Ο Σαούλ στην αρχή, αφού έντυσαν τον Δαβίδ, τον απέρριψε. Ο Δαβίδ όμως επέμενε, άφησε την στολή και μόνο με μια σφεντόνα μπήκε στην μάχη, διάλεξε πέντε πέτρες και με αυτές πολέμησε και νίκησε. Έτσι λοιπόν ξέρουμε ότι ένα μικρό παιδί έβγαλε τον Ισραήλ από μια δύσκολη θέση. Επομένως και εμείς δεν θα λέμε πώς μπορεί να γίνει το ένα, πώς μπορεί να γίνει το άλλο. Ο Θεός έχει το σχέδιό του. Όταν δεν το καταλαβαίνουμε και όταν χάνουμε την πίστη μας είπαμε κάνουμε υπομονή, συνεχίζουμε τον αγώνα μας γιατί η σοφία του Θεού, οι αρχές του Θεού μέσω του αγώνα αυτού θα μείνουν μέσα μας, πάντα. Ο Θεός είναι πάντα μέσα μας. Σίγουρα σε κάθε κίνδυνο θα τρέχουμε κοντά του, όλοι οι άνθρωποι τρέχουν, αλλά είπαμε καλύτερα το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν, τον καιρό της ειρήνης να μαζεύουμε θησαυρό πνευματικό. 
 
Συνεχίζουμε την έρευνα και πάμε στην Καινή Διαθήκη. Εκεί βλέπουμε τους μαθητές οι οποίοι αν και καλέστηκαν από τον ίδιο τον Θεό, από τον ίδιο τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος συνέχεια απιστούσαν, παρόλο που έβλεπαν την παντοδυναμία του. Ο Κύριος αρκετές φορές δεν αγανακτούσε μαζί τους; Δεν τους έλεγε, εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, θέλετε ειπεί προς το όρος τούτο, Μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και θέλει μεταβή· και δεν θέλει είσθαι ουδέν αδύνατον εις εσάς. Όταν πήγαν σ’ αυτούς κάποιον άνθρωπο που είχε ένα δαιμόνιο και δεν μπόρεσαν να του το βγάλουν δεν τους είπε, ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη έως πότε έσομαι προς υμάς και ανέξομαι υμών;
Κατά την σύλληψή του δεν τον εγκατέλειψαν;
Η μητέρα του στο πρώτο δημόσιο κήρυγμά του δεν έστειλε τους αδελφούς του να τον πάνε στο σπίτι; Ο Κύριος όμως ακλόνητος στην πίστη απευθύνθηκε στους αδελφούς του μέσα στον κόσμο και τους είπε πέστε στην μητέρα μου ότι μητέρα μου και αδελφοί μου είναι οι ακούοντες τον λόγο του Θεού και πράττοντες αυτόν.
Ο Πέτρος δεν τον αρνήθηκε;
Ο Θωμάς και όλοι οι μαθητές δεν απίστησαν στο μήνυμα της Μαρίας ότι αναστήθηκε;
Παρ’ όλα αυτά όλοι διά του λόγου του Κυρίου σιγά-σιγά προόδευσαν πνευματικά και έγιναν άνθρωποι του Θεού.
 
Όλα αυτά τα παραδείγματα δεν τα λέμε για να εφησυχάζουμε λέγοντας ότι δεν πειράζει και να μένουμε στα ίδια. Τα λέμε ώστε όταν έρχονται στη ζωή μας προβλήματα που για μας είναι άλυτα, είναι μεγάλα να μην απελπιζόμαστε, να μην απιστούμε και να μην αφαιρούμε την παντοδυναμία του Θεού. Ο Θεός δεν χάνεται —μένει πάντα, σταθερά δίπλα μας— απλώς θέλει να δει αν θα σηκώσουμε το ανάστημά μας όταν έρχεται ένα εμπόδιο ή θα το βάλουμε στα πόδια (αν το βάλουμε στα πόδια πάλι αυτός θα μάς επαναφέρει). Θέλει να δει αν θα απιστήσουμε, αν θα ολιγοπιστήσουμε. Ο λόγος που ο Θεός αφήνει να φαίνεται ότι πολεμά μόνος του ο άνθρωπος είναι διότι θέλει να δει και την τόλμη του (του κάθε ανθρώπου). Θέλει όταν στριμώχνεται ο άνθρωπος καμιά φορά να σπάει αυτήν την κρούστα της απιστίας και να χρησιμοποιεί τους τρόπους του πνεύματος, της προσευχής. Αυτή η προσευχή, όταν φτάνουμε σε ένα αδιέξοδο, αμέσως δημιουργεί και ανεκλάλητη χαρά. Αδέλφια μου σήμερα όλοι μας καλεστήκαμε να κάνουμε την δική μας μέχρι χτες πίστη από σκιώδη ζώσα, καλεστήκαμε να κάνουμε την αγάπη μας μεγάλη ώστε να μην αγκαλιάζει μόνο τα οικεία πρόσωπα αλλά να βγαίνει έξω από την οικία μας και να αγκαλιάζει τον κάθε αδελφό, τον κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, λαού ώστε κατόπιν να συμμετέχουμε όλοι στην οικογένεια του Θεού. Η αγάπη η δική μας θα φέρει ανατροπή (και η αλήθεια αυτή που μάς συνοδεύει) αφού αυτό είναι το ισχυρότερο κίνητρο που θα κάνει τους ανθρώπους —όταν ο Θεός θελήσει να το συλλάβουν— να ενωθούν διότι θα δουν ότι ο κοινός εχθρός όλων των ανθρώπων δεν είναι ο συνάνθρωπος αλλά ο Διάβολος ο οποίος έκανε τον άνθρωπο να πιστεύει πράγματα τα οποία δεν είναι θέλημα Θεού (θάνατος, μεταθανάτια ζωή, μη καθαρισμός και όλα αυτά που σήμερα οι άνθρωποι υιοθετούν). Αυτό το μικρό έργο που σήμερα ο Θεός διεξάγει μέσω όλων ημών θα έρθει η ώρα που σαν πελώριος υψιπέτης αετός θα καλύψει με την σκιά του όλον τον πλανήτη και όχι διότι εγώ το θέλω ή διότι εγώ το λέω αλλά διότι ο Θεός θέλει να συντελεστεί, να γίνει σε όλους εμάς, να το πιστέψουμε όλοι εμείς και κατόπιν να ολοκληρωθεί το έργο αυτό με εκατομμύρια ανθρώπους και να εκπληρωθεί η έξοδος του ανθρώπου του Θεού από την αμαρτία, από την φθορά, από τον θάνατο. Αυτήν την έξοδο έχουμε να κάνουμε εμείς σήμερα. Οι Ισραηλίτες είχαν να φύγουν από τους Αιγυπτίους και εμείς από τον έτερο κακό εαυτό μας. Οι αντιπαλότητες πάντα θα υπάρχουν όμως εμείς στις αρνητικές φωνές θα κλείνουμε το αφτί μας και θα το ανοίγουμε μόνο σε αυτά που ο Θεός μάς ενέπνευσε και ο ίδιος ο Θεός τα διεκδικεί και τα επιθυμεί σήμερα από όλους εμάς (να τα πιστέψουμε, να τα καλλιεργήσουμε, να τα αυξήσουμε). Σίγουρα ο Θεός με κάποιον τρόπο θα γκρεμίζει τα τείχη της Ιεριχούς που κάθε φορά θα ανυψώνονται μπροστά μας. Όλοι, λίγο ή πολύ, αντιλαμβάνονται ότι μεταξύ των εθνών, των ανθρώπων ή και των ανθρώπων του Θεού δεν υπάρχει προφήτης του Θεού που να μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, την πορεία του κόσμου και αν μερικοί νομίζουν ότι είναι, έξαφνα φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και γκρεμίζονται στον Άδη. Διότι προφήτης ή ποιμένας των λόγων ή δημιούργημα ανθρώπων δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά ούτε και τον εαυτό του, πάντα θα πάσχει. Μόνο προφήτης και ποιμένας Θεού μπορεί να φέρει την ανατροπή και ο λόγος διότι ο Θεός έχει το σχέδιο του για να την φέρει, το οποίο σχέδιό του θα ανασυντάξει τον χριστιανικό κόσμο στις καθαρές αρχές του Θεού πρώτα. Το σχέδιο αυτό εξελίσσεται, λαμβάνει χώρα. Εμείς κάνουμε σήμερα αυτό που μάς είπε και το θαύμα θα το δούμε πρώτα μέσα μας και κατόπιν γύρω μας. Μπορεί άνθρωπος να αλλάξει την πορεία του κόσμου; Σίγουρα όχι. Μπορεί όμως ο Θεός όταν δημιουργήσει τον άνθρωπο του Θεού αφού ο ίδιος ο τριαδικός Θεός θα σκηνώσει μέσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο (έναν ή πολλούς) όταν ετοιμάσει έδαφος. Μόνο όταν συντελεστεί η αναγέννηση και η κλήση γίνει βεβαία και αφού έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα δώσει εντολή ο Θεός στον αρχιστράτηγό του να σταθεί ανάμεσα στον λαό του Θεού και τους ανθρώπους που υπηρετούν το ψέμα (του κόσμου) ώστε να προκαλέσει κρίση. Η κρίση όμως θα ξεκινήσει πρώτα από τον οίκο του Θεού, από τον άνθρωπο του Θεού, άρχεται η κρίση του Θεού από τον οίκο αυτού, που είναι ο καθένας μας αφού έχουμε πιστέψει στην αποστολή που μάς έδωσε. Είναι πολλοί άνθρωποι που εύκολα κάνουν κρίση στους άλλους, τους απορρίπτουν και μετά από λίγο χρόνο κρίνονται ως μη κρίνοντες εαυτούς αφού πέφτουν στον Άδη με την παραμικρή αντιξοότητα. Δεν χρειάζεται δηλαδή να προτρέχουμε και να βγάζουμε συμπεράσματα για τον άλλον, ότι εμείς είμαστε καλοί και ο άλλος όχι. Πρώτα να ολοκληρώσουμε την κρίση (ατομική), πρώτα να έρθει ο Θεός και μετά μέσα από το πνεύμα της ευγενής άμιλλας διά της αγάπης με επιστέγασμα την ταπεινοφροσύνη θα μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε τον πνευματικό πλούτο που μάς εμπιστεύθηκε ο Θεός. Εξάλλου ξέρουμε ότι ο Θεός κρίνει διαφορετικά. Δεν έδωσε σε εμάς την κρίση αλλά την άφησε στον Υιό του. Εμάς μάς έδωσε να υπηρετήσουμε το αγαθό και να αυξηθούμε πάνω στο θέλημά του. Όταν η κρίση αρχίσει από μέσα μας και ολοκληρωθεί, με τον σχετικό αγώνα, θα γίνουμε ο καθένας σκεύος εκλογής, σκεύος Θεού το οποίο ο Θεός θα συστήνει παντού. Ο Θεός αδέλφια μου δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, ο κόσμος εγκατέλειψε τον Θεό. Παρ’ όλα αυτά η αγάπη του συνεχίζει να υπάρχει. Συνεχίζει και σήμερα να ενεργεί μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων και οι εκπλήξεις των επόμενων χρόνων αναμένονται να λάβουν χώρα ώστε ο Θεός να ολοκληρώσει το σωτήριο έργο αναγέννησης του ανθρώπου. Εμείς, όποιες και αν είναι οι πτώσεις μας, θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας αφού η χάρη του Θεού, το μέγα έλεος αυτού έχει αγκαλιάσει όλη την Δημιουργία μαζί και εμάς. Η Δημιουργία δεν ανήκει σε κακούς διαχειριστές οι οποίοι παραχώρηση Θεού λεηλάτησαν αυτή. Η Δημιουργία ανήκει στον Θεό και η αποκατάσταση αυτής αναμένεται να λάβει χώρα μέσω των υιών και θυγατέρων του Θεού. Τι θα κάνουμε εμείς, θα πολεμήσουμε τους ανθρώπους του κόσμου, αυτοί φταίνε; Φυσικά όχι. Εμείς όπως είπα θα πολεμήσουμε την αμαρτία η οποία είδαμε ότι στεγάζεται, υπάρχει μέσα μας. Μάλιστα γινόμαστε αιτία να εμπαίζεται ο Θεός, η θυσία του με την εωσφορική συμπεριφορά που πολλές φορές, μέσα από την πτώση, παρουσιάζουμε. Την αμαρτία λοιπόν θα πολεμήσουμε. Αυτή καθήλωσε τους ανθρώπους του Θεού και τους έδεσε. Τους ανθρώπους που εργάζονται το κακό, άγγελος Θεού θα κάνει τη κρίση, ο Θεός θα τους πολεμήσει, έχει τον τρόπο του. Μπορεί όμως και να μην τους πολεμήσει και να προκαλέσει αναγέννηση όπως με την Νινευή, υπάρχουν σήμερα προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο και αυτό πιστεύουμε αλλά σε όσους έχει σκληρύνει η καρδιά τους αυτοί από μόνοι τους οδηγούνται σε αδιέξοδο, ο Θεός δεν πολεμάει κανέναν ξέρουμε ότι είναι αγάπη, μόνος του ο καθένας οδηγείται σε αδιέξοδο. Πολλοί άνθρωποι μένουν σε στερεότυπα ή συστήνουν τον Θεό μέσω των Πατέρων. Συμφωνώ, οι Πατέρες ήταν Άγιοι, ήταν άνθρωποι του Θεού. Εμείς δεν πρέπει να γίνουμε; Μας καλύπτει μόνο το να λέμε ότι ο Πατέρας τάδε έκανε αυτό ή το άλλο; Ο τρόπος για να πολεμήσουμε τον Εωσφόρο και την στρατιά του σίγουρα δεν είναι αυτός που έχουν σήμερα οι άνθρωποι, δεν είναι να ντυθούμε ιερείς, να αφήσουμε γένια ή να τελειώσουμε μια σχολή —η ζώσα πίστη, η αγάπη η ανυπόκριτη, δεν έρχονται με αυτούς τους τρόπους— αυτά είναι εύκολο να τα αποκτήσουμε (εξωτερική εμφάνιση), είναι αλλαγή εξωτερική. Το δύσκολο είναι να γίνουμε ιερείς του Θεού διότι η αλλαγή εδώ αρχίζει από μέσα μας (εσωτερική αλλαγή). Αυτό λοιπόν καλούμαστε να δημιουργήσουμε εμείς σήμερα, αλλαγή Θεού να συντελεστεί μέσα μας. Το να νομίζει κάποιος ότι είναι ποιμένας φορώντας μπουφονικά, ιδιαίτερα, ξεχωριστά ρούχα κ.λπ. ακόμα και να ανήκει στην όποια εκκλησία είναι εύκολο. Αν έχει την σχετική γνώση και ευφράδεια λόγου ή ένα χάρισμα που λέγεται λόγοι διδαχής (ο Θεός δίνει χαρίσματα σε πολλούς ανθρώπους και αυτοί κάνουν κακή χρήση) μπορεί με αυτόν τον τρόπο να γίνει μέχρι και ποιμένας και να τον πιστέψουν πολλοί. Το δύσκολο είναι να είναι κάποιος ποιμένας του Θεού διότι ποιμένας του Θεού σημαίνει άνθρωπος τον οποίον ποιμαίνει ο Θεός και ποτέ δεν έχει πτώση όπως ο Δαβίδ, όπως ο Κύριός μας που τίποτα δεν τον έκανε πίσω. Ούτε τον Δαβίδ τον έκανε πίσω η παρουσία του Γολιάθ που ήταν πολύ πιο ισχυρός απ’ αυτόν, ούτε τον Κύριο τον έκανε πίσω ο λαός του Ισραήλ, αυτός εκπλήρωσε το στόχο του, την αποστολή του.
Αδέλφια μου, εργάζομαι πνευματικά πολλά χρόνια και αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν χρειάζομαι τίποτα από όλα αυτά που μέχρι χτες νόμιζα ότι έχω μεγάλη ανάγκη, τα οποία προσπαθούσα να εξασφαλίσω από τον κόσμο. Σήμερα λοιπόν ό,τι υλικό ή πνευματικό δεν το θεωρώ δικό μου αλλά με χαρά το χρησιμοποιώ και για μένα και για όλα τα αδέλφια μου γιατί κατάλαβα —και ευχαριστώ τον Θεό— ότι όλα όσα μάς δίνει υλικά και πνευματικά προέρχονται απ’ αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο, με αυτό το πνεύμα ο Θεός μάς ελευθέρωσε από το εγώ, από τα συμφέροντα, από τον εγωισμό, από την μωρία εκείνη που διέπει όλον τον κόσμο που πιστεύει ότι με το να εξασφαλίσει ύλη θα εξασφαλίσει και τη ζωή. Ο Χριστός φανέρωσε, η ζωή δεν συνίσταται εκ των υπαρχόντων. Όλα σήμερα με την δύναμη του Θεού τα χρησιμοποιούμε για την δόξα του Θεού, πνευματικά και υλικά, έτσι γινόμαστε με την σωστή διαχείριση όλοι φίλοι. Με το πνεύμα αυτό δημιουργούμε την νέα εκκλησία των εσχάτων χρόνων όπου εκεί οι άνθρωποι θα είναι φίλοι και αδελφοί.  Οι άνθρωποι αυτοί που είναι φίλοι και αδελφοί κοινωνούν τον Θεό (όπου είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί είμαι εγώ εν τω μέσω αυτών) διά Πνεύματος Αγίου (αφού οι αποκαλύψεις τρέχουν η μία πίσω από την άλλη στους ανθρώπους αυτούς), χωρίς αρχηγούς αφού ο Θεός απαγορεύει ρητά ανώτερους ή κατώτερους, όλοι φίλοι, αφού ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. Με αυτό το πνεύμα ο Θεός μάς ελευθερώνει όλους από πολλές μικρότητες που έχουν υιοθετήσει πολλοί άνθρωποι οι οποίοι υπηρετούν σήμερα τον Θεό και που στο τέλος και αυτοί θα καταλάβουν ότι όλα αυτά δεν συντρέχουν λόγοι να υπάρχουν σήμερα γιατί φθάσαμε σε μια άλλη εποχή. Όλοι όπως έχω ξαναπεί γνωρίζουν γράμματα, όλοι μπορούν να διαβάσουν (και τον Λόγο του Θεού). Έτσι λοιπόν μοιραζόμαστε στα μέτρα που μπορούμε ο ένας με τον άλλον και όλοι έχουμε αγάπη, χωρίς διαφωνίες μεταξύ μας. Έτσι δοξάζεται ο Θεός, με αυτόν τον τρόπο. Αυτή είναι η πραγματική λατρεία, η ενότητα μεταξύ μας. Έτσι δοξάζεται εν πνεύματι και αληθεία. Αδέλφια μου, το κάλεσμα που λάβαμε αποδεικνύεται ότι ήταν δικό του κάλεσμα. Είναι απλό να το καταλάβει ένα παιδί της Φωνής Θεού αρκεί να θυμηθεί πώς ξεκίνησε και σήμερα πώς εξελίσσεται έχοντας μέσα από τους πνευματικούς του αγώνες —ο καθένας μας— μια ξεχωριστή, ιδιαίτερη σοφία η οποία μάς ελευθέρωσε. Και ο λόγος διότι η χάρη του Αγίου Θεού μάς έβαλε φωτιά δική του μέσα μας, αγιοπνευματική φωτιά έβαλε ο Πατέρας Θεός στην άδεια μας ζωή και τώρα φλεγόμαστε από την χαρά του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό στην Φωνή Θεού δεν έχουμε μικρότητες μεταξύ μας αλλά αγάπη ανυπόκριτη η οποία στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο και εχθρό. Ο άνθρωπος ο οποίος ζει στην χάρη του Θεού δεν σκανδαλίζεται, αγκαλιάζει όλον αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο, όλους τους ανθρώπους, με την ανυπόκριτη αγάπη του Θεού.
Αδέλφια μου, ας φύγουμε από όλα όσα βαραίνουν την ζωή μας και ας πετάξουμε στην αγκαλιά του Θεού. Δύο φτερά χρειαζόμαστε για να φτάσουμε στον θρόνο του Θεού. Το ένα είναι, η συνείδησή μας (ο μικρός Θεός) να γίνει ένα με την λογική της Φωνής Θεού και το άλλο, το Ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Όσοι θέλουν να επιβάλλουν στη ζωή μας νόμους, τύπους, εντάλματα, θρησκείες ας σκεφτούν τον λόγο του Αποστόλου Παύλου (και αυτοί που τα επιδιώκουν όλα αυτά αλλά και αυτοί που τα υιοθετούν). Τι είπε ο Απ. Παύλος στους Γαλάτες ενώ τους αναγέννησε;  
1 Ω ΑΝΟΗΤΟΙ Γαλάται, τις σας εβάσκανεν, ώστε να μη πείθησθε εις την  αλήθειαν σεις, έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς των οποίων ο Ιησούς Χριστός, διεγράφη εσταυρωμένος μεταξύ σας;
2 Τούτο μόνον θέλω να μάθω από σας· Εξ έργων νόμου ελάβετε το Πνεύμα, ή εξ ακοής της πίστεως;
3 τόσον ανόητοι είσθε; αφού ηρχίσατε με το Πνεύμα, τώρα τελειόνετε  με την σάρκα;
4 εις μάτην επάθετε τόσα; αν μόνον εις μάτην.
Για να δούμε πόσο ισχυρή παγίδα είναι ο τύπος, η θρησκεία, τα στερεότυπα, τα εντάλματα ας ενθυμηθούμε όλοι τον Απ. Πέτρο ο οποίος ήταν ψαράς και τον κάλεσε ο Θεός. Ο Θεός δεν κάλεσε κάποιον που ήταν μέσα στον ναό αλλά έναν ψαρά. Δεν κάλεσε κάποιον που τηρούσε τα Σάββατα ή τον νόμο αλλά κάλεσε τον Πέτρο. Φανταστείτε, ο Πέτρος ήταν μαθητής του Χριστού και όταν εργάζονταν πνευματικά μετά την Ανάληψη του Κυρίου στον ουρανό ενθυμούμεθα όλοι ότι ήταν σε ένα τραπέζι με τους εθνικούς και έτρωγε ειδωλόθυτα και μετά βλέποντας ότι έρχονται οι Ιουδαίοι έφυγε με τρόπο για να μην τον κατηγορήσουν. Ο Απ. Παύλος όμως τον είδε και τον επίπληξε λέγοντας, πώς εσύ τρως ειδωλόθυτα με τους ειδωλολάτρες (εθνικούς) και τώρα που είδες τους Ιουδαίους ιουδαϊζεις; Είδατε πόσο εύκολα χάνει την αποστολή του ο άνθρωπος όταν καλείται από τον Θεό να κάνει υπέρβαση; Φανταστείτε, ο Πέτρος δεν ήταν κάποιο θρησκευόμενο μέλος της κοινωνίας των Ιουδαίων, ένας ψαράς ήταν και η χάρη του Θεού τον βρήκε. Ποιος δεν θα ήθελε να γνωρίσει τον Χριστό; Ο ίδιος ο Θεός τον κάλεσε και τον ελευθέρωσε διά Πνεύματος Αγίου και άρχισε πάλι να τηρεί τους τύπους που είχαν οι Ιουδαίοι πριν έρθει ο Χριστός. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Αυτός κήρυττε, ο οπίσω μου ερχόμενος έμπροσθέν μου γέγονεν. Σε αυτόν, τον Ιωάννη, μαρτύρησε ο Πατέρας, εφ’ όν άν ίδης το Πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’ αυτόν ούτος είναι ο ερχόμενος. Αυτός το είδε και το μαρτύρησε. Παρ’ όλα αυτά δεν τον ακολούθησε και κατόπιν με την κρίση όλοι ξέρουμε ότι αποκεφαλίσθηκε. Αν όμως ακολουθούσε τον Κύριο θα μάθαινε εκείνο το περίφημο, μη κρίνετε διά να μη κριθήτε. Συ τις είσαι όστις κρίνεις ξένον δούλον; εις τον ίδιον αυτού κύριον ίσταται ή πίπτει. Διά τούτο αναπολόγητος είσαι, ω άνθρωπε, πας όστις κρίνεις· διότι εις ό,τι κρίνεις τον άλλον, σε αυτόν κατακρίνεις· επειδή τα αυτά πράττεις συ ο κρίνων.
Ο Πατέρας μας το έχει δηλώσει, αρκεί να το πιστέψουμε και να το εργαστούμε. Αυτό είναι, ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν, λέγει ο Κύριος (αυτό λέει ο Θεός ότι θέλει, να επιτρέψει ο άνθρωπος και να ζήσει). Ας ακολουθήσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας τον δρόμο της αναγέννησης, της μετάνοιας ώστε να δημιουργήσουμε καινούργιους φίλους όπως τον Πατέρα μας τον Θεό, τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος, τον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα και όλους τους εν Κυρίω γεννηθέντες ώστε η οικογένεια του Θεού να γίνει παγκόσμια. Αφήνοντας πίσω μας όλους αυτούς που αιώνες τώρα διχάζουν τους λαούς με σοφίες εξωγραφικές ή δογματικές. Ο Θεός δεν είναι δόγμα. Ο Θεός είναι αγάπη και όταν οι άνθρωποι ενώνονται εν τω μέσω αυτών είναι και ο Θεός. Πολλοί διστάζουν να επιστρέψουν στον Θεό διότι θεωρούν τους εαυτούς τους αμαρτωλούς. Άλλο εμπόδιο αυτό. Ένας φανατίζεται με το δόγμα του και υπηρετεί τύπους, άλλος κλείνεται στον εαυτό του και θεωρεί ότι είναι πολύ αμαρτωλός και μέρα νύχτα κλαίει, μέρα νύχτα λέει «Κύριε ελέησε με». Αφού μάς έχει ελεήσει. Όταν πέφτουμε σε λάθη απλώς μαθαίνουμε. Έχουμε ακούσει όλοι ότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό. Για ποιον λόγο να λέμε συνέχεια αμάρτησα, έκανα λάθος και όλη την ώρα να γκρινιάζουμε στον Θεό; Αδέλφια μου, ας καταλάβουμε άπαξ διά παντός ότι η αγάπη του Θεού είναι τόσο μεγάλη που όλες οι αμαρτίες όλων των ανθρώπων από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στην Κτίση (από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος και απεστάτησε από τον κήπο της Εδέμ) γίνονται με την σχετική μετάνοια μια χούφτα άμμου την οποία πετάμε στον Ατλαντικό ωκεανό. Η αγάπη του Θεού είναι Ατλαντικός ωκεανός. Άρα δεν κηλιδώνεται ο ωκεανός από μια χούφτα άμμου που εμείς θα πετάξουμε σ’ αυτόν. Δεν κηλιδώνεται ο Θεός, δεν λερώνεται η αγάπη του Πατέρα από τα δικά μας λάθη, μένει πάντα αγάπη, εμείς από μόνοι μας μπορεί να οδηγηθούμε σε αδιέξοδο. Η αγάπη του Θεού λαμπρύνεται, μεγαλώνει όταν και η μετάνοια είναι ειλικρινής. Ο Θεός αγαπάει όλον τον κόσμο απλώς δεν συνεργάζεται με έναν άνθρωπο ο οποίος δεν υπηρετεί το αγαθό. Κάθεται στην άκρη και τον περιμένει όπως ο Πατέρας περίμενε τον υιό του όταν έφυγε από το σπίτι (παραβολή άσωτου υιού).
Μη μας ξεγελά ο Διάβολος λέγοντας κάθε στιγμή «σιγά, ποιος είσαι εσύ που θα υπηρετήσεις Θεό;». Ας ενθυμηθούμε τι είπε ο Κύριος, θεοί είσθε και υιοί Υψίστου πάντες. Ο Θεός δεν ενεργεί με την λογική (των ανθρώπων), γι’ αυτό ανέφερα τα παραδείγματα, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Ο Κύριος είπε, εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, θέλετε ειπεί προς το όρος τούτο, Μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και θέλει μεταβή· και δεν θέλει είσθαι ουδέν αδύνατον εις εσάς. Πού θα την βρούμε την πίστη; Στην τηλεόραση όταν μέρα νύχτα ασχολούμαστε μ’ αυτή; Στην καφετέρια; Στην δουλειά; Μέρα νύχτα δουλειά, δουλειά; Δεν θα την βρούμε εκεί την πίστη. Όλα καλά είναι αρκεί να μη δογματίσουμε τον εαυτό μας. Ο Κύριος είπε ακόμα για την πίστη, ο πιστεύων εις εμε, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει· και πας όστις ζη και πιστεύει εις εμέ δεν θέλει αποθάνει εις τον αιώνα. Ο Κύριος είπε, διά τον λόγον μου είσθε καθαροί. Τι είπε ο Απ. Παύλος στον Τιμόθεο; Τιμόθεε, επιλαβού της αιωνίου ζωής, της άφθαρτης ζωής. Δηλαδή, κράτα καλά την αιώνια ζωή, πίστεψε σε αυτή ώστε να μην την χάσεις, την οποίαν ζωή και την αφθαρσία ξέρουμε ότι έφερε ο Πατέρας μας, ο Θεός διά του Ευαγγελίου σήμερα σε όλους εμάς που εντάξαμε εαυτούς στους κόλπους της Φωνής Θεού —η οποία υπηρετεί τη ζωή— και κατόπιν σε όλον τον κόσμο. Θεός χωρίς ζωή και χωρίς ενότητα δεν υπάρχει. Να έχουμε όμως ενότητα όχι με το να υποταχθούμε αλλά με το να έχει ο καθένας την προσωπικότητά του και να είναι ελεύθερος να υπηρετεί τον Θεό όπως νιώθει, χωρίς να δογματίζει τα λόγια του. Ο τρόπος για να κρατήσουμε γερά την ζωή είναι απλός. Να προσέξουμε αδέλφια μου να μην μας τραβήξουν τα γήινα και φθαρτά και προσκολληθούμε σε αυτά και χάσουμε τα αιώνια και άφθαρτα τα οποία χορηγεί ο Άγιος Θεός. Ο Κύριος τόνισε, κοίταξε άνθρωπε να καθαρίσεις το έσωθεν του ποτηρίου σου διότι όταν το καθαρίσεις τότε και το έξωθεν θα είναι καθαρό, (αν το μέσα το αφήσεις ακάθαρτο τότε και το εξωτερικό θα είναι βρώμικο). Για να καθαρίσουμε το έσωθεν του ποτηρίου χρειάζεται χρόνος γι’ αυτό ας εισέλθουμε όλοι στο αγιαστήριο συνδιαλεγόμενοι με τον Θεό.
Αδέλφια μου, ο Πατέρας μας είναι άγιος εκ φύσεως. Εμείς δυσκολευόμαστε διότι γινόμαστε μέσα από την διαπαιδαγώγηση η οποία μας οδηγεί στην θέωση. Το ταξίδι όμως της αναγέννησης συν Θεώ είναι γεμάτο ενδιαφέροντα. Χωρίς Θεό η ζωή γίνεται μίζερη, γίνεται μάστιγα όσο ευνοϊκές και αν είναι οι συνθήκες στη ζωή ενός ανθρώπου, όσα χρήματα κι αν έχει. Με Θεό είναι αναγέννηση, είναι εξέλιξη, είναι ζωή αιώνια, άφθαρτη, είναι χαρά ανεκλάλητη. Χρειάζεται όμως να συλλάβουμε ότι ο Θεός αρέσκεται στην ταπείνωση, και επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου. Η Γραφή αναφέρει, όταν κάμητε πάντα τα διαταχθέντα εις εσάς, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι είμεθα, επειδή εκάμαμεν ό,τι εχρεωστούμεν να κάμωμεν. Ο λόγος που δεν χρειάζεται να καυχώμεθα είναι απλός. Αν πεις άνθρωπε μια ωραία ομιλία ποιος σου την έδωσε και ποιος σου έδωσε νου να σκέφτεσαι και γλώσσα να μιλάς; Ο Θεός. Ποια η καύχηση; Αν κάνεις το πορευθέντες ανά τα έθνη ποιος σου έδωσε τα πόδια; Ο Θεός. Αν δώσεις μια βοήθεια σε κάποιον υλική ποιος σου την έδωσε και ποιος σου έδωσε τα χέρια; Ο Θεός. Αν αγαπάς, ποιος σε έμαθε να αγαπάς; Ο Θεός. Αν συγχωρείς ποιος σε συγχώρεσε και έμαθες να συγχωρείς; Ο Θεός. Αφού όλα δόθηκαν για ποιο λόγο η καύχηση; Μη γένοιτο. Ας το προσέξουμε αυτό όλοι οι άνθρωποι αυτό. Είναι ντροπή άνθρωπος που υπηρετεί τον Θεό να θέλει να είναι ανώτερος από τα αδέλφια του, από τους άλλους ανθρώπους. Εδώ ολόκληρος Χριστός είπε υμείς φίλοι μου εστέ. Η ολοκληρωμένη απόφαση είναι αρκετή στο να μετέχουμε αυτόματα στον αγιασμό. Τι πάει να πει ολοκληρωμένη απόφαση; Ταπείνωση. Θα φέρω ένα παράδειγμα ώστε να δούμε τι είναι η ταπείνωση, τι είναι η απόφαση, τι είναι η αγάπη στον Θεό. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος εργάζονταν στον κόσμο (αγρότης) και έκανε το θέλημα του Θεού (ένα μέρος). Μια μέρα σε ένα κήρυγμα που βρέθηκε κατάλαβε ότι ο Θεός εξαγόρασε όλους εμάς με την σταυρική του θυσία και ζούμε (έτσι το συνέλαβε αυτός ο άνθρωπος και έτσι είναι) όλοι με βάση το δικό του μέγα έλεος και αφού μάς εξαγόρασε ανήκουμε σ’ αυτόν. Όταν το κατάλαβε πήγε σπίτι του χαιρέτησε όλους τους συγγενείς του, την γυναίκα του, τα παιδιά του, τον κόσμο όλο και αμέσως έτρεξε στην έρημο. Είχε ακούσει για έναν μεγάλο ασκητή που ζούσε εκεί. Όταν πήγε στη σπηλιά του ασκητή του λέει «θέλω να γίνω σαν εσένα», «δεν γίνεται παιδί μου» του λέει εκείνος «εγώ έχω πολλά χρόνια για να μάθω να ζω όπως ζω, έχω 50 χρόνια εδώ στην έρημο, δεν θα αντέξεις ούτε μια εβδομάδα» και αυτός του απάντησε «σέβομαι το ότι έχεις πολλά χρόνια αλλά εγώ έχω μεγάλη απόφαση». Έτρωγε ένα παξιμάδι τη βδομάδα ο ασκητής, ένα έτρωγε και αυτός. Προσεύχονταν όλη την νύχτα ο ασκητής, όλη την νύχτα με χαρά προσεύχονταν και αυτός. Ο ασκητής είδε την μεγάλη του πίστη, είδε την μεγάλη του αγάπη στον Θεό και στο τέλος έγινε μαθητής του. Να, λοιπόν τι κάνει η απόφαση. Μήπως ο Θεός άνθρωπε θα δώσει τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος από τα πόσα χρόνια πνευματικού αγώνα έχεις, από το πόσους ανθρώπους έφερες στον Χριστό ή σε πόσους μίλησες ή από το αν κάνεις ωραίες προσευχές ή ωραίες ομιλίες κ.λπ.; Όχι αλλά από την απόφαση να τιθασεύσουμε τον έτερο κακό εαυτό μας. Άμα καταλάβουμε την αξία της ζωής που μάς έδωσε ο Θεός κάνοντας τον άνθρωπο λογικό ον, κατ’ εικόνα και ομοίωση, όλα θα μηδενιστούν και δεν θα θελήσουμε να την χάσουμε αφού μάς την έδωσε ο Θεός πλούσια ώστε να ζούμε με την σοφία του. Οι επιδιώξεις μας, όταν καταλάβουμε ότι αργά ή γρήγορα πηγαίνουμε στον θάνατο, θα επικεντρωθούν στο να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος όλη την δύναμη που έχει θα την θέσει στην υπηρεσία του Χριστού. Εξάλλου είναι γραφικό, τι θέλει ωφελήσει τον άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ο Καζαντζάκης τι έγραψε; Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο (χάος), καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Εγώ λέω αυτή τη ζωή, αν βρούμε τα μέσα, να την κρατήσουμε αυτό λέγεται Θεός αφού μέσω του λόγου και της ζωής μετέχουμε αιώνια του Θεού, (είμαστε συμμέτοχοι, κληρονόμοι, συγκληρονόμοι) του φωτός του Θεού, διαφορετικά ας μη ʺσκοτωνόμαστε τσάμπαʺ. Αφού το φως αυτό χωρίς Χριστό —ο οποίος με το πνεύμα του το ζωοποιεί— αν δεν το βάλουμε στη ζωή μας η ζωή μας θα ομοιάζει σαν τις πυγολαμπίδες που αναβοσβήνουν το καλοκαίρι. Ένα τσακ-άναμμα είναι η ζωή μας μέσα στην αιωνιότητα και αγωνιούμε τόσο πολύ, τι θα κάνουμε σήμερα, τι θα κάνουμε αύριο λες και θα είμαστε αιώνιοι χωρίς το πνεύμα του Θεού στη ζωή μας. Ο Θεός άνθρωπε δεν σε θέλει μόνο κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ο Θεός δεν σε θέλει ζητιάνο. Ο Θεός σε θέλει κάθε μέρα να είσαι φίλος του και να συνδιαλέγεσαι μαζί του. Ξέρουμε ότι ο Θεός είναι ζηλότυπος. Μην λέμε λοιπόν χαζομάρες περί Θεού και κάνουμε τους εκλεκτούς και μην ενεργούμε με χλιαρότητα. Ζεστοί να γίνουμε και αυτό μπορεί να το δημιουργήσει μόνο το αγιαστήριο όπου εκεί ο Θεός κλέβει τον νου, κλέβει την παράσταση του ανθρώπου αφού κάνει έντονη την παρουσία του, τον ζωοποιεί, τον χαροποιεί, του δίνει δύναμη. Να γίνουμε καυτοί στην αγάπη, στη ζωή και στον Θεό (στην αγάπη τη δική του) αφού μας έκανε λογικά όντα, μάς έκανε εικόνα Θεού, θεοί είσθε και υιοί Υψίστου πάντες, αφού ζούμε διά αυτού, μάς εξαγόρασε. Η ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο. Τι είπε ο Χριστός στην Μάρθα; Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία. Ποιο είναι αυτό; Είναι αυτό που επέλεξε η Μαρία, να σταθεί στα πόδια του Χριστού και να τον κοιτάζει στα μάτια, στο στόμα. Ένα έχουμε χρεία, να ζούμε με τον Χριστό. Ζωή χωρίς Χριστό απεδείχθη ότι οδηγεί σε αδιέξοδο, μη γένοιτο.
Αν θέλουμε να μην ταρασσόμεθα σε κάθε τείχος που ανυψώνεται ας αναγεννηθούμε. Είναι γραφικό ο άνθρωπος του Θεού εν όσο έχει καιρό να ετοιμάζει τον εαυτό του, ητοιμάσθην και ουκ εταράχθην αναφέρει ο Λόγος του Θεού. Κάποτε είχα αναφέρει ένα παράδειγμα το οποίο διαδραματίζεται μέσα σε μια αρένα. Η αρένα είναι ο κόσμος και ο Διάβολος είναι ένας ισχυρός πολεμιστής που κάθε μέρα σκοτώνει, κάθε μέρα. Πολλοί —επειδή έτυχε να βρίσκονται πιο μακριά από εκεί που αυτός θανατώνει— ενώ βλέπουν ότι σκοτώνει κάθονται και πίνουν τον καφέ τους έξαφνα όμως η μάχαιρα αυτού παίρνει κεφάλια, μικρούς μεγάλους τούς καθαρίζει (όλους). Εμένα τι μου είπε τότε ο Θεός, —όταν είδα αυτό το όραμα που μου έδειξε— σήκω και κοίτα, παρακολούθα πώς πολεμάει αυτός ώστε όταν έρθει να πολεμήσεις και να νικήσεις. Το ίδιο και εμείς να μην αφεθούμε έτσι ακαλλιέργητοι πνευματικά και χάσουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, τη ζωή μας, μη συμβιβαζόμαστε δηλαδή με αυτά που μέχρι χθες είχαμε υιοθετήσει.
Όλοι μας δυστυχώς έχουμε υιοθετήσει το ψέμα αφού ο Διάβολος ως άγγελος φωτός επισκίασε τις εκκλησίες όλου του κόσμου με φυσική συνέπεια οι άνθρωποι να λένε για το Θεό αλλά να μην κάνουν τα του Θεού και ο λόγος διότι όλοι ζητούν τίτλους, εξουσία και χρήματα. Η Γραφή αναφέρει, πας άνθρωπος ψεύτης. Μα θα μου πει κάποιος «εγώ δεν λέω ψέματα, υπηρετώ τον Θεό, είμαι ποιμένας» και μπορεί να μην λέει ψέματα, να λέει αλήθεια όμως το ψέμα πού έγκειται; Έγκειται στο ότι νομίζει ότι ζει ενώ είναι νεκρός αφού υπηρετεί τον θάνατο και σπουδάζει και τους άλλους «να έρθει η ώρα να απαλλαγούμε απ’ αυτόν τον κόσμο και να πάμε στον Κύριο», αφού έχει πιστέψει στην μεταθανάτια ζωή, αφού ζητά εξουσία, αφού εκεί που νομίζει ότι στέκεται έξαφνα πέφτει. Το ψέμα δεν έγκειται μόνο στο αν εμείς λέμε αλήθεια όταν οι άλλοι μάς ρωτάνε ή αν κατά κόσμον είμαστε καλοί άνθρωποι. Το ψέμα έγκειται στη στάση ζωής που έχουμε. Είναι του Χριστού ή είναι του Πονηρού ή είναι δική μας; Εδώ έγκειται το ψέμα. Ποια στάση ζωής έχουμε μέσα στην κοινωνία, απέναντι στο Θεό, απέναντι στον εαυτό μας, απέναντι στους φίλους μας, υποκριτική ή θεϊκή; Γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού ή έχουμε στοιχειοθετήσει τη ζωή μας σε εντάλματα ανθρώπων και υπηρετούμε το ψέμα; Απεδείχθη ότι αιώνες τώρα έχουμε στάση υποκριτική αφού συνέχεια απαιτούμε οι άλλοι να μάς αγαπάνε και πολλές φορές ενώ κάνουν πολλά για μας δεν λέμε ούτε ένα ευχαριστώ. Ό,τι και να κάνουν για εμάς μάς φαίνεται λίγο, φυσική συνέπεια να τους χάνουμε κάποια στιγμή από τη ζωή μας. Πολλές φορές λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό και εγώ ρωτώ, τότε για ποιον λόγο συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε κάθε μέρα με τον Διάβολο, με τα συμφέροντα, με τις κρίσεις, με τις καταλαλιές, με τα ψέματα, με την οκνηρία, με τον εωσφορικό εγωισμό; Μα, δεν το έχει καταλάβει ο άνθρωπος ότι υπηρετεί τον θυμό του, τον εγωισμό του, το ψέμα, την πονηρία; Όταν λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό εννοούμε ότι έχουμε απόφαση να υπηρετήσουμε τον Θεό, να συναντήσουμε τον Χριστό, να ζήσουμε μαζί του. Αφιερώνουμε εαυτούς στο θέλημά του το οποίο ποτέ δεν δογματίζουμε διότι ο Θεός ενεργεί διαφορετικά μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων ανάλογα το πνευματικό επίπεδο του κάθε αδελφού το οποίο διαμορφώνει ο ίδιος ο Θεός συνέχεια. Εμείς γιατί βιαζόμαστε να αλλάξει ο άλλος; Γιατί θυμώνουμε; Όποιος δογματίζει τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του πέφτει σε πολλές παγίδες, μια βασική είναι η κρίση. Δυστυχώς λέμε ότι είμεθα του Χριστού αλλά βλέπουμε πολλές φορές πως ούτε την κρίση δεν μπορούμε να σταματήσουμε η οποία είναι εντολή Χριστού. Ο ίδιος φανέρωσε μη κρίνετε διά να μη κριθήτε. Συ τις είσαι όστις κρίνεις ξένον δούλον; εις τον ίδιον αυτού κύριον ίσταται ή πίπτει. Διά τούτο αναπολόγητος είσαι, ω άνθρωπε, πας όστις κρίνεις· διότι εις ό,τι κρίνεις τον άλλον, σε αυτόν κατακρίνεις· επειδή τα αυτά πράττεις συ ο κρίνων. Δυστυχώς όλη την ώρα, όλοι, κρίνουμε χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια. Τι θέλω να πω; Θέλω να πω ότι δεν διακρίνουμε σωστά γι’ αυτό θα πρέπει να μην κρίνουμε. Θα φέρω ένα παράδειγμα σχετικά με το πόσο επιπόλαιοι είναι οι άνθρωποι με την κρίση —όπως και εμείς που μέχρι χθες δεν το ξέραμε αυτό και μέρα νύχτα κρίναμε ενώ τώρα κοιτάζουμε τη δουλειά μας, η δουλειά μας είναι να σπουδάσουμε, με αυτόν τον τρόπο φεύγουμε από την κρίση. Εξάλλου μέσα στη Φωνή Θεού δεν λέμε να κρίνουμε τους άλλους, εμείς λέμε τον εαυτό μας να κρίνουμε και από εκεί και πέρα ο Θεός θα διαμορφώσει, θα εξελίξει τον κάθε συνάνθρωπό μας. Άμα ρωτήσουμε ποιος σταύρωσε τον Χριστό αμέσως όλοι θα πούνε οι Εβραίοι. Η αλήθεια όμως είναι ότι τον Χριστό τον σταύρωσε η ζήλια, η φιλοδοξία, ο εγωισμός, τα στερεότυπα, τα συμφέροντα, η άγνοια, το ψέμα, η υποκρισία, στην ουσία ο Διάβολος, αυτός σταύρωσε τον Χριστό. Αν ρωτήσουμε ποιος έφαγε το μήλο στον κήπο της Εδέμ θα πούνε όλοι η Εύα και μετά ο Αδάμ. Όμως η αλήθεια είναι η περιέργεια, η δόξα (να πάρουν την θέση του Θεού για να μην είναι ανώτερος), η πονηρία, ο Διάβολος. Αν ρωτήσουμε ποιος πρόδωσε τον Χριστό θα πούνε όλοι ο Ιούδας, ο Πέτρος. Η αλήθεια είναι στην περίπτωση του Ιούδα η φιλαργυρία και στην περίπτωση του Πέτρου ο φόβος, στην ουσία ο Διάβολος ο οποίος κάνει κατοικητήριο τον άνθρωπο και ενεργεί μέσω αυτού. Όταν συλλάβουμε, καταλάβουμε την αλήθεια θα πολεμήσουμε όλοι οι άνθρωποι τον κοινό εχθρό, τον Διάβολο και η βασιλεία του Θεού θα αρχίσει να λαμβάνει χώρα στη ζωή μας αφού η χάρη του Θεού θα μάς επισκιάζει κάθε στιγμή. Ο Απ. Παύλος το φανέρωσε ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου.
Πολλοί λένε, «εγώ θέλω αλλά οι αμαρτίες μου με πνίγουν, τι να κάνω;». Επαναλαμβάνω αυτό που είπα πιο πάνω. Ο Θεός δεν βλέπει αν κάνεις λάθος. Ο Χριστός τι είπε όταν του φέρανε μπροστά του μια γυναίκα συλληφθείσα επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω και στην γυναίκα είπε ουδέ εγώ σε κατακρίνω· πορεύου και από του νύν μηκέτι αμάρτανε. Αδελφέ μάθε σήμερα ότι όλες οι αμαρτίες από καταβολής κόσμου όλων των ανθρώπων μέχρι σήμερα μπροστά στην αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι σαν να πετάξεις μια χούφτα άμμο μέσα στον ωκεανό. Είναι δυνατόν ο Πατέρας, ο Θεός να μην μπορεί να συγχωρήσει; Όλα τα μπορεί διότι είναι Πατέρας, είναι Θεός, είναι αιώνια αγάπη. Ο Θεός δεν ασχολείται με την αμαρτία, οι άνθρωποι ασχολούνται. Ο Θεός ασχολείται με την μετάνοια, με την ωριμότητα ενός ανθρώπου, με την αναγέννηση, την θέωση, την κατάργηση της φθοράς και του θανάτου. Εξάλλου και η αμαρτία όταν συντελείται στη ζωή κάποιου συντελείται για να ολοκληρωθεί η υπόστασή του στο να γίνει θεός. Όσοι έχουν πολλή αμαρτία έχουν και περισσότερη χάρη χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι θα πάμε να αμαρτάνουμε για να έχουμε περισσότερη χάρη. Όπως καλέστηκε ο καθένας. Είναι γραφικό ιδού Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών του γινώσκειν καλόν και πονηρόν. Άρα είναι μια χρονική περίοδος που ο Θεός φεύγει από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος σαν τον Ηλία χώνεται στα βαθύτερα μέρη των σπηλαίων, ψάχνει για αγάπη ή σαν τον Σαούλ όταν έφυγε η χάρη του Θεού. Ο ίδιος δίωκε τις μάγισσες, τους μάντεις κ.λπ. και μετά πήγαινε σ’ αυτούς να ζητήσει βοήθεια. Αυτό παθαίνει ο άνθρωπος αλλά το θέμα είναι να έρθει εις εαυτόν. Είναι καιρός που ζούμε το λάθος αν όμως είμαστε σκεύη εκλογής θα ζήσουμε και τον αγιασμό —όλοι το έχουν ζήσει. Όσοι πήραν την απόφαση να υπηρετήσουν Θεό έχουν να πουν και για τα λάθη τους έχουν να πουν όμως και για την παρουσία του Θεού.
Αδέλφια μου η Φωνή Θεού είναι σήμερα εδώ, η υγιαίνουσα διδασκαλία χτυπά τα αφτιά μας συνέχεια, ας μπούμε στο αγιαστήριο και κάθε μέρα ας κάνουμε ταμείο. Τι σημαίνει αυτό; Όταν κλείνουν τα μαγαζιά το βράδυ οι ιδιοκτήτες κάνουν ταμείο για να δούνε ποια τα κέρδη (έσοδα) της ημέρας και ποια τα έξοδα. Έτσι και εμείς στην προσευχή μας το βράδυ να κάνουμε ταμείο, να λέμε ποια τα λάθη και ποια τα σωστά ώστε να διορθώνουμε τον εαυτό μας κάθε στιγμή. Εγώ δίνω μια συνταγή η οποία δεν είναι βαριά ειδικότερα όταν ο άνθρωπος αρχίζει και νιώθει την ευλογία του Θεού στη ζωή του. Αυτή είναι κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ να παίρνουμε ανά τακτά διαστήματα κουταλιές σιωπής διότι κάνουμε τους έξυπνους και έχει γεμίσει ο κόσμος με μωρίες, με χαζομάρες. Είναι γραφικό, Θού, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου. Πρώτο πιάτο λοιπόν και δεύτερο (κύριο) πιάτο μελέτη της Καινής Διαθήκης, τρίτο πιάτο ράδιο της Φωνής Θεού, επιδόρπιο ακουστικά με την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού και σε λίγο καιρό θα δει ο καθένας τα αποτελέσματα αφού θα καθαρίσει ο νους του. Ξέρετε τι γίνεται με αυτό που το λέω και το τονίζω συνέχεια; Θα σας πω τι γίνεται. Είναι σαν να έχει κάποιος ένα χωράφι που είναι γεμάτο αγκάθια —έτσι είναι ο νους μας, ο εγκέφαλός μας— και ένας του δίνει ένα δρεπάνι για να το καθαρίσει και αυτός πριν ξεκινήσει να κόβει λέει «είναι πολλά τ’ αγκάθια» και εκείνος του λέει «κόψε, κόψε, μην κοιτάς πίσω, κόψε, κόψε». «Είναι πολλά τ’ αγκάθια» λέει αυτός καθώς κόβει, «κόψε» λέει ο άλλος. Καμιά φορά όμως του λέει «κοίτα πίσω» και αυτός κοιτάει λίγο πίσω και λέει «Θεέ μου, τι είναι αυτό; Το καθάρισα, είναι ωραίο!». Το απολαμβάνει. Έτσι παίρνει θάρρος και συνεχίζει να το καθαρίζει. Όταν λοιπόν καθαρίσουμε τον νου μας, τον εγκέφαλό μας λιγάκι, να και ο Θεός, βρίσκει απάγκειο, βρίσκει συντροφιά και έρχεται. Όπου είναι καθαρός, όπου ο τόπος είναι άγιος εκεί έρχεται ο Θεός. Ο Θεός στο όρος Σινά τι είπε στον Μωϋσή; Λύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος επί του οποίου ίστασαι είναι γη αγία. Ο Αρχιστράτηγος του Θεού τι είπε στον Ιησού του Ναυή; Λύσον το υπόδημά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος, επί του οποίου ίστασαι, είναι άγιος. Ο τόπος ο άγιος είναι ο εγκέφαλος, εκεί κατοικεί ο Θεός. Ο εγκέφαλος είναι το μέσον που επικοινωνεί άνθρωπος και Θεός.
Κάποιος με ρώτησε, όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίζεσαι πνευματικά, αδελφέ Θωμά, ποια είναι εκείνα τα οποία θεωρείς ως τα πιο πολύτιμα δώρα που σου έδωσε ο Θεός; Του απάντησα, πολλά, αλλά τα βασικά που καθορίζουν όλα τα άλλα είναι δύο. Το ένα είναι η αυτομεμψία, αφού για όλα όσα συμβαίνουν θέλω πάντα να λέω ότι εγώ φταίω και ο λόγος διότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό (δεν το έμαθα εύκολα αυτό αλλά το έμαθα) απ’ όλα μαθαίνω, όλα με σπουδάζουν. Το άλλο είναι η ελευθερία να λέω και να κάνω αυτό που πιστεύω αδιαφορώντας για το πώς θα το εκλάβουν οι άλλοι. Με την αυτομεμψία φτάνουμε αυτόματα στον Θεό (με το να γνωρίσουμε δηλαδή τον εαυτό μας και να μην είμαστε εξωστρεφείς) δεν ταλαιπωρούμαστε καθόλου. Από την ώρα που βλέπουμε λάθη και ρίχνουμε ευθύνες στους άλλους, από την ώρα που γινόμαστε εξωστρεφείς αρχίζουμε να ζούμε πυρίκαυστα διότι αρχίζει η φωτιά-το πυρ της φθοράς, του θανάτου να ανάβει μέσα μας. Όλοι μας το έχουμε ζήσει αυτό. Αν προσέξει κάποιος τον εαυτό του θα το καταλάβει αμέσως διότι όταν λέει ότι ο άλλος φταίει αμέσως νιώθει μια πίεση, θέλει να δικαιολογηθεί, γίνεται έντονη η φωνή του, νιώθει κακία, νιώθει ότι κάτι θα πάθει. Αν του πάρουν την πίεση εκείνη την στιγμή θα δει ότι ανέβηκε επικίνδυνα. Από την ώρα όμως που θα πει, «εγώ φταίω» αμέσως η χάρη ήρθε, η ειρήνη ήρθε του Θεού, η αγάπη ήρθε, ο Θεός ήρθε. Με την ελευθερία του Θεού δοξάζω τον Θεό με τον τρόπο που αυτός ενέπνευσε μέσα μου διότι όπου είναι το πνεύμα του Θεού εκεί ελευθερία. Αν δεν έχουμε ελευθερία δεν έχουμε τον Θεό. Όταν ο Θεός είδε ότι έγινα προσωπικότητα μου έδωσε την άδεια να χρησιμοποιηθώ και εγώ στο σχέδιο του Θεού και να συμμετέχω και εγώ με την δύναμη του Θεού στην οικογένεια του Θεού η οποία σήμερα δημιουργείται με αδέλφια από όλον τον κόσμο. Με την ελευθερία που μου χορηγεί ο Θεός ζω πλέον την δική μου ζωή και έχω την δική μου επιλογή (χωρίς να την επιβάλλω αυτήν στους άλλους απλώς λέω αυτό που νιώθω) και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι να μιμηθώ. Με την ελευθερία ζω τον Θεό κάθε στιγμή και ο Θεός θέλει την παρέα μου. Όλοι μας βαριόμαστε έναν άνθρωπο που δεν στέκεται δίπλα μας με αγάπη, με αλήθεια ή που ζει στο ψέμα ή ντρέπεται για τον Θεό ή για μας. Τον βαριόμαστε έναν φίλο που είναι έτσι, με αυτά τα στοιχεία.  Μάς κουράζουν οι άνθρωποι της υποκρισίας οι οποίοι μάς αγαπούν διότι υπακούμε σε ό,τι αυτοί θέλουν και αν έχουμε κάποια σκέψη διαφορετική αμέσως μάς αποστρέφονται, μάς κατηγορούν. Πού είναι η αγάπη που μέχρι χθες είχαν τάχα για εμάς; Πουθενά, δυστυχώς. Το ίδιο νιώθει και ο Θεός, λυπάται όταν κρυβόμαστε και δεν υπηρετούμε την αλήθεια για να μην θεωρηθούμε αποσυνάγωγοι (όπως και εμείς λυπούμαστε όταν οι φίλοι μας δεν είναι εκεί που τους χρειαζόμαστε και δεν είναι φίλοι). Ο Θεός λυπάται όταν εμείς φοβόμαστε, μη γένοιτο. Να γίνουμε λιονταράκια όπως είχαμε πει σε μια άλλη ομιλία. Αδέλφια μου όποιος ζει με τον Χριστό ζει μια τρέλα, αγάπη ζει και έχει μέσα του για όλη την Δημιουργία, ζει μέσα του τον Θεό, ζει τον παράδεισο, η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστι. Η ζωή με τον Χριστό είναι διαφορετική όταν την συγκρίνουμε με τη ζωή που είχαμε στην άγνοια. Η ζωή με τον Χριστό είναι χαρά, είναι φως, είναι αναγέννηση, είναι αγαλλίαση, είναι ανάσταση, είναι ζωή αιώνια, άφθαρτη, είναι θείος έρωτας, είναι γλυκασμός. Η ζωή με τον Χριστό σε κάνει να λαμπυρίζεις ολόκληρος. Χωρίς Χριστό η ζωή γίνεται εωσφορική, θολώνει ο νους του ανθρώπου, ζει πυρίκαυστα, καθετί που κάνει τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν Χριστό καταλήγουν να έχουν φανατισμό με τους τύπους των δογμάτων. Καταλήγουν σε ανθρώπους που τους το παίζουν ανώτεροι. Καταλήγουν σε οργανώσεις, στην υπακοή όχι αφιερωμένων ανθρώπων αλλά υποκριτών οι οποίοι όλο κρύβονται και φίλοι δεν γίνονται. Είναι ψυχολογικά άρρωστοι (αφού δεν έχουν τον Χριστό) όσοι υπηρετούν τα παραπάνω. Ουδείς υγιής άνθρωπος δέχεται να μπει κάποιος στη ζωή του και να την υποτάξει. Ο υγιής πνευματικά άνθρωπος δέχεται μόνο φίλους όπως και ο υγιής απεσταλμένος. Είναι ντροπή να λέει κάποιος ότι έχει αποστολή, ότι είναι απεσταλμένος, ότι είναι ποιμένας, ότι είναι προφήτης και να θέλει να επιβάλλεται, να σπέρνει τρόμο, να θέτει νόμους και όρους —αυτός, εκατό τοις εκατό, έχει δαιμονιστεί— ενώ ολόκληρος Χριστός είπε, υμείς φίλοι μου εστε, εδώ είναι η πνευματική υγεία αλλά και η βιολογική όταν έχεις αυτό το πνεύμα. Όταν κάποιος δεν ζει με τον Χριστό ζει στην μιζέρια, ζει στο ψέμα, έχει άγχος, έχει θυμό, εργάζεται με δόλο, με συμφέροντα, επιδιώκει πνευματικές θέσεις, γίνεται ανώτερος, κρύβεται συνέχεια, άλλα λέει την μια στιγμή άλλα την άλλη. Όλα αυτά δεν βοηθούν, όλα αυτά θα δημιουργήσουν πνευματικές ανωμαλίες οι οποίες θα καταστρέψουν το βιολογικό σώμα (αλλά και όσους είναι γύρω θα καταστρέψουν οδηγώντας τους σε αδιέξοδο) διότι όταν ζεις άνθρωπε με πάθη, με αδυναμίες, με πονηρίες, με κρίσεις, με θυμούς, με εγωισμούς κ.λπ. τι συμβαίνει μέσα σου; Πρήζονται οι αδένες, το συκώτι δεν δουλεύει, η χολή δεν παράγει τίποτα, το πάγκρεας κινδυνεύει κάθε στιγμή, το στομάχι πάει να σπάσει, η πίεση φτάνει 20 και ανεβαίνει. Πηγαίνεις στους γιατρούς φάρμακο για το στομάχι, φάρμακο για τον αδένα, φάρμακο για το συκώτι, φάρμακο για τους πόνους, φάρμακο για τον ύπνο, φάρμακο για την πίεση και τέλος δεν έχει. Όσοι βρουν τον Χριστό και τους ανθρώπους του Θεού θα μπορούν να ζουν χωρίς φάρμακα και χωρίς πολύ φαγητό επίσης. Ο άνθρωπος του Θεού μπορεί να ζει και με ένα γεύμα μικρό, απλό, ο λόγος; Διότι δεν έχει την λαιμαργία, δεν έχει αυτό το πάθος. Ο βασικότερος όμως λόγος ποιος είναι; Ότι ζει με τον Χριστό, ζει ελεύθερα, ζει με τους άλλους αρμονικά, όλα αυτά τον χορταίνουν. Όλοι με την αγάπη του Θεού και την παρουσία του Θεού στη ζωή τους γίνονται μιμητές του Χριστού και ισχυροί πνευματικά. Όσοι με αγάπη ψάχνουν τον Χριστό θα τον βρουν. Όλοι θεραπεύονται όταν βρουν την υγιαίνουσα διδασκαλία, όταν βρουν τον Χριστό και όχι μόνο θεραπεύονται αλλά και οι βιοχημικές διεργασίες του κυττάρου αλλάζουν, μεταστοιχειώνεται το κύτταρο αφού έχει αποδειχθεί ότι η ζωή του εξαρτάται από το ψυχοσυναισθηματικό κομμάτι το οποίο ζωοποιεί συνέχεια. Μόνο ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός ζωοποιεί τον άνθρωπο. Έτσι ο άνθρωπος του Θεού με τον Χριστό μπορεί να ζήσει αιώνια άφθαρτος, αθάνατος (αυτό είναι επαγγελία). Σας αγαπώ με μια αγάπη καθαρή, αληθινή, θεϊκή αγάπη. Ζούμε όλοι με τον Χριστό σήμερα εγώ το νιώθω, το πιστεύω, το καταλαβαίνω και το βλέπω σε όλους τους αδελφούς που εργάζονται το αγαθό. Αυτός ο Χριστός μάς οδήγησε όλους στο αγιαστήριο και όλοι σιγά σιγά γινόμαστε ευτυχισμένοι, πραγματικά ευτυχισμένοι και είμαστε ερωτευμένοι τώρα πλέον με τον Χριστό, με τον άνθρωπο ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, θρησκείας, οργάνωσης, με την Δημιουργία. Έχουμε έναν έρωτα όχι σαν τον κοσμικό που δημιουργεί πόνο, θλίψη, στενοχώρια, αδιέξοδα, αντιπαλότητες αλλά έχουμε έναν έρωτα θεϊκό που μάς ζωοποιεί κάθε στιγμή και δεν τελειώνει ποτέ αφού τον ζούμε σήμερα σε καθημερινή βάση και συνέχεια αυξάνει. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.
 
Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου