Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ Ο ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΑΚΟΥΕΙ, ΑΛΛ’ ΕΑΝ ΤΙΣ ΘΕΟΣΕΒΗΣ Ή ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΙΗ, ΤΟΥΤΟΥ ΑΚΟΥΕΙ

ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ Ο ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΑΚΟΥΕΙ, ΑΛΛ’ ΕΑΝ ΤΙΣ ΘΕΟΣΕΒΗΣ Ή ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΙΗ, ΤΟΥΤΟΥ ΑΚΟΥΕΙ

Αδέλφια μου αγαπημένα ζει Κύριος και σήμερα πάλι μαζί στο πνευματικό μας ραντεβού το οποίο μάς βοηθά να βρούμε την αποστολή μας αλλά και την αρχική μας κοιτίδα, να βρούμε την αγάπη εκείνη που θα μάς δώσει ζωή, να βρούμε τον Πατέρα μας τον Θεό, να εννοήσουμε το δικό του θέλημα, να ζήσουμε με αγάπη ώστε να δημιουργήσουμε όλοι, με την όποια αγαθή εργασία και την ουσιαστική μας συμμετοχή, την παγκόσμια πνευματική οικογένεια του Θεού.
Πριν ξεκινήσω την ομιλία μου θέλω να διευκρινίσω κάτι που με απασχόλησε λίγο αυτές τις μέρες προς αποφυγή σκανδάλων. Δύο - τρία πνευματικά μου αδέλφια, τα οποία αγαπώ και θα τα αγαπώ πάντα και αυτά ξέρω ότι με αγαπούν (δεν θα πω τα ονόματά τους) πέρα από το έργο της Φωνής Θεού ασχολήθηκαν και με κάτι το οποίο λέγεται μαθήματα θαυμάτων και καλά έκαναν. Δεν έχω το πνεύμα ότι με ό,τι ασχολείται κάποιος θα πρέπει να με ρωτήσει ώστε να του πω αν επιτρέπεται ή όχι. Ο κάθε άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτησία μου αλλά ανήκει στην άπειρη σοφία του Θεού. Ας καταλάβουμε ότι κανένας δεν ανήκει σε κανέναν και ότι όλοι ανήκουμε στον Θεό. Για μένα ο κάθε συνάνθρωπος με όποιον τρόπο και αν έρχεται στη ζωή μου, αφού παρουσιάζει το αγαθό, είναι αδελφός μου και έχω ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήρθε στη ζωή μου. Μετά από πολλά χρόνια πνευματικού αγώνα ο Θεός με έμαθε να σέβομαι τον κάθε άνθρωπο και να τον αγαπώ με ό,τι κάνει. Αυτό είναι η Φωνή Θεού. Ένας άλλος αδελφός τον οποίον και αυτόν τον αγαπώ είπε σε αδέλφια που εργάζονται στη Φωνή Θεού ότι εγώ ασχολούμαι με τα μαθήματα θαύματα, ότι κάνω αυτά τα μαθήματα. Δεν θέλω να προσβάλω τον αδελφό αυτό, ίσως διέσπειρε κάτι που νόμισε ότι είναι έτσι ή έκανε λάθος, διότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με τα μαθήματα θαυμάτων και ο λόγος όχι διότι θεωρώ ότι αυτό είναι κακό, απλώς ασχολούμαι με την Φωνή Θεού και αυτό μου αρκεί. Ποτέ λοιπόν δεν έκανα κανένα από αυτά τα μαθήματα. Σέβομαι όμως όποιον ασχολείται με αυτά ή με οτιδήποτε άλλο. Τώρα, γιατί τα λέω αυτά. Μια μέρα κάποιος αδελφός με κάλεσε στο Skype το δικό μου, απάντησα και με έβαλε να συμμετέχω σε μια συζήτηση (αυτό έγινε δυο - τρεις φορές) στην οποία συζήτηση μεταξύ των άλλων ήταν και κάποια αδέλφια γνωστά μου. Αφού συστήθηκα με όσους δεν ήξερα, μου είπαν να συζητήσουμε πνευματικά. Συζητήσαμε με αγάπη με κάποια αδέλφια που ασχολούνται με τα μαθήματα θαυμάτων, με έναν άλλο αδελφό που ασχολείται με το Ρέικι, στη συζήτηση ήταν και παιδιά που ασχολούνται και με την Φωνή Θεού αλλά και με τα μαθήματα θαυμάτων, ήταν και ένας άλλος αδελφός ο οποίος δεν ήξερε την Φωνή Θεού αλλά διαφωνούσε και με τα μαθήματα θαυμάτων ή συμφωνούσε δεν κατάλαβα ακριβώς. Ο καθένας είπε το δικό του, σεβαστό, εγώ είπα το δικό μου. Αδέλφια μου λόγω του έργου που κάνω σήμερα δημόσια πολλές φορές χρειάζεται να συμμετέχω σε διάφορες συζητήσεις και να εξηγώ την δική μου θέση. Δεν είναι η μόνη συζήτηση που έχω κάνει στη ζωή μου, έχω κάνει πολλές συζητήσεις, ούτε είναι τα μόνα παιδιά που έχω συζητήσει. Όλα αυτά τα χρόνια έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που αγαπούν τον Χριστό αλλά πιστεύουν διαφορετικά, όπως τώρα τελευταία γνώρισα και έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος κάνει και σεμινάρια σε όλη την Ελλάδα. Αυτός ο αδελφός μου είπε, σε μια άλλη συζήτηση όχι σε αυτή, ότι ο άνθρωπος είναι φωτόνιο και ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι σκιά και εικόνα, ίσον —κατέληξε— ότι δεν είμαστε τίποτα παρά ψυχές ή πνεύματα και να μην με ενδιαφέρει αυτός ο κόσμος, έτσι μου είπε και αυτό δεν είναι ανακάλυψη του ίδιου, μου είπε, αλλά το έχουν πει οι μεγάλοι Φυσικοί και οι μεγάλοι πνευματικοί. Σεβαστό, εγώ όμως ο Θωμάς του είπα πιστεύω ως Φυσικό, Καθηγητή και Πνευματικό τον Χριστό. Γι’ αυτό βάσει του Καθηγητή Χριστού πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι θεός, ότι ο άνθρωπος είναι το απαύγασμα της δόξης του Θεού. Πιστεύω ότι ο Θεός γεννάται εν ανθρώποις και ο άνθρωπος γεννάται εν Θεώ. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι κληρονόμος, συγκληρονόμος και συμμέτοχος του Θεού. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, δεν σημαίνει όμως ότι αυτό πιστεύω και εγώ ή ότι όταν κάνω μια συζήτηση αποδέχομαι τα του αλλού. Αυτά δεν γίνονται διότι ο Θεός τα δημιούργησε έτσι ώστε όλοι να λέμε περίπου τα ίδια πράγματα αλλά λίγο έως πολύ διαφορετικά, όλοι να γίνουμε ερευνητές, όλοι να ψάξουμε και στο τέλος να οδηγηθούμε όλοι στην αγάπη. Αυτό είναι το επιστέγασμα όλων και εκεί θα καταλήξουμε. Μη βλέπουμε σήμερα και κρίνουμε κατ’ όψιν. Αν δεν έχουμε την αγάπη στη ζωή μας, την έμπρακτη αγάπη και την απλότητα του Θεού ο οποίος με απλά λόγια δημιούργησε αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο δεν θα μπορέσουμε να μοιάσουμε και να γίνουμε εικόνα του Θεού του αοράτου, όπως εξαρχής δημιουργηθήκαμε από τον Θεό. Όλα αυτά για μένα, το διαφορετικό, δεν είναι λάθος αλλά ανήκουν στην σοφία του Θεού. Το λάθος είναι όταν τσακωνόμαστε, δογματιζόμαστε ή φανατιζόμαστε. Αν όμως καταλάβουμε το σχέδιο του Θεού το οποίο συγκλίνει στην αγάπη η οποία αγάπη δέχεται την διαφορά ή την διαφορετικότητα τότε αυτόματα αυτό που συζητάμε γίνεται θεός, γίνεται οικογένεια, γίνεται λαός Θεού. Γι’ αυτό να συζητάμε με όλους και ο καθένας να κάνει αυτό που νομίζει. Επαναλαμβάνω, δεν ανήκει κανένας σε κανέναν, όλοι είμαστε φίλοι και όλοι ανήκουμε στον Θεό. Σήμερα αυτοί που έχουν εξουσία μέσα από τις έρευνες κάνουν δυστυχώς πολλές φορές τον έξυπνο, τον πνευματικό, τον Φυσικό, τον ερευνητή κ.λπ. και θέλουν τάχα να μάς εξελίξουν μέσα από την λογική τους, έτσι μάς δογματίζουν και μάς χωρίζουν με φιλοσοφίες. Τώρα, κατ’ εμέ βάσει της αγάπης και αυτοί έχουν το δίκιο τους και φέρουν την δική τους αποστολή όμως με όλα αυτά πιστεύω ότι παραμυθιάζουν τον κόσμο και τον αποπροσανατολίζουν από την αλήθεια του Χριστού, αλλά και πάλι λόγος δεν μου πέφτει. Ακόμη, αυτοί που κάνουν σήμερα τον θεό μέσω της Φυσικής ή της όποιας επιστήμης, όπως αυτός που έπεισε τον φίλο μου ότι είναι φωτόνιο, εικόνα, τίποτα ας γνωρίζουν αλλά και αυτός ας γνωρίζει —αν δέχεται τον διάλογο— ότι ο Καθηγητής Χριστός, ο Φυσικός Χριστός, ο Συνδημιουργός του κόσμου κατέχει την ανώτερη Φυσική (των πάντων) και ότι ο δικός του Φυσικός, ο άνθρωπος Φυσικός δεν ξεπερνά σε σοφία τον Καθηγητή των καθηγητών στη Φυσική και στην πίστη, τον Χριστό. Όλοι μαζί οι Φυσικοί του κόσμου δεν ανασταίνουν νεκρό. Οι Φυσικοί του κόσμου δεν πολλαπλασιάζουν το φαγητό, δεν σηκώνουν παράλυτους, δεν αποκαθιστούν υγιή τα χέρια κουλών, δεν σταματούν τον αέρα της θάλασσας, όταν πεθάνουν δεν ανασταίνονται. Στην ουσία, κατ’ εμέ, οι Φυσικοί του κόσμου μπροστά στην πανσοφία και στη Φυσική του Χριστού, μπροστά στην επιστήμη του Κυρίου δεν ξέρουν τίποτα. Εγώ λοιπόν γλυκά μου αδελφάκια πιστεύω στον Κύριο. Αυτός για μένα είναι η εξέλιξη, το μέλλον και όχι η επιστήμη ή η όποια φιλοσοφία που σε βγάζει από την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. Δεν πιστεύω στην επιστήμη που λέει ότι είμαστε εικόνες, φωτόνια, φαντασία και όχι άνθρωποι αληθινοί και πως δεν θα πρέπει όπως λέει να δώσουμε αξία στο σώμα κ.λπ.. Δεν πιστεύω στο τίποτα. Πιστεύω στην Δημιουργία. Ακόμη, δεν πιστεύω στο φωτόνιο ως το μόνο μικρόσωμα του Θεού. Δεν πιστεύω στην μετεμψύχωση. Δεν πιστεύω ότι το πνεύμα είναι έξω από την ύλη. Εγώ πιστεύω στην πίστη εκείνη που μέσω του Αγίου Πνεύματος ζωοποιεί την ύλη και θα καθορίσει το μέλλον. Για μένα είναι το ίδιο ύλη και πνεύμα. Ο Λόγος του Θεού αναφέρει, ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστιν; (Κορινθίους Α΄ 6:19) καθώς, ουκ οίδατε ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν; Εί τις τον ναόν του Θεού φθείρει, φθέρει τούτον ο Θεός (Κορινθίους Α΄ 3:17). Το αν ένα μέρος της ύλης ή της πολυποίκιλης σοφίας του Θεού το ονομάζει κάποιος φωτόνιο δεν πάει να πει ότι ο Χριστός είναι μόνο αυτό, ότι ο άνθρωπος είναι μόνο αυτό, αφού ο Θεός διά του λόγου δημιούργησε τα πάντα και όλα ήρθαν απ’ τον λόγο του Θεού και είναι ισάξια, απλώς εγώ καλούμαι σήμερα να εξουσιάσω την ύλη με το πνεύμα του Θεού και όχι η ύλη να εξουσιάζει το πνεύμα μου. Πιστεύω στην αγάπη. Πιστεύω στην άφθαρτη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο συμμετείχα στη συζήτηση αυτή ώστε αν ερωτηθώ να πω αυτά που πιστεύω και πάντα θα συμμετέχω σε συζητήσεις όταν υπάρχει καλή προαίρεση. Ο καθένας είπε την γνώμη του, εγώ είπα την δική μου. Δεν κάλεσα λοιπόν κανέναν για να συμμετάσχω σε κάποιο μάθημα. Άλλο είναι το μάθημα και άλλο είναι η συζήτηση μέσω του υγιούς διαλόγου. Δεν νιώθω σκλαβωμένος. Σήμερα ζω ελεύθερα και είμαι ελεύθερος. Σήμερα δεν πηγαίνω ούτε σε αίθουσες, ούτε σε σχολεία, ούτε σε μαθήματα για να λύσω κάποια απορία μου. Τη ζωή μου εδώ και χρόνια την εξελίσσει ο Θεός ο οποίος με έμαθε να δέχομαι τον κάθε άνθρωπο και να τον αγαπώ με την όποια θεωρία του. Εμένα μου έδωσε άλλη αποστολή και αυτή εκπληρώνω διά μέσου του Κυρίου. Διευκρινίζω λοιπόν, απλώς με καλέσανε κάποια αδελφάκια για να συζητήσω δυο - τρεις φορές μαζί τους σε μια ελεύθερη συζήτηση και αυτό είναι πολύ ωραίο και το συνιστώ σε όλους.
Το να μιλάμε και ο ένας σέβεται τον άλλον, με αυτή την προϋπόθεση. Τώρα, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με κάτι άλλο από το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι διότι αυτό που κάνω εμένα μου φτάνει και δεύτερον δεν έχω χρόνο για να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Ο Θεός μου έχει δώσει τόση δουλειά και τον ευχαριστώ. Έχω την δική μου αποστολή μέσα στον κόσμο. Δεν κατηγορώ όμως και όποιον θέλει να ασχοληθεί με τη Φωνή Θεού, με τα μαθήματα θαυμάτων, με το Ρέικι, με τα φωτόνια, με το τίποτα, με τις εικόνες, με την Φυσική, με την όποια εκκλησία, με την όποια οργάνωση, με το όποιο δόγμα ή με οτιδήποτε άλλο θέλει ή και με όλα αυτά μαζί. Πάντως, εγώ ο Θωμάς έχω δουλειά και μάλιστα πολλή. Σπουδάζω λοιπόν σήμερα την σοφία του Θεού η οποία έρχεται μέσα από το Ευαγγέλιο του Χριστού και δεν την μπερδεύω με την σοφία των ανθρώπων ή με την ψυχολογία ή με την παραψυχολογία ή με την Φυσική. Για μένα όλα αυτά βρίσκονται εν συντομία, είναι μέσα στον Λόγο του Θεού και μάλιστα σε πολύ πιο προχωρημένο βαθμό, αρκεί να βιώσει ένας άνθρωπος ή πολλοί το Ευαγγέλιο του Χριστού ώστε ο Πατέρας Θεός «να τον πάρει στα σοβαρά» και κατόπιν θα δει και θα καταλάβει ο ίδιος για ποια σοφία και για πρόοδο μιλάμε. Ο Θεός με νουθετεί, με σπουδάζει για να φέρω εις πέρας την δική μου αποστολή και όλα καλά, δεν έχω ούτε ερωτήσεις, ούτε περιέργεια, ούτε απορίες ώστε να θέλω να μάθω κάτι, ούτε θέλω να κάνω κάτι άλλο απ’ αυτό που κάνω τώρα. Στη ζωή μας όμως ο Θεός, η αγάπη μάς καλεί να συμμετέχουμε ή να συζητούμε με πολλούς αδελφούς οι οποίοι ασχολούνται με κάτι άλλο από αυτό που ασχολούμαστε εμείς. Αυτό είναι σεβαστό. Το να διασπείρει κάποιος ότι εγώ κάνω κάποια μαθήματα που αφορούν τα μαθήματα θαυμάτων ή ότι αυτός που είναι στα μαθήματα θαυμάτων άκουσε εμένα και άφησε αυτό που κάνει ή οτιδήποτε άλλο, αυτό είναι ψέμα. Και ο λόγος που το αναφέρω σήμερα, επαναλαμβάνω, είναι διότι κάποιος αδελφός δεν ξέρω γιατί —θέλω να είμαι καλοπροαίρετος— πιστεύω ότι άθελά του είπε ψέματα σε κάποια αδέλφια που είναι στην Φωνή Θεού και προκάλεσε ερωτήματα στους αδελφούς. Εμένα δεν με πειράζει αν είπε ψέματα ή έκανε λάθος, αν και πιστεύω απόλυτα —διότι τον γνωρίζω τον αδελφό, είναι πολύ καλός άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης— ότι  έκανε λάθος. Επειδή όμως αυτό διεσπάρθη και τα αδέλφια με ρωτούν, οι φίλοι μου με ρωτούν, για να μην εξηγώ στον καθένα ξεχωριστά το διευκρινίζω σήμερα εδώ.
Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εγώ σε όποιον με ρωτήσει ή όποιος με καλέσει σε μια συζήτηση θα πω γι’ αυτό που κάνω εγώ. Φυσικά, θα ακούσω και τον άλλον και αν είναι κάτι που δεν το γνωρίζω και μου αρέσει θα το πάρω. Δεν θέλω να επιβάλλω σε κάποιον την δική μου γνώμη ή λογική ούτε να μου επιβάλλει κάποιος την δική του. Αυτό είναι παράλογο. Το να με καλέσει κάποιος να συζητήσουμε αυτό με τιμά. Θα ακούω λοιπόν και τον συνάνθρωπό μου όμως το αν θα χρειαστεί να αλλάξω κάτι στη ζωή μου αυτό θα το κάνει ο Θεός σε εμένα ή στον καθένα. Το διαφορετικό είναι υγιές και ανήκει στο σχέδιο του Θεού. Όλοι έχουμε καλεστεί από τον Θεό και δεν μπορούμε να αλλάξουμε αποστολή εκτός και αν μάς το πει ο Θεός, όχι να το πει ο ένας στον άλλον αλλά ο Θεός. Αυτό λοιπόν που κάνω (εμένα και την οικογένειά μου) με καλύπτει. Τώρα, αν κάποιος με καλεί με δόλο ώστε να συμμετέχω κάπου, σε μια συζήτηση για να υπερασπίσει το δικό του και να πει μετά ψέματα ότι εγώ ο Θωμάς πήγα στο δικό του δεν τιμά τον ίδιο και είναι παιδικό, είναι ψέμα. Είναι λάθος να λέει ότι ο Θωμάς κάνει τα μαθήματα θαυμάτων ή ότι ο Θωμάς γράφτηκε στην εκκλησία την Τάδε κ.λπ. —παρ’ όλα αυτά δεν πειράζει, θα συνεχίσω να τον αγαπώ— και επειδή σήμερα ο Θεός διά μέσου μου εργάζεται ένα έργο το οποίο το πιστεύουν και το αγαπούν πολλοί αδελφοί, αν έκανα κάτι τέτοιο θα το έλεγα εγώ ο ίδιος, ποτέ δεν θα έπαιζα πίσω από την πλάτη των αδελφών μου. Αδέλφια μου, ο Θεός μου έδειξε πώς να προχωρήσω πνευματικά, πώς να εξελιχτώ πνευματικά και αυτό που κάνω μου φτάνει. Θέλω να πω και κάτι ακόμη. Όταν ο Θεός δίνει μια αποστολή σε κάποιον και όταν τον σπουδάζει ο ίδιος ο Θεός, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο για άλλες σπουδές. Αυτός που ασχολείται με τους άλλους δεν με γνώρισε, δεν με κατάλαβε, όμως σέβομαι τους πάντες και τα πάντα. Η Φωνή Θεού είναι άλλο, τα μαθήματα θαυμάτων είναι άλλο, η οργάνωση με την όποια ταμπέλα είναι άλλο. Όλα συγκλίνουν και ολοκληρώνονται κάπου. Όλα με το δικό τους τρόπο —θέλω να πιστεύω— υπηρετούν το καλό. Ο Θεός ξέρει. Εμένα με έμαθε να τα σέβομαι. Η συζήτηση λοιπόν μεταξύ μας με το πνεύμα της ευγενής άμιλλας χωρίς εντάσεις ή εγωισμούς και χωρίς κάποιος να θέλει να εγκλωβίσει κάποιον άλλον είναι ωραία και απαραίτητη διότι όλοι έχουμε μέρος σοφίας το οποίο μπορούμε να διαθέσουμε, αλλά και αυτό αν το θέλει κάποιος. Με αυτό το πνεύμα μπορεί κάποιος να συμμετέχει παντού. Το αποτέλεσμα των έργων ο Θεός το γνωρίζει. Θέλω να γνωρίζεται και κάτι για εμένα. Ο Θεός με έμαθε να είμαι αλήθεια. Πάντα λοιπόν όποιος ασχολείται ακόμα και άθελά του μαζί μου και διαστρεβλώνει άθελά του ή θεληματικά τα πράγματα —αφού αυτή η διαστρέβλωση αφορά εμένα και το έργο που ο Θεός μου εμπιστεύτηκε— καλούμαι και πρέπει να το διευκρινίζω, όσο μπορώ τουλάχιστον. Πάντα καλούμαι να το δηλώνω και να το λέω δημόσια αφού ομιλώ δημόσια. Δεν θα καθίσω να πω στο αφτί του άλλου το οτιδήποτε, δεν έχω να κρύψω κάτι.
Κλείνω το θέμα αυτό ως εξής: Αδελφάκια μου θα σας δώσω μια συμβουλή. Αυτό που κάνει ο καθένας μας, αν σέβεται τον άλλον και την διαφορετικότητά του, είναι καλό. Αν αυτό που κάνουμε όλοι, με την όποια διαφορετικότητα, μάς ενώνει είναι τέλειο, αν μάς χωρίζει είναι μάταιο (έργο) αλλά και ό,τι κάνουμε αδέλφια μου θα πρέπει να το κάνουμε χωρίς φανατισμό, χωρίς δογματισμό. Απεδείχθη ότι όλα αλλάζουν στη ζωή μας και το υγιές είναι να σπουδάζουμε. Το ξέρουμε αυτό όλοι καλά. Η παγκόσμια ιστορία το φανερώνει, αλλά και η ίδια μας η ζωή. Αλλιώς ήμασταν στα 10, στα 20, στα 30 κ.λπ.. Αδέλφια μου μπήκαμε στον αιώνα του Θεού. Το θέλημα το δικό μας έλαβε τέλος, το δόγμα έλαβε τέλος, το «εγώ» έλαβε τέλος. Αδέλφια μου Φωνή Θεού σημαίνει κάνε ό,τι θες. Εγώ καλούμαι να αγαπώ όλους τους ανθρώπους, καλούμαι να αγαπώ όλους όσους συνταξιδεύουμε πνευματικά και εργάζονται το αγαθό και με όλους θέλω να είμαι φίλος. Αδέλφια μου μπήκαμε στον αιώνα όπου ο ένας σέβεται τον άλλον, ο ένας αγαπάει τον άλλον. Μπήκαμε στον αιώνα όπου καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός έδωσε ιδιάζουσα μορφή σοφίας σε κάθε άνθρωπο, λαό και έθνος ίνα πάντες χρείαν αλλήλους έχουσιν. Το να θέλει κάποιος να γίνουν όλοι ίδιοι δεν είναι υγιές. Αυτός που επιμένει και φανατίζεται «κοντράρει» τον Θεό και είναι σκληρό να λακτίζεις προς κέντρα. Σήμερα λοιπόν όλοι μαζί μέσα από την διαφορετικότητα, την ελευθερία και την σοφία του Θεού η οποία συγκλίνει στην διαφορετικότητα, αφού έχουμε διαφορετική αποστολή, θα συμβάλλουμε στο να λάβει χώρα το θέλημα του Θεού. Όλοι, αν φυσικά το καταλαβαίνουμε, μπορούμε να προβούμε στις ενέργειες αυτές ώστε να είμαστε ενωμένοι. Το πρόβλημα δεν είναι η διαφορετικότητα, το πρόβλημα είναι ότι έχουμε όλοι κοινούς εχθρούς. Αυτούς να πολεμήσουμε, αν το καταλαβαίνουμε. Οι εχθροί μας είναι ο θάνατος, η ασθένεια, το «διαίρει και βασίλευε», το μεσότοιχο της όποιας έχθρας που έχει στηθεί ανά τους αιώνες μεταξύ Θεού και ανθρώπου, μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου. Επαναλαμβάνω, αν το καταλαβαίνουμε ας πολεμήσουμε τους πραγματικούς εχθρούς μας. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική αποστολή από τον Θεό. Αδέλφια μου, εγώ σήμερα κηρύττω το Ευαγγέλιο της βασιλείας και πιστεύω στην κατάργηση του φυσικού θανάτου. Αν κάποιος δεν το πιστεύει, δεν σημαίνει ότι εγώ θα πάψω να εργάζομαι πάνω σε αυτό που πιστεύω, διότι αυτό πιστεύω ως θέλημα Θεού. Η πίστη είναι βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων (Εβραίους 11:1). Ακόμη, πιστεύω στην ανάσταση όλων των εν Κυρίω κοιμηθέντων. Αυτή είναι η αποστολή μου. Μάλιστα, η ζωή η άφθαρτη για μένα είναι απαραίτητο να στηριχτεί στην αγάπη η οποία τα πάντα ανέχεται. Εδώ δεν ήρθαμε για να φανατιστούμε με το δικό μας, αλλά για να φέρουμε εις πέρας την όποια αποστολή έχει ο καθένας μας η οποία αποστολή είναι διαφορετική αλλά συγκλίνει στην ανυπόκριτη αγάπη.
Πάμε τώρα στο μάθημά μας. Ξεκινώ την ομιλία μου έχοντας ως θέμα το ότι αμαρτωλόν ο Θεός ουκ ακούει, αλλ’ εάν τις θεοσεβής ή και το θέλημα αυτού ποιή, τούτου ακούει (Ιωάννης 9:31). Εδώ όλοι βλέπουμε ότι δεν μάς λέει να γίνουμε οι τέλειοι άνθρωποι αλλά να γίνουμε θεοσεβείς, (σοβαροί, υπεύθυνοι) ώστε να ξεκινήσουμε με τον Θεό έναν υγιή διάλογο σε προσωπικό επίπεδο μέσα από την αφιέρωσή μας. Είναι γραφικό, και έσονται πάντες διδακτοί Θεού (Ιωάννης 6:45). Μάλιστα ο Προφήτης Ησαΐας αναφέρει: Λούσθητε, καθαρίσθητε· αποβάλετε την κακίαν των πράξεών σας απ' έμπροσθεν των οφθαλμών μου παύσατε πράττοντες το κακόν, μάθετε να πράττητε το καλόν·……… Έλθετε τώρα, και ας διαδικασθώμεν, λέγει Κύριος…. (Ησαΐας 1:16-18). Αδέλφια μου ήρθε η ώρα να μετέχουμε σήμερα που έχουμε καιρό διά του αγιασμού αξίως της παγκόσμιας πνευματικής οικογένειας του Αγίου Θεού η οποία μέσα από την διαφορετικότητα εξαπλώνεται σε όλον τον κόσμο και μέσα σ’ αυτή την παγκόσμια πνευματική οικογένεια του Θεού θα παίξει τον δικό της ρόλο και η δική μας οικογένεια αφού έχει ως βάση την κατάργηση του θανάτου, αφού αυτός ο θάνατος βάσει του Λόγου του Θεού είναι γέννημα της αμαρτίας. Είναι γραφικό, τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος (Ρωμαίους 6:23). Η οικογένεια του Θεού και τα μέλη αυτής δεν πιστεύουν ως θέλημα Θεού τον θάνατο ή την όποια μεταθανάτια ζωή, αλλά πιστεύουν στην μεταστοιχείωση την οποία προκαλεί το εφαρμοζόμενο Ευαγγέλιο. Ο ποιήσας και διδάξας ούτος ζήσεται. Αδέλφια μου το Ευαγγέλιο της βασιλείας είναι το μόνο ισχυρό κίνητρο στο να μπορεί να αλλάξει τις βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου ώστε να μάς εξασφαλίσει η αλλαγή αυτή —βάσει της μετάνοιας και της αναγέννησης— τον Θεό στη ζωή μας αλλά και ανάμεσα μας. Φυσική συνέπεια και αποτέλεσμα των πνευματικών ενεργειών μας να είναι εις ημάς —η εξασφάλιση όλων των πνευματικών αγώνων— η αγάπη η ανυπόκριτη η οποία να στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο και εχθρό. Αυτή η αγάπη είναι απαραίτητη και πρέπει να κοσμεί τη ζωή μας ώστε ο άνθρωπος και ο κόσμος να γίνουν το ακριβότερο κόσμημα του Αγίου Θεού, ώστε να λάβει ο άνθρωπος δίκαια και την άφθαρτη ζωή. Εξάλλου είναι γραφικό, εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις (Ιωάννης 13:35). Πρώτα λοιπόν θα έρθει η απόφαση να γίνουμε αλήθεια, δεύτερον θα έρθει ο Θεός στη ζωή μας μέσω της αγάπης και τρίτον θα μεγαλώσει η πίστη μας στο να γίνουμε κληρονόμοι της άφθαρτης ζωής. Αδέλφια μου ξεκίνησε σήμερα η πολιτογράφηση των υιών του Θεού και των θυγατέρων αυτού ώστε να ετοιμαστεί το έδαφος για την Δευτέρα Έλευση του Χριστού μας. Είναι γραφικό, Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου (Ψαλμοί 110:1). Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος (Κορινθίους Α΄ 15:26). Ποιος θα θέσει τους εχθρούς του Θεού με κορυφαίο τον θάνατο υποπόδιον των ποδών του Χριστού ώστε να έλθει ο Χριστός στη Γη ξανά και να συμβασιλέψει με τους λελυτρωμένους; Είναι απλό. Ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας. Ο Παράκλητος θα ενεργοποιήσει σε όσους καλέστηκαν άνωθεν το πνεύμα αυτό που ζωοποιεί στο να επιδιώξουν και να βρουν τα μέσα που χρειάζονται ώστε να εκπληρώσουν την επαγγελία αυτή. Με λίγα λόγια, αν το θέλετε, αυτοί οι άνθρωποι είμαστε όλοι εμείς που το πιστεύουμε σήμερα και ο λόγος διότι ο Θεός μάς εξασφάλισε τρία στοιχεία. Αυτά είναι: Υγιαίνουσα διδασκαλία, αγιαστήριο και τελευταία, ισχυρή θέληση, απόφαση. Όλοι εμείς με την δύναμη του Θεού μπορούμε διά της πίστεως να συμβάλλουμε μέσα από τον καθαρισμό αλλά και διά Πνεύματος Αγίου το οποίο Άγιο Πνεύμα μάς εξασφαλίζει την σοφία εκείνη που αποκωδικοποιεί το μυστήριο ζωή, Θεός— στο να καταργηθεί ο θάνατος, στην ουσία να καταργηθεί η αμαρτία αφού βάσει του Λόγου του Θεού τα οψώνια της αμαρτίας επιβάλλουν παρά την θέλησή μας τον ανυπέρβλητο θάνατο στη ζωή μας. Αδέλφια μου ο θάνατος δεν υπάρχει η αμαρτία υπάρχει η οποία γίνεται αιτία να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ο θάνατος. Ο θάνατος θα πρέπει να φύγει από τη ζωή των Χριστιανών αλλά και από όλο τον πλανήτη διότι είναι το μόνο στοιχείο που εμποδίζει τον Χριστό να ξανάρθει στη Γη. Όταν φύγει ο θάνατος η ζωή που θα αποκτήσουμε θα φανερώσει και το ότι είμαστε παιδιά Θεού. Ο Θεός είναι γραφικό ότι είναι Θεός ζώντων και όχι νεκρών (Ματθαίος 22:32, Μάρκος 12:27, Λουκάς 20:38). Χωρίς τη ζωή δεν μπορούμε να λέμε ότι είμαστε παιδιά του Θεού. Το να λέμε εμείς ότι είμαστε άνθρωποι του Θεού καλό είναι, το να μάς συστήνει όμως ο Θεός ως υιούς και θυγατέρες αυτού μέσω της άφθαρτης ζωής είναι το καλύτερο. Διότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, το θέμα είναι τι λέει ο Πατέρας Θεός για τον καθένα μας και αυτό μπορούμε να το ξέρουμε από το πόσο ο Θεός είναι στη ζωή μας και κατά πόσο μάς δίνει σήμερα τη δύναμη να μπορέσουμε διά του Χριστού μέσα στο αγιαστήριο που μάς καλεί να εισέλθουμε, να νικήσουμε το λάθος, την αμαρτία, τον θάνατο. Μέσα στη σιωπή μπορούμε να νικήσουμε τα πάντα. Η ενέργεια αυτή φανερώνει τον Θεό που έχουμε μέσα μας, όταν την υπηρετούμε με απόφαση και όρεξη. Πιο παλιά οι άνθρωποι του Θεού ήξεραν, πίστευαν ότι για να είναι κάποιος αρεστός στον Θεό θα έπρεπε να κάνει συγκεκριμένα τυπικά ή ουσιαστικά πράγματα. Όμως τώρα η αντίληψη του ανθρώπου και η κατανόηση πάνω στο θέλημα του Θεού είναι διαφορετική διότι το πνευματικό του επίπεδο άλλαξε. Το πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων σήμερα άλλαξε, έτσι καταλαβαίνουμε ότι το θέλημα του Θεού είναι πιο ουσιαστικό πάνω στη ζωή και στον θάνατο. Ας καταλάβουμε λοιπόν άπαξ διά παντός ότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και όχι νεκρών. Ο Θεός διά του Χριστού έφερε τη ζωή και την αφθαρσία διά του Ευαγγελίου. Εμείς σήμερα που πιστεύουμε στον Χριστό πιστεύουμε και στην κατάργηση του θανάτου. Ο θάνατος πρέπει να εκλείψει. Σήμερα αδέλφια μου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε να λάβει χώρα η επαγγελία αυτή η οποία εξήλθε από το αψευδές στόμα του Κυρίου και έχει ως εξής: και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. πιστεύεις τούτο; (Ιωάννης 11:26). Εδώ μάς ρωτά. Ο τρόπος για να λάβει χώρα αυτό το εγχείρημα δίνεται πάντα μέσα από το Ευαγγέλιο του Χριστού το οποίο λέγεται και Ευαγγέλιο της βασιλείας. Ο Χριστός μίλησε γι’ αυτό ότι τα έσχατα χρόνια κηρυχθήσεται τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι, και τότε ήξει το τέλος (Ματθαίος 24:14). Το μαρτύριο θα είναι οι άνθρωποι εκείνοι που θα μπορούν να το παρουσιάσουν, να το εφαρμόσουν αλλά και να το εκδηλώσουν στη ζωή τους. Το Ευαγγέλιο της βασιλείας έχει πολλές ιδιότητες, οι βασικές διέπονται από εκείνες που κρίνονται ως απαραίτητες στο να επιτευχθεί το εγχείρημα αυτό και ο λόγος διότι το Ευαγγέλιο της βασιλείας εξασφαλίζει σε όλους εμάς την σοφία εκείνη η οποία με βάση την αγάπη δέχεται την όποια αγαθή ενέργεια ή προσπάθεια του κάθε ανθρώπου σε τέτοιο σημείο ώστε η κρίση να εκλείψει από τον νου μας αλλά και από τα λόγια μας. Δεύτερον μέσω της ανυπόκριτης αγάπης το Ευαγγέλιο της βασιλείας φέρνει μεταξύ των ανθρώπων την συνοχή, πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ώ δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς (Ιωάννης 17:11). Εξάλλου και ο Θεός γι’ αυτό εμφανίστηκε ως Τριαδικός για να δουν οι άνθρωποι την αγάπη και την συνοχή που διέπει τα Τρία Πρόσωπα. Αν και τα Τρία Πρόσωπα έφεραν διαφορετική αποστολή παρ’ όλα αυτά ήταν, είναι και θα παραμείνουν Ένα. Αναφέρω διαφορετική αποστολή διότι το κάθε πρόσωπο έφερε εξέλιξη πνευματική στο ανθρώπινο γένος. Δηλαδή, ο Πατέρας έκανε την εμφάνισή του μέσω του Μωϋσή λέγοντας εις αυτόν ότι είναι ο Ών, αυτός που υπάρχει και του έδωσε τον νόμο. Ο Υιός έκανε την παρουσία του μέσω του Κυρίου μας ο οποίος ονομάζεται ο Ήν, αυτός που υπήρχε, αυτός έφερε το έλεος και την αγάπη, αυτός ένωσε τα διεστώτα, αυτά που μάς χώριζαν μεταξύ μας και με τον Θεό, αυτός μάς εξέλιξε, μάς πήγε πιο μπροστά. Το Τρίτο Πρόσωπο της Θεότητας είναι Εκείνος ο οποίος θα έρθει και θα μάς υπενθυμίσει τα του Χριστού και φανερώνεται ως ο Ερχόμενος. Γι’ αυτόν τον Ερχόμενο μίλησε ο Κύριός μας λέγοντας, συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς. εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς· και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως …….. ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν. εκείνος εμε δοξάσει, ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν (Ιωάννης 16:7-14). Και τα Τρία Πρόσωπα έχουν διαφορετική αποστολή, αλλά και διαφορετικό έργο, όμως έχουν έναν σκοπό την αναγέννηση και την θέωση του ανθρώπου. Αδέλφια μου οι μελετητές των Γραφών αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι κάθε φορά που ο Θεός κατέβαινε στη Γη συμπλήρωνε ελλείποντα ώστε το ανθρώπινο γένος να πάει παρακάτω, το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, για όσους έχουν καλή προαίρεση και μπορούν να το αντιληφθούν. Τώρα ήρθε η σειρά του Θεού, ήρθε η σειρά του Τρίτου Προσώπου της Θεότητας ώστε διά Πνεύματος Αγίου να υλοποιήσει την βασιλεία του Πατέρα στις καρδιές όλων των ανθρώπων και των λαών της Γης. Ο τρόπος; Μέσω του Ευαγγελίου της βασιλείας. Το Ευαγγέλιο της βασιλείας σήμερα για όσους το αντιλαμβάνονται γίνεται αιτία ώστε πρώτον οι άνθρωποι του Θεού να καταργήσουν την όποια εξουσία που μέχρι χθες χώριζε τους ανθρώπους ώστε να γίνουν όλοι αλλήλων μέλη και αδελφοί. Είναι γραφικό για το πώς φεύγει η εξουσία, σεις όμως μη ονομασθήτε Ραββί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί είσθε …… Μηδέ ονομασθήτε καθηγηταί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός (Ματθαίος 23:8,10). Και να ξέρεις και κάτι άνθρωπε που σου έδωσε ο Θεός, που σε σπούδασε, που είχες την θέληση να το μάθεις μετέδωσέ το όχι σαν δάσκαλός αλλά σαν αδελφός με αγάπη.
Δεύτερον, το Ευαγγέλιο της βασιλείας μάς οδηγεί στο αγιαστήριο. Ο Κύριος μίλησε γι’ αυτό ως εξής: Συ όμως, όταν προσεύχησαι, είσελθε εις το ταμείον σου, και κλείσας την θύραν σου προσευχήθητι εις τον Πατέρα σου τον εν τω κρυπτώ, και ο Πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ θέλει σοι ανταποδώσει εν τω φανερώ (Ματθαίος 6:6). Μόνο μέσα σε αυτό, μέσα στη σιωπή με την υγιαίνουσα διδασκαλία θα μπορέσουμε —αν θέλουμε να ζήσουμε— να υποσιτίσουμε την αμαρτία τα επόμενα χρόνια ώστε η ζωή να ανθίσει.
Τρίτον, το Ευαγγέλιο της βασιλείας μάς κηρύττει την κατάργηση του φυσικού θανάτου, αρκεί να πιστέψουμε αυτή την καλή είδηση. Η πίστη είναι το κλειδί. Η πίστη είναι βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων. Χρειάζεται πίστη. Είναι γραφικό ότι ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ’ απωλεία ζώντων. έκτισε γαρ εις το είναι τα πάντα, και σωτήριοι αι γενέσεις του κόσμου, και ουκ έστιν εν αυταίς φάρμακον ολέθρου ούτε άδου βασίλειον επί γης (Σοφία Σολομώντος 1:13-14).  Η σοφία του Θεού, παραχώρηση Θεού, επέτρεψε αυτήν την κατάσταση ώστε ο άνθρωπος να σπουδάσει και να φτάσει στο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Επέτρεψε η σοφία του Θεού ώστε πρώτα να ιδρυθεί η βασιλεία του σκότους σ’ όλον τον πλανήτη για να δουν οι άνθρωποι ότι ο Διάβολος έχει την ασθένεια, το ψέμα, την φθορά, τον θάνατο και αφού τα γευτούμε όλα αυτά μετά όλοι μέσα από τις έρευνες (επιστήμονες κ.λπ.) να ψάξουμε ώστε να λύσουμε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Χρειάζεται να ψάχνουμε και να ερευνούμε. Ο Χριστός φανερώνει για τη ζωή, ο πιστεύων εις εμε, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. πιστεύεις τούτο; (Ιωάννης 11:26). Αυτές είναι οι αρχές του Θεού, όλα αυτά τα χρόνια όμως δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις αφού οι άνθρωποι πάντα βρίσκονταν σε μια διαμάχη, σε μια αντιπαλότητα, δεν υπήρχαν βιβλία, δεν υπήρχαν υπολογιστές, δεν υπήρχε όλη αυτή η σοφία που υπάρχει σήμερά στον κόσμο η οποία ήταν αποκεκρυμμένη. Σήμερα όμως όλα ήρθαν στο φως και όλα αυτά μάς σπουδάζουν.
Τέταρτον, ο Χριστός έφερε τη ζωή και την αφθαρσία διά του Ευαγγελίου. Το Ευαγγέλιο του Χριστού έχει μέσα του την άφθαρτη ζωή. Μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού υπάρχει η ζώσα φωνή του ζώντος Θεού, υπάρχει το ρήμα του Θεού το οποίο ζωοποιεί. Φανερωθείσαν δε τώρα διά της επιφανείας του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, όστις κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου (Τιμόθεος Β΄ 1:10).
Πέμπτον, ιδού μυστήριον υμίν λέγω· πάντες μεν ου κοιμηθησόμεθα, πάντες δε αλλαγησόμεθα, εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι, και ημείς αλλαγησόμεθα. δει γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν (Κορινθίους Α΄ 15:51-53).
Έκτον, το Ευαγγέλιο της βασιλείας γκρεμίζει κάθε μεσότοιχο της έχθρας το οποίο καλλιέργησαν οι αιώνες μεταξύ όλων των ανθρώπων αλλά και του λαού του Θεού, αλλά και παγκόσμια μέσα στις κοινωνίες των ανθρώπων το μεσότοιχο της έχθρας που έχει αναπτυχθεί μέσω του εγωισμού μπορεί να φύγει, αφού η αμαρτία με τα συμφέροντά της το μόνο που ξέρει καλά να κάνει είναι να οδηγεί τον άνθρωπο στο να υπηρετεί τον θάνατο αφού χωρίζει τους ανθρώπους. Ο διχασμός βλέπουμε ότι είχε και έχει επικρατήσει παντού. Δυστυχώς ένας παγκόσμιος διχασμός σκεπάζει τον πλανήτη. Ένας παγκόσμιος διχασμός υπάρχει μεταξύ όλων των ανθρώπων και όλων των λαών της Γης σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής. Η κρίση ποτέ δεν εγκατέλειψε τους ανθρώπους, ακόμα και τους ανθρώπους του Θεού αφού το δόγμα τούς «επιβάλλει» το κατηγορώ. Μέσω του δόγματος οι άνθρωποι βλέπουν λάθη, φυσική συνέπεια όλοι να κρίνουν. Σήμερα όμως αλλάζουν τα πράγματα διότι η Φωνή Θεού έχει την άδεια να πετάξει τον δράκο αυτό στον Άδη. Ο τρόπος; Με το να σταματήσουμε την κρίση και να θέσουμε στη ζωή μας το κοινό συμφέρον μας που είναι η αγάπη. Έτσι θα πετάξουμε ο καθένας μας τον Εωσφόρο και την στρατιά του στην άβυσσο, στον Άδη ώστε να μην μπορεί πλέον ο Διάβολος να πλανά τα έθνη, να πλανά τους ανθρώπους και τους λαούς σε σημείο ώστε να τους οδηγεί όλους στον θάνατο. Απεδείχθη ότι λόγω της κρίσης όλοι πεθαίνουμε. Όταν αυτός ο δράκος φύγει τότε θα εκπληρωθεί η επαγγελία, και ερρίφθη ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος, και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, ερρίφθη εις την γην· και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ' αυτού. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην λέγουσαν εν τω ουρανώ, Τώρα έγεινεν η σωτηρία και δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών, και η εξουσία τον Χριστού αυτού· διότι κατερρίφθη ο κατήγορος των αδελφών ημών, ο κατηγορών αυτούς ενώπιον του Θεού ημών ημέραν και νύκτα (Αποκάλυψις 12:9-10). Ο τρόπος για να φύγει η διαβολή είναι ένας. Να πάψουμε να κρίνουμε και να εργαζόμαστε το ψέμα, να πάψουμε να μπαίνουμε βιαίως στη ζωή του άλλου, να πάψουμε να κάνουμε τους αρχηγούς, τους έξυπνους, τους ξερόλες ώστε ο Διάβολος να μην μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος σε κανέναν άνθρωπο για να τον παρασύρει στο ψέμα ώστε να υπηρετεί το ψέμα, την αμαρτία, τον θάνατο. Μέσω των ανθρώπων ενεργεί ο Διάβολος αλλά και ο Θεός. Ο άνθρωπος είναι το μήλο της Έριδος το οποίο διεκδικούν Θεός και Διάβολος. Το θέμα είναι εμείς ποιόν θα φιλοξενήσουμε στη ζωή μας ώστε να τον έχουμε φίλο. Αδέλφια μου, ο διχασμός και η κρίση κάνουν πάντα την εμφάνισή τους πρώτον με την σκέψη, δεύτερον με τα λόγια —γι’ αυτό και ο Ψαλμωδός αναφέρει, θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου (Ψαλμοί 141:3), τρίτον με τα έργα και τέταρτον με τα όπλα. Δυστυχώς παντού έχει επικρατήσει ο διχασμός. Στα έθνη, στις εκκλησίες, στην εργασία, στις επιστήμες, παντού υπάρχει ο διχασμός. Ακόμη και στις οικογένειες, ακόμη και στα αδέλφια τα σαρκικά αλλά και τα πνευματικά —ενώ μελετούν το Ευαγγέλιο του Χριστού διχάζονται και κρίνουν ο ένας τον άλλον. Όλους δυστυχώς κάτι τους χωρίζει. Αδέλφια μου αυτός ο διχασμός είναι η κύρια αιτία που γκρεμίζεται η ζωή αφού η αγάπη εξαφανίζεται. Αυτός ο διχασμός έφερε την κρίση αλλά και τον θάνατο.
Ήρθε όμως η ώρα σήμερα η κρίση να φύγει. Είναι ευαγγελική απαίτηση του ίδιου του Θεού και έχει ως εξής: μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε (Ματθαίος 7:1). συ τις εί ο κρίνων αλλότριον οικέτην; τω ιδίω κυρίω στήκει ή πίπτει· (Ρωμαίους 14:4). Διό αναπολόγητος εί, ω άνθρωπε πας ο κρινων· εν ώ γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων (Ρωμαίους 2:1). Ρωτάμε. Πώς θα φύγει αυτός ο διχασμός ο οποίος δημιουργεί το μεσότοιχο της έχθρας, πώς θα φύγει η κρίση; Ο τρόπος; Ένας. Διά του Χριστού, αρκεί να καταλάβουμε τα εξής: Ο Χριστός αδέλφια μου για να γκρεμίσει το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ Θεού και Διάβολου και μεταξύ Θεού και ανθρώπου, αλλά και μεταξύ ανθρώπου με ανθρώπου ήρθε στην ανάγκη να αφήσει την ουράνια δόξα του και να έρθει στη Γη και να γίνει άνθρωπος ομοιοπαθής με εμάς ώστε να βρούμε το δρόμο μας διά μέσου του. Ο Χριστός ήρθε στη Γη μέσω της Παρθένου Μαρίας. Η Παρθένος Μαρία γέννησε Θεό σαρκωθέντα —ο Θεός γεννάται εν ανθρώποις και ο άνθρωπος γεννάται εν Θεώ. Και ο λόγος, για να φανερώσει ο Χριστός το έργο εκείνο το οποίο έχει την δύναμη —αν το μιμηθεί ο καθένας— να μάς αφυπνίσει ώστε να έρθει εις ημάς η αναγέννηση (μέσω της δικής του δύναμης) η οποία μπορεί να μάς βγάλει από την λήθη του πνευματικού ύπνου αλλά και να μάς επιστρέψει όλους στην χαμένη πατρίδα, στη χώρα των ζώντων. Έτσι ο Χριστός αφού μεγάλωσε ξεκίνησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο της βασιλείας. Πριν το κηρύξει όμως έφυγε στην έρημο. Εκεί έμεινε σαράντα μέρες. Όλοι γνωρίζουμε τι έγινε στην έρημο, το οποίο θα πρέπει να μάς συνετίσει αλλά και να μάς σπουδάσει. Γι’ αυτό και η Φωνή Θεού λέει να πάμε στο αγιαστήριο ώστε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να νικήσουμε τον έτερο κακό εαυτό μας δημιουργώντας νέο νου με τις αρχές του Θεού. Εκεί λοιπόν στην έρημο τι έγινε; Ο Κύριός μας αφού έμεινε σαράντα μέρες νηστικός την τεσσαρακοστή ημέρα πείνασε, έτσι πήγε ο Διάβολος —επειδή πείνασε, πήγε ο Διάβολος! Φανταστείτε τώρα εμείς που κάθε 2 ώρες λέμε ότι πεινάμε και η επιστήμη τάχα μάς συμβουλεύει ότι θα πρέπει να τρώμε κάθε 2 ή κάθε 3 με 4 ώρες ώστε να δουλεύει ο μεταβολισμός μας! Τι συνέβη εκεί λοιπόν;
1 Τότε ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του Πνεύματος πειρασθήναι υπό του διαβόλου,
2 και νυστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε.
3 και προσελθών αυτώ ο πειράζων είπεν· ει Υιός ει του Θεού, ειπέ ίνα οι λίθοι ούτοι άρτοι γένωνται.
4 ο δε αποκριθείς είπε· γέγραπται, ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού (Ματθαίος 4:1-4).
Εδώ αφήνεται να εννοηθεί ότι ο άνθρωπος, αν μέσα του υπάρχει το ρήμα του Θεού, έχει την δυνατότητα και διέπεται από την δύναμη ώστε να νικά κάθε νόμο τον οποίο έφερε η πτώση και ο λόγος όχι διότι είναι κακό το φαγητό αλλά το κακό το δημιουργεί η εξάρτηση. Είναι γραφικό από όντινα νικάται τις, τούτου και δούλος γίνεται (Πέτρου Β΄ 2:19) ακόμη και από το φαγητό. Άλλο είναι η ευχαρίστηση, η διασκέδαση και άλλο είναι η εξάρτηση. Για να το κατορθώσω όμως αυτό, χωρίς να θέσω σε κίνδυνο τη ζωή μου, τι θα κάνω; Θα πρέπει πρώτα να βρω τον Χριστό, θα πρέπει να μπω στο αγιαστήριο για να έρθει να μου δώσει δύναμη και το ρήμα του να με ζωοποιήσει ώστε μετά να μπορώ να κάνω δοκιμές.
Δεύτερος πειρασμός:
5 Τότε παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις την αγίαν πόλιν, και ίστησιν αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού
6 και λέγει αυτώ· ει Υιός εί του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω· γέγραπται γαρ ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου, και επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου.
7 έφη αυτώ ο Ιησούς· πάλιν γέγραπται, ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου  (Ματθαίος 4:5-7).
Εν αντιθέσει με εμάς που συνέχεια πειράζουμε τον Θεό λέγοντας «πού είσαι Θεέ, γιατί εκείνο Θεέ μου, γιατί το άλλο Θεέ μου, κ.λπ.». Αντί να βρούμε τον λόγο που συμβαίνει το κάθε τι και να το διορθώσουμε εμείς «τα βάζουμε» συνέχεια με τον Θεό. Καμιά φορά —για αυτό που μάς συμβαίνει— μπορεί και να μην υπάρχει λόγος όπως και στην περίπτωση του τυφλού στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο όπου οι μαθητές ρώτησαν τον Κύριο, Ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ώστε να γεννηθή τυφλός; Και ο Κύριος τους απάντησε, Ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, αλλά διά να φανερωθώσι τα έργα του Θεού εν αυτώ. Γι’ αυτό ας μην απελπιζόμαστε, ας αφήσουμε τον Θεό να δούμε τι θα κάνει. Ο ίδιος εδώ φανερώνει ότι είναι έτοιμος να μάς φρουρήσει αν μάς συμβεί κάτι άθελά μας, χωρίς να το προκαλέσουμε.
Τρίτος πειρασμός:
8 Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν, και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών
9 και λέγει αυτώ· ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι,
10 τότε λέγει αυτώ ο Ιησούς· ύπαγε, Σατανά· γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις (Ματθαίος 4:8-10).
Δηλαδή αν οι άνθρωποι δεν γίνουν αλήθεια και δεν επιλέξουν να ζήσει ο Θεός ανάμεσά τους μέσω της αλήθειας το ψέμα απλώς θα εξέθετε, θα πρόσβαλε αιώνια τον Θεό. Γι’ αυτό ο Κύριος ποτέ, αν και μπορούσε, δεν επέβαλε εξουσία. Άφησε τον άνθρωπο να διαπαιδαγωγηθεί και να επιλέξει. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η σοφία του Θεού θέλησε πρώτος ο Διάβολος να ιδρύσει την βασιλεία του και κατόπιν να ιδρύσει ο Θεός την δική του. Με λίγα λόγια, ο Θεός δεν θέλει ούτε ένα ψέμα να πεις για να κερδίσεις κάτι. Ο Θεός θέλει να υπηρετείς την αλήθεια και ας είναι να πεθάνεις. Όταν υπηρετείς άνθρωπε την αλήθεια ο Θεός σε αγαπά. Δεν χρειάζεται λοιπόν να πάρουμε την όποια εξουσία ή να διεκδικήσουμε το οτιδήποτε με πονηρίες, με απάτες, με συμφέροντα, με φιλοδοξίες, με εγωισμούς. Επομένως όταν ο καθένας μας καλεστεί να πει ψέματα και να προσκυνήσει το ψέμα, όσο και αν αυτό φαίνεται ότι είναι καλό για τον ίδιο, θα πρέπει να πει και πάντα να λέει μόνο αλήθεια, να μην διεκδικήσει τίποτα με το ψέμα. Γι’ αυτό έχουμε γράψει κάπου ότι ο Θεός ευλογεί μόνο την κρυφή ζωή των ανθρώπων.
Αφού ο Χριστός νίκησε τον Διάβολο τότε αφίησιν αυτόν ο διάβολος, και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν αυτώ (Ματθαίος 4:11). Άγγελοι πήγαν κοντά του και τον υπηρετούσαν, τον βοηθούσαν σε ό,τι χρειάζονταν. Δέστε εδώ αδέλφια μου, πότε ο Θεός στέλνει τους αγγέλους του! Όταν νικήσουμε τον έτερο κακό εαυτό μας και η απόφασή μας είναι ολοκληρωμένη.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν ο Χριστός καταργεί το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ Θεού και Διαβόλου. Η σχέση μεταξύ Θεού και Διαβόλου ήταν αβυσσαλέα. Μετά την έρημο ο Διάβολος από εξολοθρευτής γίνεται παιδαγωγός. Χωρίς διαπαιδαγώγηση δεν μπορείς να γίνεις Θεός. Άρα για τους ανθρώπους του Θεού ο Διάβολος γίνεται ευεργετικό στοιχείο ενώ πριν την παρουσία του Χριστού ο Διάβολος ήταν εξολοθρευτής αφού κανένας δεν τον είχε νικήσει και κανένας δεν ήξερε τον τρόπο να τον νικήσει (μόνο αν μιμηθούμε τον Χριστό μπορούμε να τον νικήσουμε). Στην Παλαιά Διαθήκη ο Διάβολος σκότωνε τους ανθρώπους με το κάθε λάθος που έκαναν —λόγω της αυστηρής συνείδησης που είχαν, δεν γνώριζαν το έλεος του Χριστού— ειδικότερα όσους είχαν άγνοια. Όλοι, ακόμα και οι άνθρωποι του Θεού δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν τον νόμο που εδόθη μέσω του Μωϋσέως. Έτσι όλοι ζούσαν το λάθος. Φυσικά δεν ήταν και οι συνθήκες κατάλληλες, χρειάζονταν η εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους. Εδώ ο Κύριος και σε αυτή την περίπτωση με το μέγα έλεος, το οποίο εξασφάλισε μέσω της σταυρικής του θυσίας, δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να το χρησιμοποιεί ώστε να κερδίσει χρόνο και να μπορέσει μέσα από την συνεχόμενη αφιέρωση να εφαρμόσει τον νόμο. Ο νόμος ήταν ανεφάρμοστος όμως με την σοφία που δίνεται σήμερα, με τον χρόνο που ο καθένας μπορεί να διαθέσει, με την σοφία του Θεού, με την ζώσα πίστη μπορούμε μια μέρα να εφαρμόσουμε τον νόμο του Θεού γιατί όταν ο Θεός σε συνεπάρει, όταν ο Θεός έρθει στη ζωή σου από εκεί και πέρα όλα γίνονται εύκολα. Το παν είναι να φέρουμε τον Θεό στη ζωή μας. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος με την πάροδο του χρόνου, αν κάνει τον αγώνα αυτό, θα γίνει θεοσεβής και σιγά-σιγά θα γίνει άγιος. Ο τρόπος; Μέσω της συνήθειας και μέσω της υγιαίνουσας διδασκαλίας η οποία δημιουργεί νευρώνες αλήθειας μέσα στο προσωπικό αγιαστήριο.
Ο Χριστός όμως δεν σταμάτησε εδώ. Συνεχίζει να γκρεμίζει το μεσότοιχο της έχθρας πάντα διά του λόγου τώρα και στους μαθητές του και διά μέσου των μαθητών του σε όλους τους εν Κυρίω γεννηθέντες (ανά τους αιώνες). Πώς;
Πρώτον, όστις σε ραπίση εις την δεξιάν σου σιαγόνα, στρέψον εις αυτόν και την άλλην· (Ματθαίος 5:39). Σήμερα δεν σου δίνει κανείς σφαλιάρα, είναι αλλιώς ο κόσμος, όμως μπορεί να σου «ρίξει» μια σφαλιάρα με ένα του λόγο. Δεν πειράζει. Ας μη δώσουμε σημασία. Ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Καμιά φορά και το ότι δεν βλέπουμε είναι καλό και ανήκει στην σοφία του Θεού γιατί έτσι μικραίνουμε τα λάθη των άλλων.
Δεύτερον, και αν σε αγγαρεύση τις μίλιον εν, ύπαγε μετ' αυτού δύο (Ματθαίος 5:41)
Τρίτον, ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο, Κύριε, ποσάκις αν αμαρτήση εις εμέ ο αδελφός μου και θέλω συγχωρήσει αυτόν; έως επτάκις; Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Δεν σοι λέγω έως επτάκις, αλλ' έως εβδομηκοντάκις επτά (Ματθαίος 18:21-22).
Τέταρτον, ο ίδιος ο Χριστός φανέρωσε το μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε (Ματθαίος 7:1)
Πέμπτον, ο ίδιος ο Χριστός ζήτησε από τους μαθητές του τα εξής: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους, οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους, οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι, διά να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς (Ματθαίος 5:44-45). Γιατί να αγαπάμε τους εχθρούς μας; Η πολυθρόνα του καθενός μας είναι ο εχθρός μας. Μέσω αυτού εμείς γνωρίζουμε τον εαυτό μας και αγιάζουμε γιατί αυτός μάς «αναγκάζει» να εφαρμόσουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού.
Με όλα αυτά ο Κύριος αναγέννησε τους μαθητές του. Έτσι η ζωή τους, αν και οι συνθήκες δεν ήταν καλές, έγινε ευχάριστη. Μάλιστα ο Κύριος συνέχισε να σπουδάζει με τη ζωή του τους μαθητές του λέγοντας ότι το Ευαγγέλιο της βασιλείας το διακατέχει και η δικαιοσύνη. Δίκαιος ανήρ ο ελεών όλην την ημέραν, καθώς, ο δίκαιος μόλις σώζεται. Ακόμη, η δικαιοσύνη των ανθρώπων απαιτεί του Θεού προσφέρει. Δεν κάνουμε αδελφούς και φίλους για να «βγούμε στη ζητιανιά» αλλά κάνουμε αδελφούς και φίλους για να προσφέρουμε (αυτό που μπορεί ο καθένας). Πάνω σε αυτές εν συντομία τις αρχές θα στηρίξουμε τη ζωή μας και την πίστη μας, διότι απεδείχθη ότι μόνο μέσω της δικής του σοφίας και διδασκαλίας ο Χριστός γκρεμίζει κάθε μεσότοιχο της έχθρας όπου και αν αυτό έχει κάνει την εμφάνισή του, αρκεί οι άνθρωποι να αγαπούν τον Χριστό. Και γι’ αυτό καλούμαστε σήμερα με τη ζωή μας να γίνουμε αιτία ώστε να αγαπήσουν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο του Χριστού. Μάλιστα, δεν θα ξεχάσουμε να έχουμε συνειδητά στη ζωή μας δυο αρχές. Η πρώτη είναι η αγάπη και η δεύτερη η ταπεινοφροσύνη. Η αγάπη (ανυπόκριτη, ολοκληρωμένη) φανερώνεται μέσω του Χριστού μας με πολλούς τρόπους, αρκεί να ψηλαφίσουμε τον Λόγο του. Βάσει του Απ. Παύλου η αγάπη είναι η υπερέχουσα αλλά και σύντομη οδός (ύμνος της αγάπης). Ο Χριστός μάς φανέρωσε και την ταπεινοφροσύνη, καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ' όσων έπαθε (Εβραίους 5:8). Ταπεινοφροσύνη σημαίνει να κενώσω τον εαυτό μου ώστε να αφήσω τον Θεό να με ταξιδέψει. Η ταπεινοφροσύνη δεν υφίσταται όταν ο άνθρωπος δογματίζει τη ζωή του. Ο Χριστός τόνισε, μη μεριμνήσητε λοιπόν περί της αύριον· διότι η αύριον θέλει μεριμνήσει τα εαυτής (Ματθαίος 6:34).
Έκτον, ο Χριστός γκρεμίζει το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου αλλά και ανθρώπου με ανθρώπου. Ξέρουμε όλοι ότι οι Ραβίνοι της εποχής του Χριστού συλλάβανε μια γυναίκα επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη. Κατά τον νόμο του Μωϋσή αυτή η γυναίκα έπρεπε να λιθοβοληθεί. Πριν την λιθοβολήσουν όμως οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι είπαν να «παίξουν» λίγο μαζί της αλλά και με τον Χριστό. Έτσι, την πήγαν μπροστά στον Χριστό ώστε να τον πειράξουν και του λένε, Διδάσκαλε, αύτη η γυνή συνελήφθη επ' αυτοφώρω μοιχευομένη. Εν δε τω νόμω ο Μωϋσής προσέταξεν ημάς να λιθοβολώνται αι τοιαύται· συ λοιπόν τι λέγεις; (Ιωάννης 8:4-5). Ο Χριστός έσκυψε κάτω και έγραψε στη γη, στο χώμα —«σκάλισε» το χώμα, λέγεται ότι «σκάλισε» τις συνειδήσεις όλων όσων ήταν εκεί— μετά σήκωσε το βλέμμα, τους κοίταξε και τους είπε, ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτή (Ιωάννης 8:7). Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα για πρώτη φορά ακούστηκαν πάνω στον πλανήτη, για πρώτη φορά τα άκουσαν οι άνθρωποι αλλά και τα είδαν να τα εφαρμόζει κάποιος με απλότητα. Πολλοί λένε ότι ο Χριστός τα εφάρμοσε διότι ήταν Θεός, άλλοι λένε ότι ήταν άγγελος. Αν ήταν έτσι τότε δεν έχει κανένα νόημα εμείς να προσπαθήσουμε για τίποτα. Δεν είναι έτσι όμως, διότι ο Κύριος ό,τι έκανε το έκανε ως άνθρωπος. Μάλιστα, αναφέρεται ότι επειδή καθ' ό,τι αυτός έπαθε πειρασθείς, δύναται να βοηθήση τους πειραζομένους (Εβραίους 2:18). Ο ίδιος φανέρωσε το όστις πιστεύει εις εμέ, τα έργα τα οποία κάμνω, και εκείνος θέλει κάμει, και μεγαλήτερα τούτων θέλει κάμει (Ιωάννης 14:12). Όλα αυτά ήταν για τους ανθρώπους. Είναι και για όλους εμάς σήμερα αφού οι αιώνες τα μετέφεραν αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν τα συλλάβανε πολλοί και ο λόγος διότι η τελευταία εξέλιξη του ανθρώπου θα συντελεστεί μέσω του Ευαγγελίου το οποίο θα γίνει κατανοητό και θα είναι ισχυρό κίνητρο στο να μπορέσουμε να προβούμε σε ενέργειες αναγέννησης, μετάνοιας, απόφασης, κατάργησης όλων των φθοροποιών στοιχείων. Παρόλο όμως που το σύνολο των Χριστιανών δεν είχε συλλάβει την μεγάλη αξία του Ευαγγελίου που κήρυττε ο Χριστός βλέπουμε το θαύμα στη συνέχεια, μετά την εποχή του Χριστού. Άνθρωποι ομοιοπαθείς με εμάς έκαναν θαύματα μεγάλα. Οι μαθητές του Χριστού με την αγάπη και την ζώσα πίστη κατάφεραν να γκρεμίσουν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ώστε ένας μεγάλος στρατηγός να πει, εμείς με τα πιο σύγχρονα όπλα και οι μαθητές του Χριστού με την αγάπη μάς νίκησαν. Όλα αυτά που έφερε ο Χριστός «τίναζαν κεφάλια στον αέρα». Όλα αυτά ήταν και είναι κίνητρα ζωής. Ήταν τα λόγια του Κυρίου και η ίδια η παρουσία του, το κάλλος του και ο ιδεώδης χαρακτήρας του, η δύναμη, το κίνητρο εκείνο που έκανε τους πρώτους μαθητές να εγκαταλείψουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν, αλλά και κάποιοι που είχαν δογματικό τρόπο ζωής στην εποχή του να αλλάξουν στάση ζωής. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι και σήμερα για όλους εμάς είναι αιτία και κίνητρο αναγέννησης και θέωσης ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Αν γίνουμε στα αλήθεια άνθρωποι του Θεού θα καταλάβουμε την μεγάλη αξία της δικής του παρουσίας αλλά και του Αγίου Ευαγγελίου, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει ο Θεός στον άνθρωπο. Διαφορετικά, αν κάποιος δεν είναι του Θεού όλα αυτά τα αντιλαμβάνεται ως μωρία. Ενώ για μάς είναι άπειρη σοφία αφού αυτά που λέμε δεν είναι για εμάς απλώς κάτι που αναφέρεται σε μια άλλη εποχή, δεν είναι απλώς μια παλιά ιστορία αλλά είναι και για εμάς όλους μια νέα ιστορία την οποία σήμερα διά Πνεύματος Αγίου την ζούμε εμείς αφού ζωοποιούμε τον Χριστό. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό αδέλφια μου διότι σήμερα μετά δυο χιλιάδες χρόνια αγαπούμε τον Χριστό και τον έχουμε στη ζωή μας λες και είναι εδώ. Δεν είναι αυτό μεγάλο θαύμα; Δεν είναι αυτό μεγάλο μυστήριο; Να αγαπάς και να λατρεύεις κάποιον που δεν τον είδες και να τον πιστεύεις λες και τον βλέπεις; Αδέλφια μου ο Χριστός με αυτά τα λόγια που είπε όταν ήρθε στη Γη άφησε τους πάντες άφωνους, αφού όσοι είχαν καλή προαίρεση γίνονταν υπερβατικοί και έδιναν αγάπη. Μάλιστα πολλοί στο όνομα του Χριστού έκαναν θαύματα μεγάλα. Ενθυμούμαστε όλοι τον Πέτρο —ομοιοπαθής με εμάς— ο οποίος μια μέρα πήγε στον ναό με τον Ιωάννη και είδε εκεί κάποιον που ήταν εκ γενετής παράλυτος και ζητούσε χρήματα και ο Πέτρος του είπε, Αργύριον και χρυσίον εγώ δεν έχω· αλλ' ό,τι έχω, τούτο σοι δίδω· Εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σηκώθητι και περιπάτει (Πράξεις 3:6). Ακόμα και όσοι απιστούσαν και όσοι δεν τον καταλάβαιναν έβλεπαν την σοφία και τις δυνάμεις του και τον φοβούνταν, διότι ήξεραν ότι αυτός θα τους «βγάλει τα άπλυτα στη φόρα». Γι’ αυτό και όλοι αυτοί που πήγαν να λιθοβολήσουν την γυναίκα μετά το ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτή πέταξαν τις πέτρες και έφυγαν. Τότε ο Χριστός είπε στην γυναίκα, Γύναι, που είναι εκείνοι οι κατήγοροί σου; δεν σε κατεδίκασεν ουδείς; Και εκείνη είπεν, Ουδείς, Κύριε. Και ο Ιησούς είπε προς αυτήν, Ουδέ εγώ σε καταδικάζω· ύπαγε, και εις το εξής μη αμάρτανε (Ιωάννης 8:10-11).
Όγδοον, ο Χριστός γκρεμίζει το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου αλλά και ανθρώπου με ανθρώπου ως εξής: Οι Ραβίνοι της εποχής εκείνης έστειλαν την σπείρα των Ιουδαίων να συλλάβει τον Χριστό που βρίσκονταν στον Κήπο της Γεσθημανής. Μόλις πήγαν να τον συλλάβουν ο Πέτρος έβγαλε την μάχαιρά του και έκοψε το αφτί του Μάλχου, δούλου του Αρχιερέως. Τότε ο Χριστός είπε στον Πέτρο, Επίστρεψον την μάχαιράν σου εις τον τόπον αυτής· διότι πάντες όσοι πιάσωσι μάχαιραν διά μαχαίρας θέλουσιν απολεσθή. Άμα ήθελα Πέτρο μου —και ο κάθε Πέτρος που μάχεται τάχα για να υπερασπίσει τον Χριστό— θα μπορούσα να παρακαλέσω τον Πατέρα μου να στείλει πλησίον μου περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων αλλά αν το κάνω αυτό δεν θα πραγματοποιηθούν τα γεγραμμένα —και δεν θα αποδειχθεί η διαφορετικότητα του πνεύματος του Θεού, ότι η αγάπη πάντα ανέχεται, ότι ο Χριστός λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει πάσχων ουκ ηπείλει κ.λπ. μαρτυρώντας μετέπειτα οι μαθητές του ότι εθεασάμεθα την δόξαν αυτού δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός πλήρης χάριτος και αληθείας. Κατόπιν ο Χριστός πήρε το κομμένο αφτί και με μια απλή κίνηση το έβαλε πάλι στη θέση του. Ποια ήταν τα γεγραμμένα. Τα γεγραμμένα ήταν να οδηγηθεί στον σταυρό. Πάνω από τον σταυρό, εκεί που έβγαινε η ψυχή του, είπε στον Πατέρα του, πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι (Λουκάς 23:34).
Όλα αυτά τα έφερε ο Χριστός στη Γη. Ανήκουν στο πολίτευμα του ουρανού, του Θεού και θα πρέπει σήμερα που ήρθε ο χρόνος και υπάρχουν τα μέσα λόγω της εξέλιξης να γίνουν κατανοητά από όλους τους Χριστιανούς και αυτή είναι η δουλειά μας, να μεταλαμπαδεύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις το Ευαγγέλιο της βασιλείας. Εξάλλου ο τρόπος που εργάζεται ο καθένας είναι και η μόνη αιτία να μάς συμπαθήσει ο Θεός και να μάς «πάει» όπως έλεγε και ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «σας πάω», όλοι το θυμόμαστε. Όλα όσα παρουσίασε ο Κύριος έγιναν για πολλούς ανθρώπους κίνητρο αλλαγής, κίνητρο αναγέννησης μέχρι και σήμερα και έπεται συνέχεια —διότι από σήμερα αρχίζει να αποκτά την πραγματική του αξία το Ευαγγέλιο του Χριστού, το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι το βιβλίο που θα διαβαστεί στο τέλος απ’ όλους τους σοφούς οι οποίοι θα το κάνουν σύνταγμα παγκόσμιο, σύνταγμα όλου του ανθρωπίνου γένους γιατί θα καταλάβουν την αξία του. Παρ’ όλα αυτά όμως οι Χριστιανοί, εκτός των πρώτων χρόνων όπου η πίστη ήταν ζωντανή, άρχισαν να χάνουν την δύναμή τους. Έτσι η πνευματική αναγέννηση έγινε από ομαδική, ατομική. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν μπόρεσαν οι άνθρωποι να εφαρμόσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού αλλά ούτε και τις εντολές του Χριστού, παρά μέρος αυτών. Οι αληθινοί όμως Χριστιανοί που γνώρισαν την αλήθεια ελευθέρωσαν τους εαυτούς τους, απέκτησαν μεγάλη πνευματικότητα και έκαναν πολλοί από αυτούς μεγάλα πνευματικά έργα αλλά και πολλά έργα αγάπης. Μάλιστα πολλοί διά της πίστεως έκαναν και θαύματα μεγάλα.
Αδέλφια μου για να μετέχουμε της παγκόσμιας οικογένειας του Πατέρα Θεού χρειάζονται μερικά πιστοποιητικά και ο λόγος; Για να μετέχουμε αξίως σ’ αυτή. Αυτά τα πιστοποιητικά είναι μετάνοια, σοφία Θεού, αναγέννηση, δικαιοσύνη, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, αγάπη. Έχοντας όλοι ζώσα πίστη πάνω στην άφθαρτη ζωή. Η άφθαρτη ζωή είναι αυτή που αποδεικνύει ότι έχουμε όλα τα άλλα, ότι έχουμε Θεό. Πολλοί λένε ότι είναι του Θεού όμως το να είσαι του Θεού αποδεικνύεται από το ότι σε διέπει η σοφία αυτού και η ζωή η άφθαρτη. Φυσικά, το ότι είσαι του Θεού δεν το μαρτυρά μόνο η άφθαρτη ζωή και η σοφία του Θεού αλλά και τα έργα αγάπης, η δικαιοσύνη και η ταπεινοφροσύνη. Η ολοκληρωμένη αλήθεια είναι ότι οι ιερείς του Θεού —είναι γραφικό εξάλλου— μένουν στον αιώνα ενώ οι ιερείς των ανθρώπων μένουν ένα μικρό χρονικό διάστημα και πάντα πάσχουν. Αν λοιπόν αυτή η ζωή η άφθαρτη δεν επικρατήσει διά του Χριστού και του αγιασμού στο σώμα ημών απλώς θα νομίζουμε ότι είμαστε του Θεού και αυτό θα το αποδείξει ως φυσική συνέπεια ο θάνατος. Αυτός θα είναι η μόνη λύση και κατάληξη της όποιας ημιμάθειάς μας. Διευκρινίζω κάτι, άνθρωποι του Θεού δεν είναι μόνο όσοι θα νικήσουν τον θάνατο αλλά και όλοι όσοι κοιμήθηκαν εν Κυρίω. Εξάλλου το σχέδιο του Θεού ολοκληρώνεται όταν έρθει ο χρόνος ώστε οι άνθρωποι να υπηρετήσουν ολοκληρωμένα το θέλημά του. Δεν μπορώ εγώ να ζήσω αν δεν είναι ο χρόνος για κάτι τέτοιο, για να ζήσω θα πρέπει να κάνω υπέρβαση, θα πρέπει να αφιερωθώ, θα πρέπει να το «πάρω στα σοβαρά» και αν ο Θεός θέλει να με δικαιώσει πάνω σ’ αυτό. Το έχω ξαναπεί, θάνατος δεν υπάρχει αλλά αμαρτία, αυτή γεννά τον θάνατο. Εάν δεν φύγει η αμαρτία τότε θα συνεχίσει να υπάρχει ο θάνατος, ο θάνατος είναι παράγωγο της αμαρτίας, της άγνοιας, της ημιμάθειας. Πάντως, για να μην παρεξηγηθούμε, παίζει ρόλο η αποστολή αλλά και ο χρόνος. Εμείς είτε ζούμε είτε πεθάνουμε του Κυρίου να είμεθα, γι’ αυτό η πνευματική εργασία να γίνεται πάντα συνειδητά. Εξάλλου έχω ξαναπεί ότι οι νεκροί απεκόπησαν από της χειρός του Κυρίου και δεν τους ενθυμείται πλέον γιατί αδιαφόρησαν σε όλον τον επί Γης βίο τους να αναγεννηθούν, να κάνουν έργα αγάπης (Ψαλμοί 88:5). Ξέρεις τι είναι άνθρωπε σε όλη σου τη ζωή να ζεις όλο με πονηριά, όλο με συμφέροντα, όλο με κρίσεις, όλο με μικρότητες και να μη δώσεις ποτέ αγάπη; Για να τους θυμάται λοιπόν ο Κύριος θα πρέπει η ζωή τους να μετέχει αδιάλειπτα του Χριστού. Ο θάνατος πάντως είναι παράγωγο της αμαρτίας αλλά και της άγνοιας. Άγνοια σημαίνει π.χ. να βάλουμε στη θέση του πιλότου έναν άνθρωπο που δεν ξέρει να οδηγά αεροπλάνο και εμείς να περιμένουμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, αυτό αποκλείεται. Έτσι και ο θάνατος έρχεται από την όποια άγνοια ή ημιμάθεια. Ο πιστός έχει σημεία. Ο ίδιος ο Χριστός φανέρωσε, Σημεία δε εις τους πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεί ταύτα, Εν τω ονόματί μου θέλουσιν εκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεί νέας γλώσσας· όφεις θέλουσι πιάνει· και εάν θανάσιμόν τι πίωσι, δεν θέλει βλάψει αυτούς· επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας, και θέλουσιν ιατρεύεσθαι (Μάρκος 16:17-18). Πιστός δεν είναι όποιος λέει ότι είναι πιστός διότι —και αυτό είναι γραφικό— και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίττουσι (Ιακώβου 2:19). Δηλαδή, πολλοί λένε ότι πιστεύουν αλλά έργα αγάπης δεν έχουν, έργα πίστεως δεν έχουν. Δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου (Ιακώβου 2:18). Τα έργα θα μάς βγάλουν στον ουρανό. Τα έργα δεν είναι ότι θα μάς δικαιώσουν ενώπιον του Θεού αλλά μέσω αυτών θα διαμορφώσουμε χαρακτήρα κατά Θεόν. Τα έργα αυξάνουν την πίστη μας. Γι’ αυτό από σήμερα ας ξεκινήσουμε αγώνα επανένταξης στις αρχές του Θεού διότι όταν ένας ή πολλοί ενθυμούνται τον Κύριο κάθε στιγμή και ο Κύριος θα τους θυμάται είτε νικήσουν το θάνατο είτε όχι. Δεν απελπιζόμαστε όμως, αφού η ανάσταση —αν δεν τα καταφέρουμε— θα συναντήσει τον άνθρωπο που εργάζεται το θέλημα του Θεού και που ενθυμείται τον Κύριο σήμερα που ζει τον οποίον δοξάζει με τα έργα αγάπης ώστε να ζήσει μετά του Χριστού κατά την ημέρα της Δευτέρας Έλευσης του. Επαναλαμβάνω, ο Θεός θυμάται εκείνον που εργάζεται το θέλημά του και όχι εκείνον που το αποφεύγει, ο ψαλμωδός φανερώνει για όποιον το αποφεύγει συνειδητά ότι οι νεκροί απεκόπησαν από της χειρός του Κυρίου και δεν ενθυμείται αυτούς πλέον. Γι’ αυτό εάν το έργο ενός —ή πολλών ανθρώπων πνευματικών που εργάζονται το αγαθό και δεν τα καταφέρουν— κατακαεί, σίγουρα αυτός (που εργάστηκε πνευματικά) θέλει σωθεί ως διά πυρός. Το πυρ είναι ο θάνατος (γιατί κανείς δεν θέλει να πεθάνει) και στη συνέχεια η ανάσταση, έτσι θα σωθεί. Αδέλφια μου η υγιαίνουσα διδασκαλία έχει την δύναμη και μπορεί διά Πνεύματος Αγίου να θεραπεύει αλλά και να μεταστοιχειώνει το σώμα ημών από φθαρτό σε άφθαρτο. Απεδείχθη ότι μόνο διά αυτής της υγιαίνουσας διδασκαλίας, την οποία εξασφαλίζει το Ευαγγέλιο της βασιλείας, οι βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου αλλάζουν ώστε να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι σύμμορφοι της δόξης του Θεού αλλά και άνθρωποι του Θεού. Ένα άλλο που χρειάζεται να προσέξουμε είναι η απλότητα. Η απλότητα και η αλήθεια μπορεί να κάνει ένα γήπεδο, ένα θέατρο, μια πόλη, ένα έθνος, τον πλανήτη ολόκληρο «να πετάξει στον αέρα» διότι η απλότητα διέπεται από αλήθεια ενώ η φιλοσοφία, η πολυπλοκότητα, η πολυλογία δημιουργούν κούραση. Δηλαδή, να μη μιλάμε πολύ για αγάπη αλλά να δίνουμε έμπρακτη αγάπη. Το ότι θα έχουμε γίνει άνθρωποι του Θεού θα το φανερώνουν δυο βασικά πράγματα. Το πρώτο είναι η αγάπη που θα μάς διέπει η οποία δεν θα στρέφεται μόνο προς τους οικείους αλλά ούτε και προς τους ομοϊδεάτες μας αλλά θα στρέφεται προς πάντας ανθρώπους, φίλους, αδελφούς και εχθρούς. Ο άνθρωπος του Θεού δύναται μέσω της αγάπης να στέκεται πάνω από τα σκάνδαλα ώστε να μπορεί να ταξιδεύει πνευματικά χωρίς μικρότητες. Το δεύτερο που γίνεται αρετή η οποία κάνει τον Θεό συνοδοιπόρο μας είναι η ταπεινοφροσύνη. Η ταπεινοφροσύνη φανερώνει άνθρωπο Θεού αφού ο ταπεινός δεν γίνεται ποτέ αρχηγός αλλά πάντα κενώνει τον εαυτό του μπροστά στα «θέλω» του Θεού και των φίλων του. Έτσι καταλήγουν οι ενέργειες του ταπεινού στο να μετέχουν —χάρις σ’ αυτόν— πολλοί άνθρωποι στη ζωή την άφθαρτη. Αδέλφια μου μπορούμε από σήμερα να πετύχουμε και να συμβάλλουμε στην ίδρυση της βασιλείας του Θεού όπως στον ουρανό και στη Γη. Αδέλφια μου, ας αλλάξουμε τρόπο ζωής και πίστη ώστε να ζήσουμε διότι τα επόμενα χρόνια ο Πατέρας Θεός θα «σαρώσει» τον πλανήτη ολόκληρο με την δική του σοφία αλλά και παντοδυναμία σε σημείο ώστε όλα τα έθνη να κλίνουν γόνυ σε αυτή. Γι’ αυτό σήμερα διά του Χριστού ας δώσουμε αξία στη ζωή μας και στη ζωή των συνανθρώπων μας μέσω της υγιαίνουσας διδασκαλίας που μάς εμπιστεύτηκε και του παραδείγματός μας ώστε να διαχειριστούμε με αγάπη τα όσα μάς εμπιστεύτηκε υλικά και πνευματικά και να τα χρησιμοποιήσουμε με αγάπη. Αδέλφια μου πάντα, από την δημιουργία του κόσμου και ειδικότερα μετά την πτώση μέχρι και σήμερα, υπήρχε και υπάρχει ένας ακήρυχτος πόλεμος με εκατομμύρια θύματα τα οποία σκοτώνει η άγνοια, η ημιμάθεια, το ψέμα, η διαβολή. Σήμερα όμως εμείς ζούμε την εποχή εκείνη όπου ο Θεός εκχέει το πνεύμα του και τα επόμενα χρόνια θα το εκχέει χωρίς μέτρο ώστε να αποτινάξουμε την όποια κακία ή συνήθεια η οποία μάς έχει γίνει πάθος και μάς καθηλώνει στον ανυπέρβλητο θάνατο. Μάλιστα, καλούμε και όλους τους φορείς που εργάζονται το αγαθό να συμμετέχουν με την δική τους σοφία ώστε να συμπληρωθούν μεταξύ μας ελλείποντα. Αδέλφια μου, μπορούμε να εργαστούμε πνευματικά όλοι μας ώστε να αποκτήσει νόημα η ζωή μας. Μπορούμε να εξασφαλίσουμε διά του Χριστού ζώσα πίστη. Μπορούμε να μεγαλώσουμε την αγάπη μας προς τον αδελφό, προς τον Θεό αλλά και προς τον εχθρό ώστε η αγάπη μας να γίνει ενυπόστατη, να γίνει ενεργή. Η αγάπη μας ας ξεκινήσει από σήμερα να στρέφεται προς όλους ώστε να ζήσουμε όλοι αλλά και να κληρονομήσουμε όλοι το δώρο του Θεού, το οποίο εδόθη απλόχερα και χωρίς περιορισμούς σε όλους εμάς με όλες τις προϋποθέσεις που το καθιστούν αιώνιο, αρκεί να πιστεύουμε στον Θεό και στο μεγαλείο αυτού. Το δώρο του Θεού είναι η ζωή. Γι’ αυτό εν δυνάμει από σήμερα μέσα μας, δυνατά να εργαζόμαστε γι’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτόν τον Θεό που μάς την χάρισε ώστε από παροδική διά των στοιχείων του Θεού αλλά και των άπειρων ιδιοτήτων του μέσα από τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τα χαρίσματα αλλά και τα σημεία να την μεταβάλουμε αυτή την μικρή ζωή που έχουμε σε αιώνια. Εξάλλου ο λόγος που ο Θεός κατέβηκε στη Γη είναι ένας. Να βρούμε τον δρόμο μας και να φέρουμε εις πέρας τους πνευματικούς μας στόχους που ο Θεός ενέπνευσε μέσα μας, φυσικά μέσα από τις δικές του προτροπές. Ο ποιήσας και διδάξας ούτος ζήσεται.
Αδέλφια μου μπορούμε από σήμερα να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Ας αλλάξουν από σήμερα οι επιδιώξεις μας. Ας γίνουν οι επιδιώξεις μας διά του Χριστού από εγωκεντρικές θεϊκές, λέγοντας όλοι μας δυνατά: Ζω για τον Χριστό. Ζω για να σπουδάζω την σοφία του Θεού και των ανθρώπων. Ζω για να εξελίσσομαι πνευματικά. Ζω για να κάνω το θέλημα του Θεού —σήμερα όχι αύριο— το οποίο ολοκληρώνεται στην αγάπη αφού αυτή είναι υπερέχουσα οδός. Ζω για να καταργήσω την φθορά και τον θάνατο από μέσα μου και γύρω μου. Ζω για να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού μέσα μου αλλά και γύρω μου, είναι γραφικό και φανερώνεται διά του Χριστού και είναι το θέλημά του ότι θα πρέπει η βασιλεία του Θεού να λάβει χώρα όπως είναι στον ουρανό και στη Γη. Ζω για να ερευνώ και να αποκωδικοποιώ όλα τα μυστήρια της Δημιουργίας, με μεγαλύτερο όλων τον Θεό και δεν ζω έτσι απλά χωρίς νόημα για να γεράσω παρατηρώντας τον κόσμο. Καθώς, δεν ζω για να πιστεύω τις θεωρίες των ανθρώπων αλλά ζω για να σπουδάζω την σοφία του Θεού την οποία σοφία του Θεού υλοποίησε πρώτα στη δική του ζωή ο ίδιος ο Χριστός και κατόπιν διά Πνεύματος Αγίου αφού ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μπορεί και ο καθένας μας που την αντιλαμβάνεται να την υλοποιήσει, αρκεί να πιστέψει ότι η σοφία του Θεού τον οδηγεί στην απολύτρωση της ψυχής και του σώματος. Είναι γραφικό, πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα (Μάρκος 9:23). Γι’ αυτό λοιπόν αδέλφια μου από σήμερα να μην νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι και ότι ξέρουμε τα πάντα. Όχι. Διότι μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού αλλά και στην σοφία του Θεού τίποτα δεν ξέρει κανένας. Ακόμη, σήμερα —αν θέλουμε να το πιστέψουμε και να το λέμε ώστε να το ακούμε πρώτα εμείς— ζω έχοντας συνείδηση στη μία ζωή που μου εδόθη η οποία δύναται να μεταστοιχειωθεί και να γίνει αιώνια. Δεν μπορώ να πιστέψω σε κάποια άλλη ζωή την οποία κατασκεύασαν άνθρωποι που θέλουν την χειραγώγηση και την ελπίδα εκείνη που ποτέ δεν μπορεί να γίνει ελπίδα και που οδηγεί στο πουθενά. Βλέπω σήμερα ανθρώπους να λένε π.χ. ο καθηγητής Μπέν του Χάρβαρντ έπεσε σε κώμα και πήγε στον παράδεισο και μετά ξαναγύρισε και αυτό το παίρνει κάποιος και το συστήνει στους άλλους και δεν μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Χριστός δεν έπεσε ούτε σε κώμα αλλά ούτε και σε «τελεία». Ο Χριστός δεν μίλησε ποτέ για παράδεισους έξω από το σώμα, ούτε ότι το κώμα θα σε πάει στον παράδεισο. Ο Χριστός είπε, ο πιστεύων εις εμε, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμε ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. Μάλιστα στη συνέχεια μάς ρωτά, πιστεύεις τούτο; (Ιωάννης 11:25-26). Ο Χριστός ακόμα είπε, Δεν έρχεται η βασιλεία του Θεού ούτως, ώστε να παρατηρήται· ουδέ θέλουσιν ειπεί, Ιδού, εδώ είναι, ή, Ιδού εκεί· διότι ιδού, η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών (Λουκάς 17:20-21), ……. και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν (Ματθαίος 11:12). Ο Χριστός μίλησε για άφθαρτη, αιώνια ζωή αλλά και για ανάσταση αν οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν και ο χρόνος δεν έχει έρθει ώστε να πάρει ένας άνθρωπος την άφθαρτη ζωή, διότι το κάθε γεγραμμένο εκπληρώνεται στον χρόνο του που ανήκει στο σχέδιο του Θεού. Ο άνθρωπος δεν ολοκλήρωσε τις έρευνές του ούτε την εξέλιξή του. Τι κρύβει λοιπόν το μέλλον;;;;;; Γι’ αυτό οι άνθρωποι θα πρέπει να γίνουν σπουδαστές της άπειρης σοφίας του Θεού. Ο άνθρωπος ό,τι του φανερώνει Θεός και το σκέφτεται μπορεί και να το υλοποιήσει, διαφορετικά δεν θα του το φανέρωνε (ο Θεός) και δεν θα το σκέφτονταν. Αδέλφια μου οι προϋποθέσεις για την μία ζωή και την μεταστοιχείωσή της σήμερα μπορούν να λάβουν χώρα διότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου αλλά και η επιστήμη είναι η βεβαίωση - στερέωση των καιρών πάνω στο θέμα της ζωής. Η ζωή η άφθαρτη είναι επαγγελία και φανερώνεται στον Λόγο του Θεού. Εξάλλου το βαθύ «θέλω» όλων των ανθρώπων είναι η υγεία, η χαρά, τα νιάτα, η δικαιοσύνη, η αλήθεια, η ζωή, η αγάπη μεταξύ μας. Όλοι αυτά θέλουμε. Το αν τώρα οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες διότι το πνευματικό μας επίπεδο δεν είναι κατάλληλο ώστε να λάβουν χώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνουν αυτά, ότι δεν θα πραγματοποιηθούν. Εγώ πιστεύω ότι σήμερα ήρθαν οι συνθήκες και όλα τα παραπάνω είναι μέσα στα «θέλω» του Θεού, γι’ αυτό έγιναν και «θέλω» των ανθρώπων, γι’ αυτό σήμερα γίνονται και δικά μας «θέλω». Εξάλλου, επαναλαμβάνω ότι όλοι οι άνθρωποι αυτά θέλουμε. Γι’ αυτό ας μην θάβουμε τα «θέλω» μας με διδασκαλίες οι οποίες δεν συστήνουν τον Χριστό καθώς είναι. Ο Χριστός είναι το μέλλον. Ο Χριστός σίγουρα για πολλούς αιώνες δεν έγινε κατανοητός έγινε όμως αγαπητός και σήμερα θα γίνει και κατανοητός διότι όπως προανέφερα ήρθε ο καιρός να λάβουν χώρα τα γεγραμμένα. Αδέλφια μου είναι απλά τα πράγματα. Παρατηρείστε, σήμερα οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που έχουν την εξουσία πάνω στους λαούς —την όποια εξουσία— και σε γενικές γραμμές αυτοί που έχουν την εξουσία κατευθύνουν τους ανθρώπους πάνω στην εξέλιξη, στην πολιτική, στη θρησκεία, στις επιστήμες κ.λπ.. Αυτοί σου λένε ποιο εμβόλιο θα κάνεις για το καλό σου, ποιο φάρμακο θα πάρεις για το καλό σου, πόσα λεφτά θα πρέπει να παίρνεις το μήνα για το καλό σου, ποιον Θεό θα πιστεύεις για το καλό σου, πότε θα πας να πολεμήσεις για το καλό σου, πότε θα χαθεί ο κόσμος τάχα για το καλό σου, πότε θα πεθάνουν οι άνθρωποι και από τι θα πεθάνουν τάχα για το καλό σου κ.λπ.. Μάλιστα μέσα από την θρησκεία ή την φιλοσοφία ή την συλλογική φιλοσοφική σκέψη μάς έκαναν να πιστεύουμε όλοι οι άνθρωποι όχι σε αυτή τη ζωή αλλά στην μεταθανάτια ζωή, στην μετεμψύχωση ή στο τίποτα. Μάλιστα οι θιασώτες του Χριστού τάχα σήμερα μάς έμαθαν να πιστεύουμε στον παράδεισο, στον ουρανό λες και η Γη πατάει πουθενά. Ακόμα και σήμερα που ο κόσμος έχει άλλες δυνατότητες αυτοί συνεχίζουν να μάς αποπροσανατολίζουν, ειδικότερα όσοι έχουν εξουσία στην όποια θρησκεία. Το σημαντικό όμως είναι ότι οι εξυπνότεροι άνθρωποι του κόσμου μαζί με τους επιστήμονές τους τι κάνουν; Γίνονται συνέχεια, όλο και περισσότερο επενδυτές αυτού του κόσμου. Μάλιστα αυξάνονται και στην σοφία του κόσμου και γενικότερα στην σοφία της Δημιουργίας ολόκληρης. Ο τρόπος; Μέσα από τις έρευνες ώστε ό,τι αποκωδικοποιούν να το διαχειρίζονται προς όφελός τους. Σήμερα όμως που ήρθε ο χρόνος αυτοί οι άνθρωποι, τους οποίους πολλές φορές εμείς κατηγορούμε ενώ όλοι μας χρησιμοποιούμε τις δικές τους ευεργεσίες (φάρμακα, υπολογιστές, τεχνολογία, κ.λπ.), τι κάνουν; Ψάχνουν συνεχώς το κύτταρο, ψάχνουν για να αποκωδικοποιήσουν πλήρως το DNA ώστε να βρουν τον τρόπο να καταργήσουν τον φυσικό θάνατο. Ακόμη ψάχνουν, με όλη αυτή την εμπειρία που έχουν, να βρουν τα μέσα ώστε να ανακαλύψουν και άλλα ηλιακά συστήματα που θα μπορούν να φιλοξενήσουν ανθρώπους ώστε να δημιουργήσουν καινούργιο κόσμο με δικές τους αρχές. Όλοι αυτοί φυσικά δεν ρωτούν και τον Δημιουργό ο οποίος δεν θα επιτρέψει να λάβει χώρα μια τέτοια κατάσταση πάνω στον Πλανήτη ή γενικότερα στην Κτίση. Φανταστείτε ανθρώπους που δεν θα έχουν τον αγιασμό πώς θα συμπεριφέρονται, με την εξουσία και τα συμφέροντα μόνο κακό θα κάνουν. Με όλα αυτά φανερώνεται αυτό που είπε ο Χριστός ότι είναι εξυπνότεροι οι υιοί των ανθρώπων από τους υιούς του Θεού οι οποίοι δεν πιστεύουν σε αυτή τη ζωή αλλά στην όποια μεταθανάτια ζωή. Οι υιοί του αιώνος τούτου είναι φρονιμώτεροι εις την εαυτών γενεάν παρά τους υιούς του φωτός (Λουκάς 16:8). Όλα αυτά αργά ή γρήγορα θα τα υλοποιήσουν οι άνθρωποι, θα υλοποιήσουν τις σκέψεις τους όμως δεν θα έχουν αίσιο τέλος διότι δεν γίνεται κανείς, δεν μπορεί κανείς με λάθος τρόπο ζωής και χωρίς αγάπη να φιλοξενηθεί στην Δημιουργία. Η ίδια η Δημιουργία όσο πνευματικό επίπεδο και αν έχει κάποιος και όσες και αν είναι οι ανακαλύψεις θα τον «εκδικηθεί» αργά ή γρήγορα διότι ολόκληρη η Δημιουργία έγινε από αγάπη και δέχεται μόνο όσους έχουν την αγάπη. Η Δημιουργία δέχεται και γνωρίζει μόνο την αγάπη. Οι έρευνες αυτές όμως θα αφυπνίσουν τους ανθρώπους του Θεού διότι σοφία και επιστήμη είναι η στερέωση των καιρών πάνω στην άφθαρτη ζωή, πάνω στην κατάργηση του θανάτου. Απεδείχθη ότι οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους σχέδια όμως άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλες του Θεού. Για άλλη μια φορά αδέλφια μου αποδεικνύεται ότι είναι εξυπνότεροι οι υιοί των ανθρώπων από τους υιούς του φωτός, του Θεού διότι οι υιοί του Θεού απέρριψαν το σώμα το οποίο είναι ναός του εν ημίν Αγίου
Πνεύματος, απέρριψαν τη ζωή, απέρριψαν την Δημιουργία, απέρριψαν και μηδένισαν αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο, απέρριψαν με όλα όσα επιδιώκουν τον ίδιο τον Θεό. Γι’ αυτό και ο κόσμος δεν «μυρίζει» ακόμα Θεό. Παρ’ όλα αυτά το δέντρο αγάπη, αναγέννηση, ζωή ξεκίνησε να μεγαλώνει. Σε λίγα χρόνια θα απλωθεί σε όλον τον πλανήτη. Δυστυχώς οι άνθρωποι του Θεού ακόμα και σήμερα ζητούν την άλλη ζωή και μιλούν για τον Θεό χωρίς να έχουν έργα αγάπης. Μάλιστα πολλοί στο όνομα του Χριστού τάχα κάνουν θαύματα με τις επιθέσεις χειρών και λένε ότι έχουν αποκαλύψεις και οι ίδιοι για να ζήσουν —όλοι αυτοί που κάνουν θαύματα— θέλουν έναν κουβά φάρμακα. Όσοι υποτίθεται ότι είναι του Θεού έξαφνα οδηγούνται σε αδιέξοδο όπως οι αμαρτωλοί. Δυστυχώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι του Θεού τα ίδια προβλήματα με όλους τους ανθρώπους και θέλουν να κάνουν και θαύματα. Αδέλφια μου, ο Χριστός πρώτα βγήκε στην έρημο, νίκησε τον Εωσφόρο και την στρατιά του, νίκησε την αμαρτία και μετά ευλογήθηκε και έκανε θαύματα. Οι Χριστιανοί πρώτα κάνουν θαύματα και μετά αρρωσταίνουν οι ίδιοι, φυσική συνέπεια να τους προδίδει ο ίδιος τους ο εαυτός. Καμία διαφορά δεν έχει σήμερα ο υποτιθέμενος αμαρτωλός από τον άνθρωπο που εργάζεται το αγαθό παρά στην φαντασία του και ο λόγος διότι ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι ακόμα του Θεού. Αν υπάρξει ο άνθρωπος του Θεού τότε θα προβληματίσει θετικά ακόμα και τους πιο άθεους, τονίζω, αν είναι του Θεού. Μάλιστα οι άνθρωποι του Θεού κάνουν τους κήρυκες σε ανθρώπους οι οποίοι διέπονται από άγνοια, με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι αναγέννησαν ανθρώπους και μπαίνουν σε παράξενες θεωρίες οι οποίες τους μεταφέρουν στον ουρανό ζητώντας εκεί ανάπαυση, δικαιοσύνη, ζωή μετά θάνατο. Αυτή είναι δυστυχώς η σοφία των ανθρώπων του Θεού. Ενώ οι υιοί των ανθρώπων κατά τους ανθρώπους του Θεού είναι αμαρτωλοί και συνέχεια τους κρίνουν ενώ ζουν εξαρτημένοι από αυτούς αφού χάρις σ’ αυτούς ζουν. Είναι τραγικό οι άνθρωποι του Θεού να μην προσφέρουν τίποτε παρά μόνο λόγια και οι άνθρωποι οι οποίοι λέγονται υιοί των ανθρώπων να είναι πάντα εξυπνότεροι. Ακόμα και σήμερα το ίδιο συμβαίνει. Ως πότε όμως εμείς που λεγόμαστε παιδιά Θεού θα επιτρέπουμε να γινόμαστε φερέφωνα της όποιας άγνοιας ή κατεύθυνσης η οποία συστήνεται ως θεόπνευστη; Αδέλφια μου, ο μόνος Μεσίτης και ο μόνος Δάσκαλος μεταξύ Θεού και ανθρώπου είναι ο Χριστός. Έχει αποδειχθεί ότι ο άνθρωπος ό,τι σκέφτεται μπορεί και να το υλοποιήσει. Μάλιστα ο άνθρωπος ό,τι ψάχνει το βρίσκει. Ο τρόπος ποικίλλει, αρκεί να το ψάξει. Ήρθε ο καιρός να λάβει χώρα η επαγγελία του Θεού να γίνουμε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, να ζήσουμε, αρκεί να το πιστέψουμε. Όταν κάποιος δεν πιστεύει τον Χριστό δεν μπορεί να τον βρει. Ο Χριστός ζωοποιείται διά της πίστεως και ενεργεί διά της αγάπης μέσα από την ταπεινοφροσύνη. Όποιος βρει τον Χριστό θα έχει έργα πίστεως ώστε να αποδείξει μέσω αυτών ότι τα πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα. Πολλοί το καταλαβαίνουν αλλά ο εγωισμός τους δεν τους το επιτρέπει αφού τα δικά τους στερεότυπα και το κοινωνικό σύστημα τους έχουν εγκλωβίσει. Μέλλον έχει όποιος αλλάζει. Μέλλον έχει αυτός ο οποίος μπορεί να ταξιδέψει σε αυτό διά Πνεύματος Αγίου και να επιστρέψει στο σήμερα ώστε να το κάνει παρόν διότι αν το Ευαγγέλιο δεν γίνει το παρόν μας δεν θα έχουμε μέλλον.
Αδέλφια μου η χαρά μου σήμερα είναι μεγάλη διότι παρά τις αντιξοότητες της παρούσης ζωής μπορούμε διά Πνεύματος Αγίου να ξεφύγουμε από τις αδυναμίες μας, από τα πάθη μας, από την σκιώδη πίστη μας και να μετέχουμε όλοι διά του Χριστού της δικής του δόξης η οποία μάς εξασφαλίζει τη ζωή την αιώνια, την άφθαρτη. Ο τρόπος ένας. Αυτός που φανέρωσα σε όλη την ομιλία. Και κηρυχθήσεται τούτο ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι, και τότε ήξει το τέλος (Ματθαίος 24:14). Αυτό κηρύττει σήμερα η Φωνή Θεού. Γένοιτο, Γένοιτο, Αμήν.


Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου